Η αντίκα

Ούτε στό όνειρό της δεν θα μπορούσε να δεί τέτοιες τιμές!!!

Τόσα χρόνια (γύρω στα 30...) ήταν ξεχασμένη σε μιά υπόγεια αποθήκη!  Μάλλον παρατημένη, θα έλεγα...γιατί πάντα, στο βάθος του μυαλού μου, ήξερα ότι κάποια μέρα θα την έβγαζα πάλι στο φώς. Μού θύμιζε τα παιδικά μου χρόνια, όταν την έβλεπα στο σπίτι της θείας 'Αννας, της μεγάλης αδελφής του μπαμπά μου. Εάν θυμάμαι καλά, είχε σπάσει και πεταχθεί όταν δόθηκε το σπίτι της αντιπαροχή...αλλά 'κάποιος' την μάζεψε...γιατί του θύμιζε την αδελφή του... 
χωρίς όμως να προλάβει να την περιποιηθεί.   

Και από τότε, κάθε φορά που κατέβαινα στην αποθήκη της μαμάς μου, της έριχνα και μιά ματιά και της έλεγα...'δεν σε έχω ξεχάσει...αλλά δεν έχω χρόνο ν'ασχοληθώ μαζί σου...κάποια στιγμή...ίσως...".

Μέχρι που έφτασε στην δική μου αποθηκούλα και έκανε παρέα με κάποιες άλλες αντίκες για άλλα τρία χρόνια!  Μετά βγήκε στον κήπο... είδε τον ήλιο...καθαρίστηκε από τις αράχνες, πλύθηκε, τρίφτηκε, αλλά...ήταν ακόμα λειψή να την πώ..., κολοβή να την πώ..., κάτι τις έλειπε, τέλος πάντων!

'Αρχισαν να γιάνουν οι πληγές του χρόνου πάνω της (ο στόκος νά'ναι καλά!), αλλά... 

την κοίταζα από εδώ, την κοίταζα από εκεί... μιά βάση της έλειπε. Αλλά τί βάση?  

'Επρεπε να βρώ ένα κατάλληλο ξύλο, ή να κόψω ένα σε μέγεθος που να ταιριάζει με το σχήμα της. 

Οι γραμμές της πάλι μου έλεγαν ότι θα της ταίριαζε ίσως και μία στρογγυλή βάση...
αλλά και πάλι δίσταζα και περνούσε ο καιρός.   

Μέχρι που χρειάστηκα κάποια υλικά για découpage και επισκέφτηκα ένα από τα καταστήματα του είδους. Περνώντας από έναν διάδρομο, έπεσε το μάτι μου στις ξύλινες βάσεις για ρολόγια. 

Αυτό ήταν! Αμέσως μου έκανε κλίκ! 
Χωρίς να το σκεφτώ περισσότερο, άρπαξα μία σε μέγεθος που μου φάνηκε καλό και έτρεξα στο ταμείο, γιατί ο Ν. με περίμενε στο αυτοκίνητο και είχα ήδη καθυστερήσει. 

"Μηχανισμό και δείκτες για το ρολόϊ, δεν θέλετε?" με ρώτησε ο ταμείας. 

"'Εχω, έχω" του απάντησα, πλήρωσα στα γρήγορα και έφυγα.

Μία μόνο βίδα στο κέντρο ήταν αρκετή (και τέσσερα μικρά καρφάκια για σταθεροποίηση) και η βάση ενώθηκε με την...κι εγώ δεν ξέρω πώς να την ονομάσω...Εταζέρα να την πώ? Τραπεζάκι? Στήλη? Γωνιά?
...και συνεχίζω να την λέω 'αντίκα'.   

Αυτό που ξέρω είναι ότι επί τέλους, μετά από τόσα χρόνια, κατάφερα και της ξανάδωσα ζωή με:

ένα χέρι βελατούρα,

ένα χέρι καφέ πλαστική μπογιά,

λίγη πάστα κεριού,

δύο χέρια 'σπιτικό' chalk paint σε μπεζ/ροζέ απόχρωση,

Ακολούθησε αρκετό τρίψιμο με γυαλόχαρτο για να γίνει η παλαίωση, 

découpage με λίγα κομμάτια αγαπημένης χαρτοπετσέτας 

και μερικά χέρια βερνίκι νερού.

Και την τελευταία μέρα, πριν λήξει η προθεσμία συμμετοχής στο "'Αλλαξέ το Νο2"

κατάφερα να την τελειώσω, να την φωτογραφίσω και να την στείλω στην Αριστέα μας!

Από εκεί και πέρα, διαπίστωνα, μέρα με την μέρα, ότι η μικρή μου 'αντίκα' γοήτευσε αρκετές και αρκετούς από εσάς, που το εκφράσατε ψηφίζοντάς την!

 Και έτσι, όχι μόνο βγήκε από την αφάνεια μετά από τόσα πολλά χρόνια, αλλά βρέθηκε, κουνιστή και λυγιστή,να καμαρώνει, με τις καμπύλες της, στο βάθρο της πρωτιάς του "'Αλλαξέ το Νο.2"!!!

Αυτή κι αν ήταν δικαίωση!!!

Η αντίκα μου κι εγώ, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τους βαθμούς και τον θαυμασμό σας!!!

Μαζί και το ρολογάκι μου, που κι αυτό δεν τα πήγε άσχημα στον διαγωνισμό!!!

 Και, φυσικά, ευχαριστούμε την Αριστέα μας, για την τόσο ζεστή φιλοξενία στον χώρο της, 
για τον κόπο της και γενικά για την όλη διοργάνωση και επιτυχία του διαγωνισμού της και για την ευκαιρία που μας έδωσε, για δεύτερη φορά, 
να θαυμάσουμε τόσες έξυπνες μεταμορφώσεις και όμορφες δημιουργίες. 
Συγχαρητήρια και ευχαριστίες σε όλες και όλους όσους συμμετείχαν, σχολίασαν και ψήφισαν!
Να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!

O Πύργος του Μελισσουργού

Θα σας άρεσε να κατοικούσατε σ'έναν πύργο; 

Έχω επισκεφθεί πολλούς πύργους στο εξωτερικό, σε διάφορες χώρες.  Είναι καιρός που όλο λέω να κάνω μερικές αναρτήσεις με τα ταξίδια μου και τις αναμνήσεις από αυτά, αλλά αυτό απαιτεί πολλή δουλειά, αφού τότε δεν είχα ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και χρειάζεται να σκανάρω πολλές φωτογραφίες. 'Ισως το πάρω απόφαση κάποια στιγμή.   

Οι περισσότεροι πύργοι έχουν μετατραπεί σε μουσεία και ο κόσμος συρρέει να τους επισκεφθεί και να θαυμάσει την ατμόσφαιρα, την επίπλωση, τον διάκοσμο, τον τρόπο ζωής μιάς άλλης εποχής. Υπάρχουν όμως και πολλοί πύργοι των οποίων ένα τμήμα είναι επισκέψιμο ενώ στο υπόλοιπο εξακολουθούν να ζούν οι 'πυργοδεσπότες', οι οποίοι, εκμεταλλεύονται τα έσοδα από τις επισκέψεις, και έχουν έτσι την οικονομική δυνατότητα να τους συντηρούν. Φαντάζεστε πόσο κόστος θα έχει η συντήρηση ενός τέτοιου κτηρίου; 

Στην Ελλάδα, υπήρχαν κάποτε όμορφα πυργόσπιτα -στην Κηφισσιά, στους Αμπελοκήπους, στο Φάληρο, στον Πειραιά και σίγουρα και σε άλλη μέρη-, από τα οποία, δυστυχώς, πολλά δεν έχουν διασωθεί. Τι κρίμα!

Ένας κάπως ιδιαίτερος πύργος βρίσκεται  πολύ κοντά στην Αθήνα.  Πόσες φορές περνάμε από μπροστά του και πάντα μας γοητεύει! Δεν νομίζω να είναι επισκέψιμος. Είναι όμως γνωστό ότι πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά και αρκετά πρόσφατα, χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα ελληνικών ταινιών και σήριαλ.

Πέντε χιλιόμετρα βόρεια της Αναβύσσου, ακολουθώντας το δρόμο προς Καλύβια, βρίσκεται η περιοχή 'του Μελισσουργού'. Πήρε το όνομά της από τον Γεώργιο Μελισσουργό που σαν γαμπρός των αρχικών Τσιφλικάδων Μαρκέλων, εκμεταλλευόταν την περιοχή και έμενε εκεί. Το σπίτι που έφτιαξε και έμοιαζε με πύργο σώζεται ακόμη σε πολύ καλή κατάσταση. Διακόσια μέτρα βορειότερα ανακαλύφθηκε ο περίφημος κούρος Κροίσος. Ολη η περιοχή είναι γεμάτη αρχαία νεκροταφεία, οικισμούς, λουτρά, παλαιοχριστιανικές εκκλησίες.

Τα τελευταία χρόνια, μέσα στην ιδιοκτησία και γύρω από τον παλαιό πύργο, έχουν κτιστεί αρκετά  κτήρια  και αν κοιτάξει κανείς από τον δορυφόρο, θα δεί έναν όμορφο κήπο, μιά τεράστια πισίνα, γήπεδα τέννις και μπάσκετ.  Δεν γνωρίζω εάν κατοικούν εκεί οι απόγονοι της οικογένειας ή εάν λειτουργεί σαν κτήμα για εκδηλώσεις, και φυσικά ούτε με απασχολεί, ούτε είναι αυτό το θέμα μας. 

Εγώ απλώς θέλησα να σας δείξω λίγες φωτογραφίες από τις πολλές που έχω τραβήξει κατά καιρούς περνώντας με το αυτοκίνητο. Αυτή την φορά, σταμάτησα και τον φωτογράφισα και από κοντά.

Δεν είναι ιδιαίτερος και εντυπωσιακός;

Υποψιάζομαι ότι θα είναι επιπλωμένος με όμορφες αντίκες.

Μιά 'αντίκα' έχω να σας δείξω σήμερα κι εγώ! 

Την είχα φτιάξει εδώ και πολύ καιρό αλλά δεν είχα βρεί ευκαιρία να σας την παρουσιάσω. 'Οχι ότι είναι τίποτα σπουδαίο...αλλά η παλιά πουδριέρα είχε το κακό της το χάλι, ξεχαρβαλωμένη, μισο-σκουριασμένη, αλλά μέσα της έκρυβε ακόμα λίγα ίχνη αρωματικής πούδρας που μου θύμισαν την γιαγιά, κι έτσι αποφάσισα να την κρατήσω, να την 'συνεφέρω' με λίγο decoupage και να την στολίσω πάνω στην δική μου τουαλέττα,

δίπλα σ'ενα παλιό καθρεφτάκι τσάντας που δεν απέφυγε κι αυτό την 'αναπαλαίωση'.

Το ίδιο άρωμα της πούδρας, αλλά αρκετά πιό έντονο,  έχει και το ωραίο τριαντάφυλλο του κήπου μου.

Στην πρωϊνή μας βόλτα στην θάλασσα (παρ'όλο που έχω κάνει ήδη τρία μπάνια, σήμερα ήταν παγωμένη και δεν τόλμησα να μπώ),

 

βλέπετε εξ'άλλου πόσο ερημική ήταν η παραλία,

αρκέστηκα στο περπάτημα και στην φωτογράφιση μερικών αγριολούλουδων,

αλλά και ενός χαριτωμένου κορυδαλλού 

 και επιστρέφοντας, αιχμαλώτισα με τον φακό μου τα χρώματα ενός ανθισμένου λειβαδιού 

(πριν αρχίσει η καλοκαιρινή 'ξεραϊλα΄),

και μάζεψα λίγα βουρτσάκια (limonium) για το αγαπημένο μου βαζάκι.

 

'Ενα παλιό σερβίτσιο - Rörstrand

 

Πριν από αρκετό καιρό, ήρθαν στα χέρια μου τέσσερα κομμάτια από ένα πολύ παλαιό σερβίτσιο φαγητού του περίφημου Σουηδικού εργοστασίου Rörstrand.  Παρ'όλο που έχουν σφραγίδες με κωδικούς που υποδηλώνουν τον σχεδιαστή, το έτος παραγωγής και υλικό, όσο κι αν το έψαξα στο διαδίκτυο, βρήκα πληροφορίες μόνο για πολύ νεώτερα μοντέλλα.  Είναι δύο οβάλ σκεύη, το ένα με καπάκι, και δύο πιάτα. Τα σημάδια φθοράς είναι ορατά και επιφάνειά τους έχει αρκετά κρακελαρίσματα, αλλά για μένα αυτές οι 'αντίκες' έχουν συναισθηματική αξία  αφού προέρχονται από συγγενικό πρόσωπο που τα είχε ήδη κληρονομήσει, χωρίς δυστυχώς να θυμάται από ποιόν.

A long time ago, four pieces of a very old dinner set of the famous Swedish factory Rörstrand came to my hands. Although they bear marks corresponding to the designer, the year of production, the material used, I could not find any information on the net, apart some for more recent models.  There are two ovale dishes, one is a tureen, and two dinner flat plates.Τheir condition is not very good and the porcelain is cracked, but for me, these 'antiques' have an emotional value, as they come from a family member who had already inherited them but, unfortunately, she cannot remember from whom.

'Οπως μπορείτε να δείτε, το ένα από τα πιάτα ήταν σε πολύ κακή κατάσταση... τί λόγο θα είχα να το κρατήσω? 'Ετσι, πριν από αρκετό καιρό ήδη, αποφάσισα να το μεταμορφώσω με decoupage, όμως....

As you can see, one of the plates was in a very bad condition...what reason would I have to keep it? So, I decided to decoupage it, a long time ago already, but...

εκτός από τα αγαπημένα vintage τριαντραφυλλάκια, το αποτέλεσμα δεν με ικανοποίησε. Η κόλλα που χρησιμοποίησα δεν ήταν καλή, άφησε πολλές ζάρες στην χαρτοπετσέτα, τα δε μοτίφ δεν είχαν καλή ενσωμάτωση.  'Ενα καλό μούλιασμα στο νερό έκανε την δουλειά του και το πιάτο ήταν πάλι έτοιμο για μια νέα προσπάθεια.

apart from the lovely vintage roses,  the end result did not satisfy me. The glue I used was not good, it left a lot of wrinkles on the napkin and the motif did not blend well.  A good soak in water did the job and the plate was again available for a new try. 

Πριν λίγες μέρες, το ξανάπιασα στα χέρια μου...Αυτή την φορά, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω μιά χαρτοπετσέτα με όμορφα πουλάκια, λίγη χρυσή πάστα ρελιέφ, κίτρινο και πράσινο ακρυλικό για τις σκιάσεις, κρακελέ δύο συστατικών με χρυσή πορπορίνα στα σκασίματα.
    
Some days ago, I put myself to work again... This time, I decided to use a napkin with a pair of lovely birds, some gold paste on the leaves and flowers, some green patina and then a crackling medium with gold porporina in the cracks.

Δεν είμαι σίγουρη ότι το προτιμώ από το προηγούμενο! Εσείς?  

Πάντως με 'γαργαλάει' το χέρι μου να ντεκουπάρω και το άλλο πιάτο, και αυτή την φορά θα χρησιμοποιήσω και πάλι τα αγαπημένα μου τριανταφυλλάκια. 

I am not sure if I like this better than the previous one! Do you?

Anyway, I am very much tempted to decoupage the other plate as well, and this time I will surely use my beloved rose motifs again.

Την ημέρα που βρήκα αυτά τα κομμάτια,  μέσα στον παλαιό μπουφέ, ανακάλυψα και μερικές χαρτοπετσέτες που ήταν μέσα στο σκεπαστό σκεύος, έτσι όπως τις βλέπετε  διπλωμένες και από τρία διαφορετικά μοντέλλα. Όσο κι αν ψάξω στην μνήμη μου, δεν θυμάμαι να είχα ξαναδεί τέτοιου είδους χαρτοπετσέτες - μονόφυλλες-.  Έχετε καμμιά ιδέα για το πόσο παλιές μπορεί να είναι? 

The day I found the dinner set pieces in the old buffet, I also discovered some napkins lying inside the tureen, folded in two, as you see them here. As far as I can search in my memory, I can not remember having ever seen this kind of one-ply napkins. 

Do you have any idea of how old they may be?

Σας ευχαριστώ πολύ για τις επισκέψεις σας και τα όμορφα σχόλια που μου αφήνετε. 

Μπορεί να μην απαντώ πάντα, λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά φροντίζω να περνώ από τα δικά σας blogs για να διαβάζω τις αναρτήσεις σας και να μαθαίνω τα νέα σας.

Thank you so much for your visits and the kind comments you leave me. 

I may not always reply to you, due to lack of time, but I care to visit your blogs to read 

your own posts and learn about your news.

'Ενα πολύ παλαιό κουτί - A very old box

 
Πριν από χρόνια, στην γνωστή αποθήκη της μαμάς, είχα βρεί αυτό το κουτί κάτω από διάφορα άλλα πράγματα. 

Αν και ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, περιείχε ακόμα ένα πακετάκι από πολύ λεπτά φύλλα αλληλογραφίας. 

Many years ago, I had found this box under various other things, in my mother’s storeroom.  Although it was in a very bad condition, it still contained a pack of very thin correspondence papers. 

Το θυμόμουν από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που ο μπαμπάς το άνοιγε όταν ήθελε να γράψει γράμμα στον δίδυμο αδελφό του στην Γαλλία ή στις αδελφές του στην Αμερική.

  I remember, since my childhood, that my father used to open that box every time he wanted to write a letter to his twin brother in France or to his sisters in America.

Φυσικά, το είχε φτιάξει μόνος του και αυτό, όπως τόσα άλλα κουτιά.  Σας έχω ίσως κουράσει πιά να σας δείχνω 'τα κουτιά του μπαμπά' αλλά για μένα είναι κειμήλια ανεκτίμητης αξίας γιατί, αν και δεν είναι περίτεχνα, φτιάχτηκαν από τα χεράκια του με πολύ μεράκι και στην διάρκεια του ελεύθερου χρόνου του.  Το συγκεκριμένο δεν το είχε περιποιηθεί όπως τα άλλα. Ούτε από καλό ξύλο ήταν, ούτε λουστραρισμένο, αλλά απλά βαμμένο με λευκή μπογιά.  Υποθέτω ότι δεν του είχε δώσει ιδιαίτερη προσοχή επειδή το είχε μέσα σ'ενα ντουλάπι και δεν ήταν κάποιο όμορφο κουτί για στόλισμα στο σαλόνι.

Naturally, the box was crafted by him, as so many other boxes. I have perhaps started to tire you by showing my ‘dad’s boxes' but for me they are heirlooms of priceless value because, even if they are not elaborate, they were made by his hands with a lot of taste and during his free time.   This box does not look like the others that I have already shown you. It was neither from good timber, nor varnished, but simply painted white. I suppose that dad had not given it any particular attention because it was stored in a cupboard and was not some beautiful box for decoration in the lounge. 

   

Τόσον καιρό το είχα στην δική μου αποθήκη, και από τότε που δημιούργησα την γωνιά/ατελιέ μου, είχα υπ'όψιν μου να το περιποιηθώ κάποια στιγμή. Προσωρινά όμως το είχα γεμίσει με περισσεύματα από χαρτοπετσέτες και ρυζόχαρτα και το είχα κοντά στον πάγκο μου.
For quite a long time I had it in my own storeroom, then, since I created my own craft corner, I kept in mind to “revamp” it at some time. Provisionally,  I had it full with leftovers from napkins and rice papers and I kept it near my working bench.

Όταν το πήρα προ ημερών στα χέρια μου, δεν είχα ακόμα αποφασίσει πώς να το φτιάξω. 

Το πρώτο όμως πράγμα που έκανα ήταν να το στοκάρω και να το τρίψω με γυαλόχαρτο για να μπορέσω να το βάψω και να του κάνω κάποια παλαίωση. 

 When I took it in my hands, some days ago, I still had not decided what to do with it.  

The first thing that I made, however, was to fill its marks with putty and to start sanding it, in order to prime it and give it a new coat of paint and some aging.  
Προς μεγάλη μου έκπληξη, άρχισε να εμφανίζεται ένα πράσινο χρώμα κάτω από το λευκό! 

Η παλαίωση γινόταν από μόνη της !!! Αποφάσισα να μην το βάψω καθόλου για να μην καλυφθεί το παλιό χρώμα.

 To my great surprise, a green colour started to show under the white paint! The aging was being made by itself!!!  I decided to leave the box unpainted in order not to cover the old colour.

'Εψαξα να βρώ κάποια μοτίβα που να ταιριάξουν χρωματικά και κατέληξα στις λευκές μανόλιες, τις οποίες συμπλήρωσα με λίγα stencils από ακρυλική πάστα. Μετά έπιασα την πράσινη πατίνα και την δούλεψα στην περιφέρεια του κουτιού και στα ανάγλυφα.

I tried to find some patterns that would suit that colour...and finally I used the white magnolias which I supplemented with some stencils of acrylic paste. Afterwards I used green patina, working it around the box and on the reliefs. 

Με ακρυλικό χρώμα φρεσκάρισα το εσωτερικό του κουτιού, κόλλησα στο εσωτερικό καπάκι τρία μικρά μοτίφ που είχαν περισσέψει από την χαρτοπετσέτα και τόνισα τις κόγχες του κουτιού με την πράσινη πατίνα.

I refreshed the interior of the box with acrylic paint, I decoupaged three small flowers that had remained from the napkin on the inside cover and I stressed the angles of the box with the green patina.

Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε,  γιατί έδωσα μια νέα πνοή στο παμπάλαιο αυτό κουτί  χωρίς να χρειαστεί κάν να το ξαναβάψω, ενώ  η 'φυσική' του παλαίωση το έκανε πολύ ιδιαίτερο. 

  The result satisfied me, because I managed to give a new life to this old box without even painting it, while its 'natural' aging made it very particular.

 

Τώρα που το σκέφτομαι,  έχω κι΄ ένα μεγάλο κουτί του πατέρα μου που είναι βαμμένο λευκό. 

Λέτε να εμφανιστεί και σ'αυτό άλλο χρώμα από κάτω όταν αρχίσω να το τρίβω? 

Εννοείται ότι θα σας κρατήσω ενήμερους.....!!!

Now that I think better, I have another big box, by my father,  which is painted white.   

Imagine that this one also shows a dark paint under the white coat when I start to sand it?   

It goes without saying that I will let you know...!!! 

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!!!

I wish you all a very nice weekend!!!!