Μιά 'αντίκα' με ιστορία, Καλό Μήνα και μία κλήρωση

A very brief resume for my english speaking friends:

 The story of the Egyptian bracelet I am showing is that it was given to my mother during the German occupation in Athens, when she was 16-17 years old, by a senior German officer . He had bought it in Egypt for his daughter before coming to Greece but as he was about to be moved to the eastern front he was afraid he would die there and would never return home. So, instead of taking it with him he thought of giving it to a young girl of his daughter's age.

My mother never wore the bracelet, but many years later, 

my granny’s sister (in the photo)gave it to me and told me its story.

A very moving story, isn’t it ? 

 
Η Αγαπημένη μου θεία Πόπη ! 

'Πηνελόπη' την φώναζε η αδελφή της, η γιαγιά Βασιλεία

η 'Θεία Πόπη' ήταν για την μαμά μου και αργότερα για μένα.  

'Πηνέλα' την έλεγαν οι φίλες της γύρω από το τραπέζι του πινάκλ.

Ήταν, βλέπετε, αριστοκράτισσα η θεία, Κηφισσιώτισσα, μ΄έναν πολύ όμορφο 'κύκλο', αλλά δεν είχε την τύχη ν'αποκτήσει παιδιά με τον θείο 'Αλκο.  

Στην διάρκεια ης Κατοχής, η γιαγιά Βασιλεία είχε έξι παιδιά να ταϊσει, και τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.  Τότε, η θεία Πόπη, για να βοηθήσει την κατάσταση, της ζήτησε να πάρει ένα από τα κορίτσια κοντά τους.  Δεν χρειάστηκε πολύ να πάρει την απόφασή της η γιαγιά. Κράτησε την μεγάλη κόρη για να την βοηθάει με τα τέσσερα μικρότερα αγόρια  και έστειλε την δεύτερη - την μαμά μου- στην Κηφισσιά για να ζήσει ένα διάστημα μαζί τους. Χάρηκε η μαμά μου -την αγαπούσε πολύ την θεία και της άρεσε και το πέτρινο σπίτι με τον ωραίο κήπο. Ήταν 16-17 ετών και πήγαινε στο τότε 8τάξιο γυμνάσιο.

Κάποια στιγμή το διπλανό σπίτι επιτάχθηκε από τους Γερμανούς. 'Ενας αξιωματικός, είδε μια μέρα την θεία Πόπη με την μητέρα μου στον κήπο και τις ρώτησε, πίσω από την μάντρα, σε άψογα ελληνικά, εάν του επέτρεπαν να κόβει πότε-πότε κανένα νεράτζι (θα έχετε ακούσει για τους Γερμανούς που έτρωγαν τα νεράτζια σαν πορτοκάλια!).  Λίγο καιρό αργότερα, ένα απόβραδο, έτυχε πάλι να είναι στον κήπο η μητέρα μου όταν είδε τον αξιωματικό να μπαίνει από την αυλόπορτα. Αφού έκοψε ένα νεράτζι, την πλησίασε την ώρα που εκείνη πήγαινε να ανέβει τα σκαλιά και της είπε: 

'Δεσποινίς, φεύγω από την Ελλάδα και θέλω να σας ευχαριστήσω για τα νεράτζια. 'Εχω μια κόρη, στην ηλικία σας περίπου, που με περιμένει και της έχω αγοράσει ένα δωράκι από την Αίγυπτο όπου υπηρετούσα πριν έρθω εδώ. Με μεταθέτουν όμως στο ανατολικό μέτωπο. Είναι δύσκολα τα πράγματα εκεί και πολύ φοβάμαι μήπως και δεν γυρίσω ποτέ στο σπίτι μου.   Γι αυτό θέλω να μου επιτρέψετε να το χαρίσω σε σας, είναι σαν να το δίνω στην κόρη μου'.

Έβγαλε από την τσέπη του ένα πακετάκι, το έδωσε στην μητέρα μου και με βουρκωμένα μάτια, της ευχήθηκε 'καλή τύχη' και έφυγε βιαστικά.  

Η μαμά μου δεν είχε προλάβει να αρθρώσει λέξη! Ανέβηκε γρήγορα τα σκαλοπάτια και τα είπε όλα στην θεία της. 'Ανοιξαν μαζί το πακετάκι και είδαν ένα όμορφο βραχιόλι! 

'Δεν έπρεπε να δεχθείς τίποτα από τον Γερμανό', της είπε αυστηρά η θεία. 'Πρέπει να του το επιστρέψουμε'. 

Την επομένη το πρωί όμως, όταν η θεία κτύπησε την πόρτα του διπλανού σπιτιού, έμαθε ότι ο αξιωματικός είχε ήδη φύγει...
Ποιός ξέρει τί να απέγινε εκείνος ο άνθρωπος? Σκέφτομαι ότι εάν υπήρχε το internet πριν από χρόνια, και αν τελικά επέζησε εκείνος ο Γερμανός, ίσως, βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες, εκείνος ή η κόρη του, θα μπορούσαν να είχαν έρθει σε επαφή μαζί μου! Το φαντάζεστε ?

Το βραχιόλι έμεινε στην Κηφισσιά, η μητέρα μου δεν το φόρεσε ποτέ ούτε το πήρε μαζί της όταν επέστρεψε στο σπίτι της. 

Μετά από πολλαααά χρόνια, όταν πήγαινα εγώ στο γυμνάσιο, και μου άρεσαν πολύ τα βιβλία για την Αίγυπτο, τα μυστήρια των Πυραμίδων, την μούμια του Ιμχοτέπ (την έχετε διαβάσει ?)η θεία Πόπη έβγαλε μια μέρα το βραχιόλι από ένα κουτί, μου το έδωσε και μου διηγήθηκε την ιστορία του.  

 Εγώ πάλι, το φόρεσα τόσο πολύ που κάποια στιγμή έσπασε. Ο μπαμπάς μου το κόλλησε όσο καλλίτερα μπορούσε (φαίνεται η κόλληση στις φωτογραφίες) αλλά πλέον φοβόμουν μην ξανασπάσει κι έτσι σιγά-σιγά το 'ξέχασα' κι εγώ σε ένα κουτάκι. Φυσικά, το πήρα μαζί μου όταν παντρεύτηκα, αλλά πάντα έμενε σε κάποιο συρτάρι.   

   'Καθημερινά' πετσετάκια της θείας που μου μάθαινε κι εμένα να κεντώ.

Και νά που ήρθε η Ρένα μας και μας ζήτησε να ξεθάψουμε τα παλιά αγαπημένα μας αντικείμενα για να παίξουμε όλες μαζί!!!!

Μου αρέσουν τα αντικείμενα που κουβαλάνε κάποια ιστορία, γι αυτό ξεκίνησα με το βραχιόλι.  Από την θεία Πόπη 'κληρονόμησα' και κάποια άλλα που θα σας δείξω λίαν προσεχώς...   

Με αυτήν την συγκινητική ιστορία, σας εύχομαι 

Καλό μήνα, φίλες μου!

 Φορέσατε τον Μάρτη σας για να μην σας κάψει ο ήλιος ???

 Χθές έληξε η προθεσμία που είχα ορίσει για την κλήρωση δύο δώρων επ'ευκαιρία των γενεθλίων  μου.  Με τις αναποδιές που μου έτυχαν δεν μπόρεσα ακόμα να τα φτιάξω, αυτό όμως δεν με εμποδίζει να κάνω την κλήρωση και θα τα στείλω στις τυχερές μόλις τα ετοιμάσω. 

Κλήρωση δώρων 

Οι συμμετοχές ήταν 57

  

  ___________________________________________________________________

  Και οι τυχερές είναι :

No. 52 :          H Μαρία Βιλλιώτη 

και

No. 38:  H Mani di Fata 

Μαρία και Ιωάννα, να είστε πάντα τυχερές!!!!

Περιμένω τις διευθύνσεις σας με email για να σας στείλω τα δωράκια σας

Με την ευκαιρία, και μιάς και την ημέρα των γενεθλίων μου η νέα φίλη Λίνα (Νο.12 linaaaap) ανέβασε τον αριθμό των αναγνωστών μου στους 350, θα της στείλω και ένα συμβολικό δωράκι όπως το ανέφερα στην απάντησή μου στο σχόλιό της. Η Λίνα, αν και πολύ νέα, έχει πολλά ενδιαφέροντα και τρία blogs μεταξύ των οποίων και το Χωρίς Ειρμό

Ας την καλωσορίσουμε στην όμορφη γειτονιά μας.   

Πριν κλείσω αυτή την ανάρτηση, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα και την αγαπημένη  μας Tante Kiki για το υπέροχο βιβλίο που  μου έστειλε μετά από την κλήρωση για τα 2α γενέθλια του blog της, ένα βιβλίο γεμάτο από συνταγές για barbecue που θα το τιμήσουμε δεόντως τους  καλοκαιρινούς μήνες.

 Σας ευχαριστώ και πάλι για τις ευχές σας και τα καλά σας λόγια τόσο για τα γενέθλιά μου και το παρ'ολίγον ατύχημά μου στην αποθήκη όσο και για την πεθερούλα μου. Δόξα τω Θεώ, όλα πήγαν καλά με την επέμβασή της και από προχθές αναρρώνει στο σπίτι.  

Με πολλή αγάπη !