Τέλος εποχής

Είμαστε ήδη δέκα μέρες μέσα στον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, κι όμως δεν είχα βρει την ευκαιρία να σας δείξω πώς πέρασα το καλοκαίρι μου!   Όχι πως πήγα κάπου...αυτά τα έχουμε ξαναπεί...διακοπές δεν πάμε, αλλά και με τον φόβο του covid γύρω μας, όσο νά'ναι οι μετακινήσεις μας και οι επαφές μας ήταν μετρημένες.  Οπότε και είχα αρκετό χρόνο στην διάθεσή μου για να ασχοληθώ με διάφορα.

Η εβδομάδα που περάσαμε με την κόρη και την εγγονή μας στο σπίτι μας ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να έχουμε! Κι ενώ η μαμά της είχε τηλε-εργασία, η Αθηνούλα μας ήταν η καλύτερη βοηθός και μαθήτρια της γιαγιάς.  

Σκέφθηκα λοιπόν πριν μπούμε για καλά στον χειμώνα, να σας δείξω κάποια απ' όσα κάναμε μαζί, όπως και άλλα που είχα ήδη φτιάξει.

Για το τέλος της σχολικής χρονιάς, μου είχε ζητήσει η κόρη μου να φτιάξω ένα δωράκι γιά την αγαπημένη δασκάλα της Αθηνάς, που θα έφευγε από το 'σχολείο', και έφτιαξα αυτό το καθρεφτάκι. 

Παράλληλα  ετοίμασα και δωράκια για τις άλλες δασκάλες του παιδικού σταθμού. 'Εξι θαλασσινά πινακάκια,  καθώς και μερικές καρδούλες από πηλό.

Της Αθηνούλας της άρεσε περισσότερο το πινακάκι με τους ιππόκαμπους! Κι έτσι, όταν ήρθε στο σπίτι αποφασίσαμε να φτιάξουμε μαζί και ένα παρόμοιο δικό της.  Επέλεξε τα μοτίβα και βοήθησε σε όλες τις φάσεις βάζοντας τις δικές της πινελιές και κολλώντας την άμμο και τα αχιβαδάκια.  Στο τέλος, έβαψε μόνη της και το κουτάκι από το γαλλικό τυρί που είχαμε φάει το μεσημέρι, για να βάλει μέσα "κάτι"!!! Και φυσικά, πόζαρε πολύ περήφανη κρατώντας το πρώτο της ντεκουπάζ.

Την επόμενη μέρα, πιάσαμε πάλι τα πινέλα! Αυτή την φορά, ξεκινήσαμε να βάψουμε σιγά-σιγά κάποια επιπλάκια για τις κούκλες. Μερικά μου τα είχε χαρίσει η Ράνια και άλλα είναι φτιαγμένα από τον μπαμπά μου...πριν από 60 χρόνια!!!! Πραγματικά, με εντυπωσίασε το ενδιαφέρον και η προσοχή με την οποία έβαφε τα επιπλάκια η μικρή μας τρίχρονη!!! Έχουμε ακόμα μπόλικα να βάψουμε!!!

Το Σαββατοκύριακο που είχε έρθει και ο μπαμπάς της, επισκεφθήκαμε δύο μουσεία στην περιοχή μας. 

Νομίζω πως σας το έχω ξαναπεί ότι η Αθηνούλα λατρεύει τις αρχαιότητες και ενθουσιάζεται με κάθε επίσκεψη σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία.

Εννοείται πώς κάναμε και πολλές βόλτες, στο λιμανάκι μας, στις κούνιες, στην θάλασσα, πήγαμε ακόμα και σε παιδική θεατρική παράσταση. 

Μέχρι και πινακάκι με γυαλάκια φτιάξαμε!

Όπως καταλαβαίνετε, ήταν μιά πολύ πολύ γεμάτη εβδομάδα! 

 'Οταν πιά έφυγαν τα παιδιά για διακοπές, πήρε φωτιά η ραπτομηχανή μου!

 Έκοψα κάποια φορέματα που δεν τα φορούσα πιά, και τα μετέτρεψα σε καθημερινές φουστίτσες γιά το σπίτι και τις βόλτες, απλά περνώντας τους ένα λαστιχάκι στην μέση. 

Μετά, έπιασα τα μπλουζάκια! 

Σε ένα, είχαν ξεκολλήσει κάποια στρασσάκια (ή όπως αλλιώς λέγονται)...τα αντικατέστησα με κεντημένα λουλουδάκια. 

Στο άλλο, είχε ένα λεκεδάκι που δεν έφευγε με τίποτα...το κάλυψα με ένα υφασμάτινο λουλούδι που έφτιαξα μόνη μου. 

Σε άλλα T-shirts, έκοψα τα μανίκια και χαμήλωσα την λαιμόκοψη...κλπ. κλπ...

Σειρά είχαν τα μαξιλαράκια!

Πρώτα ένα μικρό για την Αθηνούλα, να το έχει στο αυτοκίνητο. Χρησιμοποίησα ένα υφασματάκι που μου είχε στείλει η φίλη μας η Μία σε κάποιο δρώμενό της. 

Οι φαλαινίτσες, μαζί με ένα κομμάτι από jean, έντυσαν και ένα σκαμνάκι για την θάλασσα, του οποίου το πανί χρειαζόταν αντικατάσταση. Και αφού δεν πετάμε ούτε τα μικρά κομματάκια, προέκυψε και ένας ωραιότατος καλοκαιρινός σελιδοδείκτης για το βιβλίο που διάβαζα εκείνες τις μέρες!

Ακολούθησε μία απλή και γρήγορη θήκη μαξιλαριού από ένα φούτερ που έμενε αφόρετο εδώ και χρόνια. 

Παρεμπιπτόντως, και το κάτω μαξιλάρι της πολυθρόνας (και άλλης μίας) το είχα φτιάξει πριν από καιρό, όταν 'κληρονόμησα' τις φερ-φορζέ από την μαμά μου, μέχρι να τους αγοράσω καινούργια, αλλά...ουδέν μονιμότερον του προσωρινού!

Τέλος, έραψα κι ένα μαξιλάρι από κουρελάκια,  πιό πολύ για να μάθω πώς να τα ενώνω και να καπιτονάρω, αν και δυσκολεύομαι να κάνω επαναλαμβανόμενα σχέδια και περιορίζομαι στα απλά και εύκολα. Στην πλάτη του χρησιμοποίησα το μπροστινό μέρος ενός πουκαμίσου μαζί με το τσεπάκι του.

Αντέξατε μέχρι εδώ;   Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ με όλα αυτά,  αλλά είναι πιά καιρός να περάσουμε σε γιορτινές δημιουργίες και κατασκευές.

Τα χρυσάνθεμα στον κήπο είναι στις δόξες τους αυτές τις μέρες, και αφού η κακοκαιρία Εύα πέρασε μάλλον ξώφαλτσα από την περιοχή μας, άντεξαν και συνεχίζουν την ανθοφορία τους.

 'Οπως και διάφορα άλλα της εποχής

Την πανσέληνο του Νοεμβρίου, το φεγγάρι του κάστορα, όπως ονομάζεται, δεν κατάφερα να την φωτογραφίσω πολύ καθαρά 

όσο την βουκαμβίλια του μπαλκονιού, και με αυτήν σας καληνυχτίζω και σας ευχαριστώ για την αντοχή σας!

'Ενα κεραμικό μήλο στολίστηκε με ένα ανάγλυφο από πηλό, βάφτηκε με χρώματα κιμωλίας και η μικρή του γιρλάντα τονίστηκε με χρυσή δαχτυλοπατίνα.  

'Ηθελα να δοκιμάσω το μικρό καλούπι που μου είχε στείλει η Μία, και το μέγεθός του ταίριαζε απόλυτα σ'αυτό το αντικείμενο.

Ακολούθησε ένα αχλάδι,

εδώ και τα δύο μαζί,

και τέλος ένα ρόδι ήρθε να συμπληρώσει το τρίο.

 Είχε προηγηθεί ένα δισκάκι που περίμενε να τα υποδεχθεί.  

Η βάση του ντύθηκε με ντεκουπαζ χαρτοπετσέτας και οι πατίνες ανέδειξαν τις γραμμές του. 

'Οπως θα καταλάβατε, πρόκειται για ένα σετ αλατοπίπερου/οδοντογλυφίδων για το τραπέζι.

Σ'αυτή την φάση σκέφθηκα να προσθέσω στο σετάκι και ένα μικρό βάζο, του οποίου το μέγεθος του επιτρέπει άνετα να στολιστεί πάνω σ'ένα τραπέζι, δίπλα στο αλατοπίπερο, 
χωρίς να εμποδίζει κατά την διάρκεια του φαγητού.   

Πραγματικά, ταίριαξε απόλυτα! 

Τί λέτε κι εσείς; 

 Εννοείται, φυσικά, πως το μικρό βάζο μπορεί να στολίσει από μόνο του οποιαδήποτε γωνιά του σπιτιού, είτε μαζί με το δισκάκι, 

είτε μόνο του!  

  

 'Ηταν ένα σετάκι που μου είχαν κάνει δώρο πριν από 20 χρόνια (!), του οποίου, εκτός του ότι δεν με ενθουσίαζε το χρώμα, είχε πέσει και σπάσει το πιατάκι του πριν ακόμα το χρησιμοποιήσω. 
Και το ξαναβρήκα πρόσφατα, κατασκονισμένο, σε μία γωνιά της αποθήκης!

Το δε βαζάκι, δεν θυμάμαι κάν από πότε το είχα κι αυτό παραπεταμένο. 

 Εδώ, στην φάση της προετοιμασίας,  

κι εδώ μετά την μεταμόρφωσή τους.

  

Πριν λίγο καιρό είχα δεί στο μπλόγκ μιάς φίλης από την Πορτογαλία, μιά φωτογραφία ενός έντονα γαλάζιου λουλουδιού, 
και είχα σχολιάσει πως έχω κι εγώ αλλά σε απαλό σιέλ και λευκό.   
Προχθές, έλαβα έναν φάκελλο με σπόρους, 

τους οποίους η χρυσοχέρα Anna,  είχε την καλωσύνη να μου στείλει. 
(μπορείτε να θαυμάσετε τα ωραία της πλεκτά αλλά και τα λουλούδια της στο blog της Annasimplecrochet.blogspot.com
Ma chère Anna, je te remercie infiniment pour les graines et pour ta gentillesse!

Η ζωγραφισμένη καρτούλα της είχε και τους όμορφους στοίχους του Hacene Mazouz:

"Μην αφήνεις κανέναν να μπεί 
στον κήπο της ζωής σου
παρά μόνο αυτούς 
που έχουν λουλούδια να φυτέψουν"  

Το Μελάνθιον το δαμασκηνόν (Nigella damascena) ή κοινώς η αγάπη-στην-ομίχλη (love-in-a-mist),

Να φυτέψουν ή να μαζέψουν....θα συμπληρώσω εγώ για να κλείσω με την γλυκούλα μας Αθηνά 
που μαζεύει με τον παππού ντοματούλες και πιπεριές από το παρτέρι 
και τις βάζει, όλο καμάρι, μέσα στο κουβαδάκι της. 

'Ηθελε μάλιστα να φορέσει ίδιο καπέλο με τον παππού...

και μου θύμησε την Sunbonnet Sue που είχα ράψει πριν από καιρό 

και την είχα κάνει απλικέ σ'ένα μαξιλαράκι, 

το οποίο φυσικά στολίζει πλέον το κρεββατάκι της Αθηνάς.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις επισκέψεις σας και εύχομαι να είστε όλοι καλά και να φυλάγεστε, 
γιατί απ'ότι φαίνεται, ο κορονοϊός δεν έχει αποφασίσει να μας εγκαταλείψει...

Η πρώτη μας συνάντηση μετά την απομόνωση!

 Μου είχε στείλει η κόρη μου μιά φωτογραφία πριν δύο εβδομάδες, 

την ημέρα που η Αθηνούλα μας έγινε 16 μηνών,

και μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση με τί καμάρι περπατούσε με τον μπαμπά της στον δρόμο κρατώντας μία τσάντα με το ποτηράκι της και τα παιχνιδάκια της! 

Εκείνη την ίδια ημέρα, σκέφτηκα να της ράψω ένα τσαντάκι από ένα λουλουδάτο ύφασμα που είχα.

 Μέσα σε μισή ωρίτσα ήταν έτοιμο!

 Πάνω από την εξωτερική τσεπούλα έραψα ένα vintage ροζ κουμπί που βρήκα 

στο κουτί με τα κουμπιά της μαμάς μου, αφού του πρόσθεσα και μιά δαντελίτσα γύρω-γύρω.

'Εβαλα μέσα στο τσαντάκι δύο ξύλινα παιχνιδάκια και την περίμενα να έρθει. 

Μιάς που πήρα φόρα με το ράψιμο, της έφτιαξα και δύο φουστίτσες

όπως και από τρείς υφασμάτινες μάσκες για την μαμά και τον μπαμπά!

Η μεγάλη συνάντηση μετά τον δίμηνο χωρισμό μας λόγω του κορονοϊού, έγινε το Σάββατο το πρωί. 

'Οταν την είδα να μπαίνει στον κήπο περπατώντας μόνη της και κρατώντας την τσαντούλα της δεν πίστευα στα μάτια μου! 

Πόσο είχε μεγαλώσει το κοριτσάκι μας μέσα σ'αυτούς τους δύο μήνες! 

Γέμισε το σπίτι χαρά, γέλια, φωνούλες, τρεχαλητά... 

έκοβε λουλουδάκια για την μαμά, 

έφαγε από τις φράουλες του παππού και εντυπωσιάστηκε από τα μεγάλα λεμόνια του κήπου,

έπαιξε με τα 'φραουλάκια' (αυτά θα σας τα δείξω την επόμενη φορά)

σκούπισε η νοικοκυρούλα τα ψιχουλάκια στα πλακάκια 

 έπαιξε με την μπάλα,

  μέχρι  που κυνηγώντας την έκανε και μία τούμπα που της άφησε το πρώτο της καρουμπαλάκι 

και μας έκανε να πάει η ψυχή μας στην Κούλουρη! 

Ευτυχώς, δεν ήταν σοβαρό, και στην αγκαλιά της μαμάς της γρήγορα το ξεπέρασε και αποκοιμήθηκε.

Πόσο χαρήκαμε αυτό το Σαββατοκύριακο!!!

Τώρα ανυπομονούμε να ξανασυναντηθούμε το συντομότερο δυνατόν.

Εσείς, πώς τα πάτε με την κατάσταση;