Χριστός Ανέστη!

Χρόνια πολλά! 

 Με ένα τελευταίο υφασμάτινο αυγό

 αποχαιρετώ την Λαμπρή

και σας εύχομαι υγεία και ευτυχία σε εσάς και τις οικογένειές σας!

 Και του χρόνου, να είμαστε όλοι καλά!   

 Είχα ανακαλύψει, πριν από καιρό, σ'ένα συρτάρι της μητέρας μου, ένα φόρεμα του οποίου το μπούστο ήταν εμπριμέ και η φούστα του μονόχρωμη. Αποκλείεται να ήταν δικό της γιατί ποτέ δεν την είχα δεί να το φοράει - το πού το βρήκε θα μείνει για πάντα αναπάντητο ερώτημα). Αφού το ξήλωσα, κράτησα κάποια κομμάτια για μελλοντική χρήση (ίσως για κάποιο μαξιλαράκι ή κάτι άλλο). Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το εμπριμέ σε σημείο που δεν πέταξα ούτε τα μικρά κουρελάκια που περίσεψαν. 
Κι έτσι έραψα αυτό το αυγό του οποίου η μία πλευρά αποτελείται από δύο κομμάτια! 
Ω ναί, η ραφή της ένωσής τους  κρύβεται κάτω από την μπορντώ κορδελίτσα που δένει σε φιόγκο!  
Για μιά ακόμα φορά αποδεικνύεται πως τίποτα δεν πάει χαμένο, όταν έχεις έμπνευση και μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σε κάποια δημιουργία.

Τον τελευταίο καιρό, όπως θα έχετε καταλάβει, με έχει πιάσει μιά μανία με το ράψιμο. Δεν ξέρω να ράβω ρούχα (βέβαια καταφέρνω να στενέψω ένα παντελόνι, να στριφώσω μιά φούστα, να ράψω μιά κουρτίνα...) αλλά με ευχαριστεί πολύ που μπορώ να δημιουργώ διάφορα διακοσμητικά αλλά και χρηστικά αντικείμενα, πότε ράβοντας στο χέρι και πότε στην μηχανή.

Σήμερα, θα σας δείξω δύο απ'αυτά που έραψα πρόσφατα. 

Ήθελα ένα μικρό τσαντάκι να το παίρνω μαζί μου σε κοντινές βόλτες, που να χωράει μόνο ένα πορτοφολάκι, το κινητό μου και κάποια χαρτομάντηλα.  Και το έφτιαξα!

 Από ένα παλιό παντελόνι που δεν μου έκανε πιά,
έκοψα ένα κομμάτι από το ένα μπατζάκι που είχε πάνω του ένα κέντημα. 

  Το γάζωσα από κάτω, το φοδράρισα μ'ένα εμπριμέ ύφασμα από ένα παλιό εμπριμέ κάλλυμα

(στην οποία φόδρα έραψα και δύο τσεπούλες) το ρέλιασα μ'ένα κομμάτι από μπλέ καρρώ 
μιάς παλιάς φούστας μου, ράβοντας κι ένα ασσορτί λουλουδάκι,

και για κορδόνι, του πέρασα απλώς στις δύο θηλειές που δημιούργησα, 
μιά ζώνη από κάποια ρομπίτσα της μητέρας μου. 

 'Ετσι, από τέσσερα διαφορετικά υφάσματα, δημιουργήθηκε αυτό το τσαντάκι που με έχει βολέψει πάρα πολύ όταν βγαίνω για περπάτημα γύρω από την γειτονιά μου, ή όταν πηγαίνω στο δάσος να φωτογραφίσω λουλούδια και πουλιά. 

  Μιάς και φάνηκε το κινητό μου στην εσωτερική τσέπη, και για να μην νομίζετε πως παράτησα το decoupage, ορίστε πώς έντυσα το φθαρμένο του κάλυμμα με όμορφα τριαντάφυλλα.

Μην μου πείτε πως δεν σας αρέσει!  
Εδώ ο Φίφης μου εκστασιάστηκε όταν το είδε, και αφού το επεξεργάστηκε, 

το έκανε και μαξιλάρι!

Το επόμενο που έραψα ήταν μία θήκη για ένα σημειωματάριο.  
Ήθελα να φτιάξω κάτι για την φίλη μου την Ράνια, που με έχει κακομάθει με τα τόσα δωράκια της.  Και σκέφθηκα πως ένα τετράδιο με καρουδάκια θα της ήταν χρήσιμο 
για τα σχέδια σταυροβελονιάς που αντιγράφει. 

Από το ίδιο εμπριμέ ύφασμα που χρησιμοποίησα στο τσαντάκι, και βάζοντας ως φόδρα ένα άλλο μονόχρωμο, παρεμβάλοντας ένα τρίτο πιό χοντρό  για ενίσχυση, 
έραψα στην μηχανή γύρω-γύρω με διακοσμητικό γαζί,

 

και κέντησα στο χέρι το όνομά της 

πριν ράψω και δύο κουμπιά, τό ένα πάνω από το άλλο, ως κούμπωμα της θήκης. 

Δεν πρόλαβα να το στείλω, κι ένα νέο πακετάκι έφτασε από την Ράνια για μένα 
μ'ένα σωρό δωράκια για το Πάσχα!  

 Και φυσικά, με μία ακόμα κεντητή ευχετήρια κάρτα.  

 

 Φίλη μου, γιά άλλη μιά φορά, σ'ευχαριστώ πάρα πολύ!  

Αλλά και από την Marie-Paule έλαβα 

υπέροχα γαλλικά αρωματικά σαπούνια (κανέλλα και περγαμόντο), 

καραμέλες βιολέτας από την Τουλούζη, και μιά πανέμορφη ατζέντα με ρητά και παροιμίες ανά μήνα. Αγαπημένη μου φίλη, δεν ξέρω πώς να  σ'ευχαριστήσω για τα όμορφα δώρα σου. 

Με το ζόρι κατάφερα να τελειώσω αυτή την ανάρτηση, 
γιατί έχει κάποιο πρόβλημα ο υπολογιστής μου...σέρνεται στην κυριολεξία!

Για την ώρα σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και μου αφήνετε τα σχόλιά σας!
  Ελπίζω να μπορέσω σύντομα να επανέλθω και να σας επισκεφθώ κι εγώ με την σειρά μου!

Δυό βαζάκια και μιά Ριρή!

Πρώτη φορά μου συνέβει αυτό!   
Συγγνώμη, παρασύρθηκα, χα χα χα!!!
Να αναρτήσω κάποιο έργο μου στο Facebook πριν το παρουσιάσω εδώ στο blog μου;;;!!! Απαράδεκτο!!!

Παρ' όλο που προσπαθώ να μήν πάθω εξάρτηση από το φατσοβιβλίο, ομολογώ πως το επισκέπτομαι σε καθημερινή βάση, περισσότερο για να παρακολουθήσω τις αναρτήσεις που γίνονται σε διάφορες ομάδες στις οποίες είμαι μέλος (παλιές φωτογραφίες, γενεαλογία, κλπ. όπως και découpage) και βάζοντας τον σύνδεσμο σχεδόν κάθε νέας μου μπλογκο-ανάρτησης. Αρχίζει όμως να με κουράζει αυτό! 'Ασε που ξενυχτάω και δεν μου φτάνει πιά ο χρόνος να περνάω και από τα δικά σας μπλογκοσπιτάκια. 
Ακούς εκεί να ξεχάσω να σας δείξω τα όμορφα βαζάκια μου!!!

  Α, όχι... σκέφτομαι να αραιώσω σιγά-σιγά τις επισκέψεις μου στο Facebook.
Δυστυχώς όμως, διαπιστώνω πως όλο και περισσότερες φίλες δεν έρχονται πιά στο blog εάν δεν δούν πρώτα την 'ειδοποίηση' της ανάρτησης στο Facebook! (Εξαιρούνται βέβεια αυτές που δεν έχουν προφίλ στο facebook).
'Ελα όμως που εκεί ήταν που είδα κάποια πανέμορφα βαζάκια και θέλησα να δοκιμάσω κι εγώ να τα φτιάξω!  Και μπορεί να μην τα κατάφερα και πολύ καλά (έ, δεν έκανα και αντιγραφή!), αλλά έμεινα ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα και ελπίζω τα επόμενα που θα φτιάξω να είναι καλύτερα.  

Το ένα απ'αυτά χαρίστηκε ήδη στην καλή μου φίλη Marie-Paule στην πρόσφατη επίσκεψή της

 'Ομορφα δεν είναι;

 Και ποιά είναι η Ριρή; θα με ρωτήσετε. 
Να σας πώ!

Κόντευε να πάθει κατάθλιψη η καημένη η Κουτσούλα μας, από την μέρα που έχασε και το τέταρτο γατάκι της.  

 Κατ'αρχάς δεν καταλάβαμε ποτέ γιατί πήγε και τα γέννησε στον κήπο του γείτονα, ο οποίος δεν μένει μονίμως εδώ αλλά έρχεται δύο φορές την εβδομάδα. Ούτε που πήραμε χαμπάρι πόσα ήταν τα γατάκια, και αν τα θήλαζε κανονικά η μητέρα τους. 
'Ετρωγε σ'εμάς και πηγαινοερχόταν μέσα από τα κάγκελλα. 

Μετά από έναν μήνα περίπου μας έφερε δύο γατάκια, όταν ήταν ήδη εξαντλημένα και φανερά μή ανεπτυγμένα. Δεν άντεξαν ούτε δύο μέρες, δυστυχώς... Το τρίτο, μας είπε ο γείτονας πως δεν το ξαναείδε. Όσο για το τέταρτο, μας το έφερε μιά μέρα αργότερα, αλλά και η δική του η κατάσταση ήταν μή αναστρέψιμη παρ' όλες τις προσπάθειες που έκανα να το σώσω, ταϊζοντας το με σύριγγα, κλπ... 'Οταν κατέληξε κι αυτό, η Κουτσούλα, όλη μέρα γύριζε στον κήπο και φώναζε τα γατιά της. 
Μετά κουλουριαζόταν σ'ένα καλάθι και έμενε εκεί ώρες ολόκληρες. Ούτε τροφή ήθελε. 

Μία μέρα μάλιστα την χάσαμε και την ψάχναμε παντού, μέχρι που την βρήκα σφηνωμένη πίσω από την ρίζα μιάς περικοκλάδας και δεν έλεγε να βγεί. Με χίλια ζόρια την ξεγέλασα με κάτι μεζεδάκια και βγήκε.    

Πέρασαν λίγες μέρες - περίπου μία εβδομάδα και κάτι παραπάνω- και ένα πρωί, πηγαίνοντας για ψώνια, σταματήσαμε να ρίξουμε τα σκουπίδια στον κάδο. 'Ακουσα νιαουρίσματα και άρχισα να ψάχνω. Ένα μικρό γατάκι, φανερά πεινασμένο και αδύνατο,  αλλά αρκετά ζωηρό, βγήκε κάτω από τον κάδο και έτρεξε στα πόδια μας.  Αποφασίσαμε να το πάρουμε για να το ταϊσουμε και φυσικά, έτσι πεινασμένο που ήταν, έπεσε με τα μούτρα στο πιάτο και δεν έλεγε να σταματήσει να τρώει.  Η Κουτσούλα μας, το πλησίασε, το μύρισε, αλλά δεν του έδωσε και τόση σημασία.  Φυσικά, το μικρό δεν έφυγε - πού να πήγαινε άλλωστε; έμεινε κοντά μας και σίγουρα μακάριζε την ώρα που το βρήκαμε και το πήραμε.

'Ενα  πρωϊνό, πίναμε τον καφέ μας στην βεράντα και παράλληλα ξεκαθαρίζαμε κάποια πράγματα της αποθήκης.  
Mιά παλιά βαλιτσούλα φάνηκε πολύ ελκυστική στην Κουτσούλα η οποία στρογγυλοκάθισε πάνω της.

Το μικρό την κοίταζε από μακριά.  

 Ευτυχώς που είχα την φωτογραφική μου μηχανή στο τραπέζι και μπόρεσα να αποθανατήσω όλη την φάση που θα δείτε.   

Κατεβαίνει από το πεζούλι, αρχίζει να πλησιάζει...
 
και φθάνει στην βαλίτσα


 Περνούν πέντε λεπτά έτσι, και ξαφνικά παίρνει την απόφαση και σαλτάρει...

 Η Κουτσούλα το κοιτάζει αδιάφορη

 και τότε εκείνο αρχίζει ν'ανεβαίνει πάνω της...

 δείτε την συνέχεια μόνοι σας...





 Και από εκεί που το 'έπαιζε αδιάφορη' γύρισε πιό αναπαυτικά και δέχθηκε να την θηλάσει το γατουλίνι!!!

 Δεν φανταζόμουν κάν ότι θα είχε ακόμα γάλα!!!

 Δεν είναι μυστήριο που άφησε τα δικά της να πεθάνουν ?



 'Ετσι λοιπόν έγινε η υιοθεσία της μικρής...


 Από εκείνη την ημέρα, άλλαξε εντελώς η συμπεριφορά της.

 Τώρα νοιάζεται για το γατάκι της

και είναι όλο αγκαλιές και χάδια μαζί του!!!

Με την φροντίδα μας αλλά και με αυτή της θετής της μητέρας, 
η νέα μας γατούλα μεγάλωσε ήδη αρκετά και είναι πολύ τσαχπίνα και ζωηρή.  

Την βαφτίσαμε Ριρή!

Ζητώ άλλη μιά συγγνώμη για την εμφάνιση της γραμματοσειράς σ'αυτή την ανάρτηση! Με παιδεύει εδώ και ώρες!!! 

Ελπίζω να μην είναι πολύ κουραστική η ανάγνωση για σάς!