'Αλλαξέ το!

Είναι πολύ μεγάλη η χαρά μου σήμερα για την πρωτιά και την πολύ μεγάλη βαθμολογία που κέρδισε η κατασκευή μου στον διαγωνισμό "'Αλλαξέ το" τον οποίο διοργάνωσε για τρίτη φορά 
η πριγκιπέσσα μας η Αριστέα.

Πατώντας πάνω στο παραπάνω link μπορείτε να θαυμάσετε όλες τις συμμετοχές στον διαγωνισμό.

Να σας πώ λίγα λόγια για την δημιουργία μου αυτή:
Στούς συχνούς περιπάτους μου στην παραλία, εκτός από τα θαλασσόξυλα, τα γυαλάκια και τα όστρακα, που μαζεύω για τις χειροτεχνίες μου, βλέπω πολλές φορές και ένα σωρό άλλα αντικείμενα που τα ξεβράζει η θάλασσα στην αμμουδιά. Ανάμεσα σ'αυτά και κάποιες σημαδούρες από σκάφη που τις πήραν τα κύμματα και τις ταξίδεψαν μακρυά. 
Δύο τέτοιες σημαδούρες που βρήκα πριν από αρκετούς μήνες,

μου έδωσαν την ιδέα να μετατρέψω την μία σε σπιτάκι/φωλιά για τα πουλιά, 
αλλά δεν είχα βρεί την ευκαιρία να το φτιάξω. 

Μόλις η Αριστέα ανακοίνωσε τον Διαγωνισμό, ενώ είχα έτοιμη μιά πρώτη συμμετοχή, είδα πως μπορούσα να στείλω και μία δεύτερη. 
'Ετσι θυμήθηκα την σημαδούρα και στρώθηκα στην δουλειά για να προλάβω.

Πρώτα άνοιξα την τρύπα και έκοψα το κάτω μέρος -για να έχω πρόσβαση στο εσωτερικό-, μετά βίδωσα δύο στηρίγματα (ένα ξυλάκι και έναν φελλό),

 αστάρωσα και έβαψα την σημαδούρα και της έκανα κρακελέ και decoupage. 

 Κόβωντας κομμάτια από έναν φλοιό ευκαλύπτου, δημιούργησα τα 'κεραμιδάκια' για την σκεπή, 
τα οποία κόλλησα γεμίζοντας τα κενά με βρύα που είχα μαζέψει στο δάσος.

 Κατά τον ίδιο τρόπο στόλισα και το κάτω μέρος

Και μιάς και σας έκανα μιά πλήρη περιγραφή, να μην παραλείψω να σας πώ ότι το πουλόσπιτο δεν είναι απλά διακοσμητικό, αλλά ευελπιστώ να δώ κάποια πουλάκια να φωλιάζουν μέσα του. 
Γι αυτόν τον λόγο δεν ξανακόλλησα απλά το κάτω μέρος, αλλά το έκανα να ανοίγει, προσαρμόζοντας έναν μεντεσέ, και το έστρωσα με φύλλα και λίγο άχυρο. 

Ήθελα να είναι λειτουργικό και άνετο και να μπορώ να το καθαρίζω, 
αναμένοντας από εποχή σε εποχή τους νέους ενοίκους του!!!
 Βέβαια, από την ημέρα που το κρέμασα στο δέντρο, δεν έχω αντιληφθεί κάποια κίνηση, 
παρ'όλο που βλέπουμε πολλά πουλάκια στον κήπο, αλλά δεν χάνω τις ελπίδες μου! 

Χάρηκα που σας άρεσε το πουλόσπιτό μου και σας ευχαριστώ πάρα πολύ που το φέρατε, με τις ψήφους σας, στην πρώτη θέση του διαγωνισμού!
Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές και πολλές πολλές ευχαριστίες στην Αριστέα για την φιλοξενία και την διοργάνωση του διαγωνισμού. 

 Εάν έχετε λίγη υπομονή ακόμα, να σας πώ και για την άλλη μου συμμετοχή...η οποία δεν τα πήγε καθόλου άσχημα στον διαγωνισμό, αφού με τις ψήφους που συγκέντρωσε πήρε την 4η θέση!
'Οταν είδα αυτό το τετράγωνο ξύλο δίπλα στον κάδο της ανακύκλωσης, σκέφτηκα πως θα ήταν κατάλληλο για το μετατρέψω σε κάποιο πινακάκι.

 'Οταν όμως κατέβηκα από το αυτοκίνητο για να το μαζέψω, είδα πως στην κάτω πλευρά του είχε ένα κομμένο ποδαράκι...άρα ήταν ένα παλιό τραπεζάκι που είχε χάσει το πόδι του.  

 'Ηταν τόσο καλά κολλημένο και καρφωμένο που όσο και αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να το αφαιρέσω.  Τότε μπήκε στο μυαλό μου μιά άλλη χρήση που θα μπορούσα να του δώσω. 
Θα το έκανα βάση για γλυκά! Ένα cake stand!
 Ιδανικά, θα έπρεπε να του βρώ ένα στρογγυλό ή χοντρό τετράγωνο ξύλο για το βιδώσω σαν βάση. 'Εψαξα στην αποθήκη αλλά δεν βρήκα κάτι να ταιριάζει. Βρήκα όμως κάτι άλλο... 

 ...αυτό το κρυστάλλινο αντικείμενο, δώρο από τον γάμο μου -πριν από 39 χρόνια!!!- ήταν ένα 'μοντέρνο' καντήλι, το οποίο κάποια στιγμή αποφάσισα να χρησιμοποιήσω, αν και δεν μου άρεσε και τόσο. Μιά μέρα όμως, θέλοντας να το καθαρίσω από το λάδι, του έριξα καυτό νερό και κατάφερα να το... ραγίσω!  Δεν μου πήγαινε όμως να το πετάξω...κι έτσι είχε μείνει στην αποθήκη έως ότου του βρώ κάποια χρήση! 
Μόλις το είδα, κατάλαβα πως είχα βρεί την ιδανική βάση για το αντικείμενο που ήθελα να φτιάξω.

 Πριόνισα το ήδη κομμένο πόδι για να το κάνω πιό κοντό και προσπάθησα να στρογγυλέψω την βάση κόβοντάς την σιγά-σιγά ώστε να χωρέσει μέσα στο στόμιο του καντηλιού. 

 Γέμισα το καντήλι με ένα μείγμα κόλλας και στόκου, έμπηξα μέσα το ξύλινο ποδαράκι και το άφησα να στεγνώσει για αρκετές μέρες. 
Στην συνέχεια έβαψα με δύο χέρια χρώμα κιμωλίας, πέρασα με διάφανο και καφέ κερί και τέλος με βερνίκι για περισσότερη προστασία.
 Προς μεγάλη μου χαρά, η ξύλινη ρουστίκ βάση μου ήταν πλέον έτοιμη για τα Χριστούγεννα.

 Μην σας ξεγελάει η γωνία λήψης της φωτογραφίας - το πόδι είναι απόλυτα κεντραρισμένο!

 

   Και την καταχάρηκα ακουμπώντας πάνω της την δεύτερη πιατέλα με τα μελομακάρονά μου και μετά την βασιλόπιττα.
 
Τότε ήταν, στις 29 Δεκεμβρίου, που η Αριστέα μας , ανέφερε πως σκεφτόταν να προκηρύξει τον τρίτο διαγωνισμό "'Αλλαξέ το", κι έτσι εγώ καταχάρηκα αφού είχα ήδη έτοιμη την συμμετοχή μου!  
Γι αυτό κρατήθηκα και δεν σας την φανέρωσα νωρίτερα! 
Μόνο που σκέφθηκα να την κάνω λίγο πιό όμορφη, με κάποιο ανάγλυφο ή με λίγο decoupage.  
Είχα εδώ και χρόνια ένα από τα πολλά πετσετάκια της γιαγιάς μου, του οποίου το ύφασμα είχε λιώσει από την χρήση και είχε κι ένα κάψιμο από τσιγάρο σε ένα σημείο.

 'Εκοψα τα κεντημένα φυλλαράκια, τα βούτηξα σε αραιωμένη ατλακόλ και κόλλησα από ένα σε κάθε γωνία της βάσης. 

Στην συνέχεια, πέρασα άλλα δύο χέρια χρώμα κιμωλίας και ξανά πάλι διάφανο και καφέ κερί.


Κι έτσι, με μία τριπλή ανακύκλωση, 
 
δημιουργήθηκε μιά ωραιότατη βάση για γλυκά, ένα vintage cake stand!
  


Θέλω και πάλι να ευχαριστήσω θερμά όσους/όσες της δώσατε την ψήφο σας στον διαγωνισμό 
και φυσικά, την γλυκειά μας Αριστέα γιά την όπως πάντα άψογη διοργάνωση του 3ου "Άλλαξέ το".

Να είστε όλοι καλά και να μην διστάζετε να δίνετε μιά δεύτερη ευκαιρία στα παλιά αντικείμενα πριν τα πετάξετε στα σκουπίδια. 

Μια φορά κι έναν καιρό…

Σε μία εκδρομή στην Αίγινα, πριν από λίγο καιρό, είχα την ευκαιρία να θαυμάσω από κοντά 

τον Πύργο του Μαρκέλλου.

Ο Ενετικός αυτός πύργος – παρατηρητήριο  αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της οχύρωσης της Αίγινας 

μαζί με το Μπούρτζι που υπήρχε στο λιμάνι. 

 

Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα και ανακαινίστηκε το 1802 

από τον πρόκριτο, Φιλικό, αγωνιστή και βουλευτή Σπυρίδωνα Μάρκελλο. 

Από το 1826 ως τις αρχές του 1828 φιλοξένησε την ελληνική κυβέρνηση που είχε μεταφέρει την έδρα της στην Αίγινα, 

ενώ στα χρόνια του Ι. Καποδίστρια στέγασε για ένα διάστημα το Ταμείο του Ελληνικού Κράτους και αρκετούς υπουργούς.
Σήμερα στον Πύργο φιλοξενείται το Καποδιστριακό Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αίγινας και η δωρηθείσα βιβλιοθήκη 

του Αιγινήτη δημοσιογράφου – Θεολόγου Σπύρου Αλεξίου.

Το ισόγειο του Πύργου, χρησιμοποιείται περιστασιακά ως εκθεσιακός χώρος.

 Πηγή: http://www.aegina.gr/online/2009-02-04-16-56-34/10-2009-02-04-16-43-24/160-2009-07-24-11-48-06.html

Μ’αυτή την φωτογραφία μου 

έλαβα μέρος, για πρώτη φορά, στον 18^ο διαγωνισμό ‘Φωτογραφίζειν’ της Μαρίας από το «Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά». Δεν το περίμενα, αλλά η συμμετοχή μου απέσπασε 16 ψήφους και θα ήθελα να ευχαριστήσω και από εδώ όλους όσους την ξεχώρισαν και την ψήφισαν.

Μπορείτε να θαυμάσετε την νικήτρια φωτογραφία αλλά και τις υπόλοιπες συμμετοχές εδώ.

Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν αλλά και την Μαρία για την διοργάνωση του διαγωνισμού και την φιλοξενία της.

Φωτογραφίζοντας τον Πύργο απ' όλες τις πλευρές του, 

 

δεν θα μπορούσα να μην προσέξω το παμπάλαιο και πανέμορφο αυτό μπαούλο 

που κάποιοι είχαν αφήσει στο πεζοδρόμιο... δίπλα στο κάδο απορριμάτων! 

Ήταν σαν να το είχαν βγάλει εκείνη την στιγμή από τον Πύργο! Αν και δυσκολεύομαι να το πιστέψω...

Τί κρίμα, να πεταχθεί ένα τέτοιο κομμάτι, που σίγουρα θα είχε να διηγηθεί πολλές ιστορίες! 

Ελπίζω κάποιος να μπόρεσε να το πάρει και να το σώσει...ίσως κάποια 'ντεκουπατζού...; 

Να έχετε μιά καλή εβδομάδα!

Η αντίκα

Ούτε στό όνειρό της δεν θα μπορούσε να δεί τέτοιες τιμές!!!

Τόσα χρόνια (γύρω στα 30...) ήταν ξεχασμένη σε μιά υπόγεια αποθήκη!  Μάλλον παρατημένη, θα έλεγα...γιατί πάντα, στο βάθος του μυαλού μου, ήξερα ότι κάποια μέρα θα την έβγαζα πάλι στο φώς. Μού θύμιζε τα παιδικά μου χρόνια, όταν την έβλεπα στο σπίτι της θείας 'Αννας, της μεγάλης αδελφής του μπαμπά μου. Εάν θυμάμαι καλά, είχε σπάσει και πεταχθεί όταν δόθηκε το σπίτι της αντιπαροχή...αλλά 'κάποιος' την μάζεψε...γιατί του θύμιζε την αδελφή του... 
χωρίς όμως να προλάβει να την περιποιηθεί.   

Και από τότε, κάθε φορά που κατέβαινα στην αποθήκη της μαμάς μου, της έριχνα και μιά ματιά και της έλεγα...'δεν σε έχω ξεχάσει...αλλά δεν έχω χρόνο ν'ασχοληθώ μαζί σου...κάποια στιγμή...ίσως...".

Μέχρι που έφτασε στην δική μου αποθηκούλα και έκανε παρέα με κάποιες άλλες αντίκες για άλλα τρία χρόνια!  Μετά βγήκε στον κήπο... είδε τον ήλιο...καθαρίστηκε από τις αράχνες, πλύθηκε, τρίφτηκε, αλλά...ήταν ακόμα λειψή να την πώ..., κολοβή να την πώ..., κάτι τις έλειπε, τέλος πάντων!

'Αρχισαν να γιάνουν οι πληγές του χρόνου πάνω της (ο στόκος νά'ναι καλά!), αλλά... 

την κοίταζα από εδώ, την κοίταζα από εκεί... μιά βάση της έλειπε. Αλλά τί βάση?  

'Επρεπε να βρώ ένα κατάλληλο ξύλο, ή να κόψω ένα σε μέγεθος που να ταιριάζει με το σχήμα της. 

Οι γραμμές της πάλι μου έλεγαν ότι θα της ταίριαζε ίσως και μία στρογγυλή βάση...
αλλά και πάλι δίσταζα και περνούσε ο καιρός.   

Μέχρι που χρειάστηκα κάποια υλικά για découpage και επισκέφτηκα ένα από τα καταστήματα του είδους. Περνώντας από έναν διάδρομο, έπεσε το μάτι μου στις ξύλινες βάσεις για ρολόγια. 

Αυτό ήταν! Αμέσως μου έκανε κλίκ! 
Χωρίς να το σκεφτώ περισσότερο, άρπαξα μία σε μέγεθος που μου φάνηκε καλό και έτρεξα στο ταμείο, γιατί ο Ν. με περίμενε στο αυτοκίνητο και είχα ήδη καθυστερήσει. 

"Μηχανισμό και δείκτες για το ρολόϊ, δεν θέλετε?" με ρώτησε ο ταμείας. 

"'Εχω, έχω" του απάντησα, πλήρωσα στα γρήγορα και έφυγα.

Μία μόνο βίδα στο κέντρο ήταν αρκετή (και τέσσερα μικρά καρφάκια για σταθεροποίηση) και η βάση ενώθηκε με την...κι εγώ δεν ξέρω πώς να την ονομάσω...Εταζέρα να την πώ? Τραπεζάκι? Στήλη? Γωνιά?
...και συνεχίζω να την λέω 'αντίκα'.   

Αυτό που ξέρω είναι ότι επί τέλους, μετά από τόσα χρόνια, κατάφερα και της ξανάδωσα ζωή με:

ένα χέρι βελατούρα,

ένα χέρι καφέ πλαστική μπογιά,

λίγη πάστα κεριού,

δύο χέρια 'σπιτικό' chalk paint σε μπεζ/ροζέ απόχρωση,

Ακολούθησε αρκετό τρίψιμο με γυαλόχαρτο για να γίνει η παλαίωση, 

découpage με λίγα κομμάτια αγαπημένης χαρτοπετσέτας 

και μερικά χέρια βερνίκι νερού.

Και την τελευταία μέρα, πριν λήξει η προθεσμία συμμετοχής στο "'Αλλαξέ το Νο2"

κατάφερα να την τελειώσω, να την φωτογραφίσω και να την στείλω στην Αριστέα μας!

Από εκεί και πέρα, διαπίστωνα, μέρα με την μέρα, ότι η μικρή μου 'αντίκα' γοήτευσε αρκετές και αρκετούς από εσάς, που το εκφράσατε ψηφίζοντάς την!

 Και έτσι, όχι μόνο βγήκε από την αφάνεια μετά από τόσα πολλά χρόνια, αλλά βρέθηκε, κουνιστή και λυγιστή,να καμαρώνει, με τις καμπύλες της, στο βάθρο της πρωτιάς του "'Αλλαξέ το Νο.2"!!!

Αυτή κι αν ήταν δικαίωση!!!

Η αντίκα μου κι εγώ, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τους βαθμούς και τον θαυμασμό σας!!!

Μαζί και το ρολογάκι μου, που κι αυτό δεν τα πήγε άσχημα στον διαγωνισμό!!!

 Και, φυσικά, ευχαριστούμε την Αριστέα μας, για την τόσο ζεστή φιλοξενία στον χώρο της, 
για τον κόπο της και γενικά για την όλη διοργάνωση και επιτυχία του διαγωνισμού της και για την ευκαιρία που μας έδωσε, για δεύτερη φορά, 
να θαυμάσουμε τόσες έξυπνες μεταμορφώσεις και όμορφες δημιουργίες. 
Συγχαρητήρια και ευχαριστίες σε όλες και όλους όσους συμμετείχαν, σχολίασαν και ψήφισαν!
Να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!

Μεταμορφώσεις

Θέλησα να συμμετάσχω στον διαγωνισμό "΄Αλλαξέ το"της φίλης Αριστέας, με κάτι απλό, έτσι μόνο για την χαρά της συμμετοχής, όπως της έγραψα. Ξεκινώντας όμως να φτιάξω 
4 μπουκαλάκια από αρώματα ( με decoupage εννοείται!!!), παρασύρθηκα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Είχα και την τύχη να παραλάβω πρόσφατα αρκετά μπουκαλάκια από την γειτόνισσα της μαμάς μου, κι έτσι είχα μπόλικο υλικό.   

Παλαιώτερα σας είχα ξαναδείξει μπουκαλάκια αρωμάτων, εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν απ'αυτά που έχουν βιδωτό πώμα και μπορούν να γεμίσουν με κάποια κολώνια και να αποτελέσουν ένα όμορφο προσωπικό δωράκι. 

Τί κάνουμε όμως με εκείνα που έχουν εφαρμοστό πώμα spray?  
Κανένα πρόβλημα! Απλούστατα, το αφαιρούμε!!! 

  Αφού βγάλουμε το πάνω κομμάτι του πώματος, αυτό με την τρυπούλα, πέρνουμε μία μικρή πένσα και αρχίζουμε, σιγά-σιγά, να κόβουμε το κάτω μέρος, εκείνο που είναι πρεσσαριστό πάνω στο μπουκάλι. Θέλει λίγη προσοχή, γιατί το γυαλί είναι πολύ λεπτό και εύθραυστο στο σημείο του λαιμού του μπουκαλιού και μπορεί εύκονα να σπάσει.  Όχι πως δεν διορθώνεται, εάν θέλεις.  Για παράδειγμα, μπορείς να ξαναβάλεις τον μεταλλικό δακτύλιο του πώματος και να το κολλήσεις γύρω από το στόμιο, έτσι θα κρυφτούν εντελώς και οι στροφές του στόμιου.

Θα με ρωτήσετε: "Αφού δεν μπορεί να ξαναγεμίσει με κολώνια, γιατί να μπώ σ'όλον αυτό τον κόπο και να του κάνω και decoupage ή οτιδήποτε άλλο?"  
Μα, γιατί μπορεί να γίνει ένα ωραιότατο μικρό βαζάκι, για ένα μονό λουλούδι (αυτό που στα γαλλικά ονομάζεται soliflore),  ή για 2-3 λεπτά λουλουδάκια!    

 

Και όχι μόνον!!!  

Μπορεί επίσης να γίνει ένα όμορφο μπουκαλάκι για να το γεμίσετε με υγρό αρωματικό χώρου - φτιάχνοντας μάλιστα και το δικό σας σπιτικό αρωματικό και τοποθετώντας 2-3 ξύλινα καλαμάκια για να μυρίζει όμορφα το κάθε σας δωμάτιο!

Ξεκίνησα λοιπόν, όπως σας έλεγα, με τέσσερα μπουκαλάκια, στα οποία θέλησα να δοκιμάσω ένα υλικό που τα κάνει οπάκ. Είχα δοκιμάσει παλαιώτερα με δικό μου τρόπο, σ'ένα βαζάκι...αναμειγνύοντας διάφανο αστάρι με ακρυλικό χρώμα και το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

Αυτή την φορά, δοκίμασα το Frost Gloss Enamel της Americana, που είχα αγοράσει από την Χειροτέκνικα (και είχε μείνει τόσο καιρό στο ράφι!). 
Δεν τα έψησα όμως στον φούρνο, όπως γράφουν οι οδηγίες, 
γιατί τα στόλισα με decoupage και φοβόμουν μήπως χαλάσουν.

Μετά, συνέχισα με τα αγαπημένα τριανταφυλλένια μου.

Δεν είναι πολύ γλυκούλια?

Και τέλος, φρόντισα και για τις λεβάντες μου που έκοψα από τον κήπο. 

'Οπως βλέπετε, δεν γλύτωσε ούτε το μπουκάλι του after-shave!

Αντί για φρέσκες λεβάντες,  χρησιμοποιώντας  αιθέραιο έλαιο λεβάντας (ή τριαντάφυλλου για τα προηγούμενα) μέσα σε νερό, ή βότκα, ή σόδα, ή....(υπάρχουν τόσες συνταγές στο διαδύκτιο) 

θα φτιάξετε το δικό σας αρωματικό χώρου. Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε!!!!

Και μία φωτογραφία με όλα τα βαζάκια soliflores.

μαζί με λίγα λουλούδια από τον κήπο μου.

Δεύτερη συμμετοχή μου στον διαγωνισμό της Αριστέας μας, ήταν η μεταμόρφωση της παλιάς επάργυρης φοντανιέρας μου, την οποία είχα βαρεθεί να γυαλίζω, πριν από χρόνια, και που τελικά είχε καταλήξει στο βάθος ενός ντουλαπιού, μαζί με άλλα επάργυρα σκεύη!

Μιά καλή προετοιμασία με άχρωμο αστάρι, ελάχιστο decoupage στο καπάκι, πολλή μπλέ πατίνα πάνω από την κρέμ ακρυλική βάση και λίγη χρυσή δαχτυλοπατίνα, ήταν αρκετά για να την μεταμορφώσουν και να την κάνουν πάλι χρήσιμη!

  Ευχαριστώ πολύ για τους βαθμούς που μου χαρίσατε και στις δύο συμμετοχές μου! 
Κι ευχαριστώ την Αριστέα μας για την υπέροχη διοργάνωση του διαγωνισμού της!

  Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλες ανεξαιρέτως τις δημουργίες  που παρουσιάστηκαν, και φυσικά στην νικήτρια για την τόσο πρωτότυπη κρεατομηχανή/λάμπα. Μπορείτε να θαυμάσετε όλες τις συμμετοχές εδώ.

Λόγω της πρόσκαιρης αλλαγής του καιρού, η παραλία μας σήμερα ήταν σχεδόν ερημική. Εμείς όμως χαρήκαμε το μπάνιο μας απολαμβάνοντας την παρέα μιάς άγνωστης επισκέπτριας

ενώ στο βάθος του ορίζοντα, αρμένιζαν αμέτρητα μικρά ιστιοφόρα 

στα πλαίσια του Πανελληνίου Κυπέλλου Ιστιοπλοϊας των 11χρονων optimist.

Να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!