Καλά Κούλουμα!!!

  Φίλες και φίλοι μου,

μ'αυτόν το υφασμάτινο crazy quilt 'χαρταετό'

σας εύχομαι καλό Καρναβάλι, καλά Κούλουμα και καλή Σαρακοστή!

Τις δύο τελευταίες ημέρες το'ριξα στην ραπτική! Και δεν έφτιαξα μόνον τον αετό, αλλά... 

 με μεγάλη μου χαρά κατάφερα και έραψα κι εγώ μιά "τσάντα της τσάντας", όπως τόσο ωραία μας παρουσίασε την δική της η Ρένα .

Αλλάζω συχνά τσάντες ανάλογα με το ντύσιμό μου και πάντα είχα συγκεντρωμένα σ'ένα μικρότερο τσαντάκι  κάποια απαραίτητα (χαρτομάντηλα, στυλό, σημειωματάριο, δυό παυσίπονα, ένα μικρό πορτοφολάκι με κέρματα,  μια χτένα και άλλα ψιλολόγια...ξέρετε εσείς!).  Έτσι μετέφερα το τσαντάκι μου μέσα στην εκάστοτε μεγαλύτερη τσάντα και απλά πρόσθετα το πορτοφόλι μου, το κινητό και τα κλειδιά μου πριν φύγω...χωρίς να ξεχάσω και την φωτογραφική μου μηχανή!)

Κάποια υπόλοιπα από υφάσματα και από μπλου-τζήνς μου επέτρεψαν να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου για τα σημερινά μου γενέθλια! 

Και τί δώρο!

Ποιότητας....

  και  Αποκλειστικού design !

 

 (Οι δύο "ετικετούλες" είναι κομμένες από την ούγια του υφάσματος!!! 

 

Στην ουσία, χρησιμοποίησα τις δύο πίσω τσέπες ενός τζήν της κόρης μου, που είχαν ήδη ένα κεντημένο σχέδιο,  κομμάτια από τα δύο μπατζάκια έγιναν φόδρα  και πάνω τους ράφτηκαν οι διάφορες τσέπες και θήκες, ενώ για τα πλαϊνά και τις μπορντούρες, πήρα κομμάτια από ένα ύφασμα ταπετσαρίας που είχε περισσέψει από ένα κάλυμμα καναπέ, που μου είχε ράψει η μαμά μου, πριν από πολλά χρόνια(!)  Συγκεκριμένα, το ρετάλι που είχε περισσέψει ήταν αρκετά μεγάλο και μου έχει φανεί χρήσιμο σε διάφορες κατασκευές...κι έχω ακόμα αρκετό για να φτιάξω κι άλλα πράγματα...

Συνολικά, έχει δέκα τσέπες/θήκες!

Δεν έραψα φερμουάρ, παρά μόνο ένα  μεγάλο ρετρό κουμπί και μιά θηλειά για να κλείνει.

Και της πρόσθεσα κι ένα κοντό λουράκι.

  'Ανετα θα μπορώ, περνώντας ένα μακρύτερο λουρί, να την παίρνω και μόνη της, 

όπως είναι, για έναν κοντινό περίπατο.

Πώς σας φαίνεται το δώρο μου;;;

 Μιάς και λέμε για δώρα, θα ήθελα να ευχαριστήσω, αφού δεν είχα την ευκαιρία να το κάνω νωρίτερα, την Μαρία-'Ελενα  και την Αλεξάνδρα για τα Χριστουγεννιάτικα δωράκια τους που έλαβα με κάποια καθυστέρηση.  

Το γουράκι σου Μαριαλένα μου, πρόλαβα και το κρέμασα στο δεντράκι μου.

 Όσο για σένα, Αλεξάνδρα μου, να είσαι βέβαιη πως τα πλεκτά σου στολιδάκια 

θα είναι τα πρώτα που θα κρεμαστούν στο δέντρο μου τον ερχόμενο Δεκέμβρη. 

Και λίγες πρόσφατες φωτογραφίες μου από την παραλία και στην γύρω περιοχή...

Τα όμορφα, νεαρά γλαροπούλια δεν κουράζομαι ποτέ να τα φωτογραφίζω,

ο καρβουνιάρης

οι πανταχού παρούσες και φασαριόζικες καρακάξες

Και πάλι...

Χρόνια σας πολλά,

καλά Κούλουμα (εύχομαι να έχετε καλοκαιρία για να πετάξετε ψηλά τους χαρταετούς σας)

(αυτός ήταν ο περυσινός μου 'υφασμαετός') 

και καλή Σαρακοστή!

 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!

Θυμάστε που σας έδειξα, πριν λίγο καιρό, την μικρούλα Sunbonnet Sue;  

Την είχα απλικάρει σ'ένα μαξιλαράκι που έφτιαξα 

αλλά σκοπός μου ήταν να εξασκηθώ στο patchwork και στο appliqué πριν προχωρήσω σε κάτι καλύτερο. Είχα στον νού μου να φτιάξω την πρώτη Πασχαλινή λαμπάδα της βαφτιστήρας της κόρης μου και πράγματι έραψα μιά δεύτερη Sue συνδυάζοντας ένα ροζ ύφασμα με ένα χαρούμενο εμπριμέ και την γέμισα με μεταξοβάμβακα.   

Καλή βγήκε η κουκλίτσα, αλλά, κάτι δεν μου άρεσε χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω. 
'Εστειλα μιά φωτογραφία στην κόρη μου, για να μου πεί την γνώμη της, 

και η αντίδρασή της ήταν: 
"Πώς θα καταλάβει το μωρό πως είναι κουκλίτσα, αφού δεν φαίνεται το προσωπάκι της;" 

 Ε, αυτό ήταν! Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω κάτι πιό αντιληπτό σε μιά μπεμπούλα ενός έτους, και αυτό ήταν μιά πεταλούδα.  
Μου φάνηκε λίγο χοντροκομμένη, και προχώρησα σε μία δεύτερη, και μετά σε μία τρίτη. 

Δεν κάνω κάτι ποιό Πασχαλινό; σκέφθηκα. 

Και ακολούθησαν, κοτούλα, λαγουδάκι, κουνελάκι...σε δουλειά να βρισκόμαστε...!!!

Να  μην σας κουράζω με τις λεπτομέρειες...ο λαγός με παίδεψε με το γύρισμα και το γέμισμα (ειδικά στα αυτιά) - ήταν και το ύφασμα λίγο χοντρουλό.

Στο μεταξύ, έφτιαξα και τις λαμπάδες για την κόρη μου, τον καλό της και την παρέα της που θα περάσουν το Πάσχα εκτός Αθήνας, έφτιαξα και για μάς, πολύ απλές, με λίγο decoupage, κορδελίτσες και δαντέλες.

 

και ας αποφασίσει η Κατερίνα ποιά λαμπάδα θα πάει στην βαφτιστήρα της 
και με ποιό ζωάκι θα την στολίσει...

Τα σμυρνέϊκα Πασχαλινά κουλουράκια της μαμάς μου, 
αποφάσισα φέτος να τα φτιάξω με αλεύρι ολικής άλεσης.   

 (με την ευκαιρία, χρησιμοποίησα αυτή την μπλέ κούπα μετά από 38 χρόνια που ήταν κρυμμένη στα ντουλάπια - ήταν δώρο στο γάμο μου, αλλά δεν μου άρεσαν αυτά τα χρυσά σχέδια που έχει).

Δεν τα έχω δοκιμάσει, λόγω νηστείας, αλλά μ'αυτά θα σας ευχηθώ,

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα

όπως και με την ανθισμένη μου πασχαλιά! 

Να περάσετε όμορφα με τις οικογένειές σας και τους αγαπημένους σας, όπου και άν βρεθείτε!

Wishing all my overseas friends a very happy Easter!
 
 

Μεταμορφώσεις...

Τί κάνεις όταν σου φέρει δώρο από το εξωτερικό η αγαπημένη σου κολλητή και κουμπάρα,  

αλλά το δώρο δεν σου κάνει ?

Να κυκλοφορείς στην Αθήνα μ'αυτό, λίγο δύσκολο το βλέπεις.  Αλλά  ακόμα και εάν δε σε ένοιαζε καθόλου,  το ροζ χουχουλιάρικο σκουφάκι είναι πολύ μικρό για το δικό σου κεφάλι.  

Να το χαρίσεις πάλι σε κάποιο παιδάκι και να το φοράει λες και επέστρεψε μόλις από την Ολλανδία, μάλλον απίθανο σου φαίνεται.  

Το κρατάς όμως αφού είναι δώρο της κουμπάρας...περνούν κάποια χρόνια, και μετά το αφήνεις μαζί με άλλα σου ρούχα στο σπίτι της μαμάς,  γιατί εκείνη... κάπου θα βρεί να το δώσει!

'Ετσι μάλλον σκέφτηκε η κόρη μου! 

'Ελα όμως που με βρήκε πάνω στην φάση που ανοίγω τα ντουλάπια και βγάζω ένα σωρό παλιά ρούχα και υφάσματα για να δώ πώς θα μπορούσα να τα αξιοποιήσω!  

Και το νεανικό πουλοβεράκι της κόρης, βγαίνει κι αυτό από μία τσάντα και μου φαντάζει σαν σετάκι με το σκουφί. Αγαπημένο της ήταν και το πουλοβεράκι, γι αυτό είχε μείνει και δεν είχε δοθεί κάπου.

Κι έτσι πήρα την απόφαση να φτιάξω κάτι μ'αυτά τα δύο κομμάτια. 

Δεν θα σας ταλαιπωρήσω με την διαδικασία, αλλά θα σας δείξω το τελικό αποτέλεσμα.

 Γιά ένα μαξιλαράκι ξεκίνησα, αλλά...

...σιγά να μην πετούσα τα υπόλοιπα κομμάτια!

Μέχρι και τα αυτάκια χρησιμοποίησα, έτσι σαν μία τσαχπινιά!

  Κι έτσι δημιουργήθηκαν δύο αφράτα και χουχουλιάρικα μαξιλάρια για την Κατερίνα.

Η Άνοιξη έφτασε και αυτά θα φυλαχτούν για τον επόμενο Χειμώνα, 

αλλά είπα να σας τα δείξω πριν ξαναμπούν σε κάποιο ντουλάπι. 

Κατά την 'ανασκαφή' στα ντουλάπια, βγήκε στην επιφάνεια κι ένα παλιό μαξιλαράκι.  

Ξέρω πως θα γελάσετε πολύ, γιατί είναι τόσο κακοφτιαγμένο και δεν θα έπρεπε να τολμήσω να σας το δείξω, αλλά ήταν και αυτό φυλαγμένο σε μιά βαλιτσούλα, πάνω από 30 χρόνια (!) 

απλά και μόνο γιατί ήταν η πρώτη προσπάθεια πάτσγουωρκ που είχα κάνει με κάτι μικρά κομματάκια από ένα δειγματολόγιο υφασμάτων (το οποίο ούτε κάν θυμάμαι πώς είχε φτάσει στα χέρια μου).  

Θεόστραβα τα είχα γαζώσει τα τετραγωνάκια του!  Αλλά, δεν το είχα πετάξει, γιατί μου θύμιζε εκείνον τον καιρό, που μόλις είχα γεννήσει την Κατερίνα μου και μέχρι να επιστρέψω στο γραφείο από την άδεια λοχείας, ανάμεσα στα μπιμπερόν και τις αλλαγές πάνας, δοκίμαζα διάφορες χειροτεχνίες (πλέξιμο, κέντημα, κατασκευές) και πολλά τα άφηνα ατελείωτα.

Ούτε τώρα όμως που το ξαναβρήκα δεν το πέταξα...

παρά πήρα μία επίσης παμπάλαια κορδέλλα που βρήκα μέσα στα υλικά της μαμάς μου, και 'καμουφλάρισα' μ'αυτήν τις στραβές ενώσεις των τετραγώνων!

 Στην δεξιά πλευρά χρειάστηκε μάλιστα να βάλω κάποια νέα τετραγωνάκια για να τα καλύψω τα εντελώς στραβά.

Κι έτσι σουλουπώθηκε το κακόμοιρο το μαξιλαράκι

 το οποίο πιστεύω πως άξια μπορεί πλέον να φιγουράρει πάνω σε μία πολυθρόνα.

Να έχετε ένα καλό Σαββατοκύριακο!