Χριστούγεννα

 Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη λυγούν τα πόδια

 και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους τ᾿ άδολα βόδια. 

 Κι᾿ ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται 

και λέει με πίστη απ᾿ της ψυχής τ᾿ απόβαθα, Χριστός γεννιέται!

 Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη κάποιοι ποιμένες

 ξυπνούν από φωνὲς ύμνων μεσούρανες στη γη σταλμένες.

 Κι᾿ ακούοντας τα Ωσαννὰ απ᾿ αγγέλων στόματα στο σκόρπιο αέρα, 

τα διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα με τη φλογέρα.

 Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη - ποιος δεν το ξέρει; - 

των Μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα λάμπει τ᾿ αστέρι.

Κι όποιος το βρει μέσ᾿ στ᾿ άλλα αστέρια ανάμεσα και δεν το χάσει 

σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το μπορεί να φτάσει. 

 Γεώργιου Δροσίνη, «Νύχτα Χριστουγεννιάτικη» 

Από τότε που ήμουν παιδί, δεν θυμάμαι ποτέ να κάναμε Χριστούγεννα χωρίς να φτιάξουμε μιά φάτνη.'Ετσι και φέτος, η μικρή μου φάτνη δεν έλειψε κάτω από το στολισμένο κλαδί.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, έλαβα κι ένα δεματάκι από την αγαπητή σε όλους μας Αχτίδα, μ'ένα υπέροχο πέτρινο ζωγραφιστό χωριουδάκι 

καθώς κι ένα όμορφο γούρι/σπιτάκι

 

αλλά και μία χειροποίητη κάρτα με θερμές ευχές από την Ολυμπία.

 

Σας ευχαριστώ πολύ φίλες μου!

Εύχομαι ο νέος χρόνος να σας φέρει ό,τι καλλίτερο!    

Ελπίζω να περάσατε όλοι σας όμορφα και οικογενειακά Χριστούγεννα. 

Εμείς τα περάσαμε ήσυχα με τα παιδιά μας, τον αδελφό μου και τον θείο μου, στο σπίτι της μητέρας μου, αφού κάναμε πρώτα μία στάση στο κοιμητήριο για να της αφήσουμε λίγα λουλούδια. 

Η απουσία της στο τραπέζι ήταν αισθητή και η σκέψη όλων μας ήταν σ'εκείνην.

Από το τραπέζι της μαμάς μου δεν έλειπε ποτέ το σπιτικό της γλυκό, κι έτσι, ακολουθώντας την παράδοση, το φετεινό δικό μου Χριστουγεννιάτικο γλυκό συνοδεύτηκε από επίσης σπιτικό λικέρ ρόδι.  

Επιστρέφοντας στο σπίτι μας, το βράδυ, απολαύσαμε την Χριστουγεννιάτικη πανσέληνο που φώτιζε τον ουρανό, ως ένα άλλο άστρο της Βηθλεέμ. 

Τριανταοκτώ χρόνια έπειτα από την τελευταία της εμφάνιση, η «Παγωμένη Πανσέληνος» φώτισε τον ουρανό, αφήνοντας το δικό της, μοναδικό σημάδι στα φετινά Χριστούγεννα. 

Σύμφωνα με την παράδοση το «Παγωμένο Φεγγάρι» φωτίζει τον ουρανό για να μπορεί ο Άγιος Βασίλης να βλέπει καθαρά μέσα στη νύχτα και να μοιράζει τα δώρα του στα παιδιά του κόσμου! Εμείς όμως ξέρουμε ότι ο "δικός μας" 'Αγιος Βασίλης έρχεται την Πρωτοχρονιά, έτσι δεν είναι;

Το δικό μου φωτιστικό

Η καλή μας Ρένα Χριστοδούλου  http://diaheiros.blogspot.com, μας ζήτησε να δημιουργήσουμε κάτι με φαντασία χρησιμοποιώντας τις συρμάτινες κρεμάστρες του καθαριστηρίου.   Μέρες τώρα έσπαζα το κεφάλι μου να σκεφθώ τί κατασκευή να κάνω με τις κρεμάστρες, αλλά δεν μου ερχόταν καμία  ιδέα.  Τις είχα ενώσει, και μάλιστα με ασημένια ταινία, και τις είχα αφήσει να περιμένουν....

Ασχολήθηκα με πολλά άλλα στην διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Εκτός από μερικά Χριστουγεννιάτικα που άρχισα να ετοιμάζω,  βάλθηκα να σουρώσω και τα κουκούτσια από τα κορόμηλα που είχα βάλει στο τσίπουρο εδώ και καιρό ώστε να φτιάξω το αντίστοιχο λικεράκι. 

΄Οταν τράβηξα την φωτογραφία δεν  το πρόσεξα, αργότερα όμως, όταν την ανέβασα στον υπολογιστή, φάνηκε και η κρεμάστρα που τις τελευταίες ημέρες κρεμόταν συνέχεια από ένα ντουλάπι της κουζίνας, μπάς και μου έρθει κάποια έμπνευση.  

Στο μεταξύ, έβλεπα και τις συμμετοχές των άλλων στο παιχνίδι της Ρένας (πανέμορφα στεφανάκια, δενδράκια, ημερολόγια νκλπ...) και  αναρωτιόμουν μήπως και δεν είχα καταλάβει ...μήπως δεν ήταν απαραίτητο, ντέ και καλά, να χρησιμοποιήσω τρεις κρεμάστρες. 

΄Ετσι άρχισα να σκέφτομαι τί θα μπορούσα να κάνω με μία μόνο κρεμάστρα. Την πήρα στα χέρια μου και την λύγισα....δημιουργήθηκε αυτό το διπλό τρίγωνο.... 

σε τί θα μπορούσε να χρησιμεύσει αυτό ?   

Και νά ...δίπλα είχα ένα βιβλίο με συνταγές ....και σκέφτηκα τι καλά θα ήταν να μπορούσα να το κρατήσω ανοιχτό την ώρα που μαγειρεύω κάτι καινούργιο, χωρίς να το ανοιγοκλείνω συνεχώς. 

Και ιδού,

Πήρα τότε μιά άλλη κρεμάστρα, που είχε λευκή επικάλυψη (να μην είναι η σκέτη, η αλουμινένια), επανέλαβα το λύγισμα ....

και με αυτόν τον τρόπο απέκτησα ένα «αναλόγιο» για την κουζίνα μου !!!

Βέβαια, δεν ήταν αυτό κάτι με το οποίο θα μπορούσα να λάβω μέρος στο παιχνίδι. Εξακολουθούσα να μην έχω έμπνευση και έλεγα στον εαυτό μου ότι ..."στην ανάγκη θα αθετήσω τον λόγο μου και δεν θα συμμετάσχω στον διαγωνισμό της Ρένας, δεν χάλασε κι ο κόσμος".

Μάζεψα από τον κήπο, όπως κάθε χρόνο,  δυόσμο, μέντα, ματζουράνα, για να τα αποξηράνω. Αφού τα έπλυνα και τα έκανα ματσάκια, έπρεπε κάπου να τα κρεμάσω για να στραγγίξουν και να ξεραθούν.   Μά, τόσες κρεμάστρες «κυκλοφορούν» γύρω μου, κι εγώ αναρωτιέμαι που θα τα κρεμάσω ???    Ορίστε, δεν είναι μιά πολύ ωραία λύση αυτή ?????   

Οταν έφτασε η ώρα της αγαπημένης μου Λουϊζας, γέμισε ο νεροχύτης από κλαδάκια, τα έπλυνα, γέμισα νερά τον τόπο, τα έδεσα κι αυτά σε ματσάκια, αλλά πλέον είχα έτοιμη την λύση... πήγα να φέρω ... κρεμάστρες. 

Τότε σκέφτηκα ...γιατί δεν χρησιμοποιώ την έτοιμη «κατασκευή», αφού ακόμα δεν έχω καταλήξει τί θα την κάνω ?  Και έδεσα τα ματσάκια πάνω της.   

Βάρυνε η καημένη, έτσι που ήταν βρεγμένα.  Εδεσα ένα σκοινάκι μέσα στην αποθηκούλα μου και κρέμασα την κατασκευή. ΄Ολο τον χειμώνα, κάθε βράδυ, θα πίνουμε Λουίζα !

Σας κρατάω σε αγωνία, έ...????   

Στο τέλος , αφού σκέφτηκα ότι η Ρένα θα επιστρέψει από την Πράγα και θα πρέπει να βιαστώ να στείλω κάτι, πήρα άλλες τρεις κρεμάστρες και τις ένωσα, για να τις έχω έτοιμες....για όταν θα μου ερχόταν η έμπνευση...

Στο μεταξύ το λικεράκι έσταζε σταγόνα, σταγόνα, πολύ αργά... Δεν βάζω ένα καινούργιο φίλτρο, λέω, και ανοίγω το συρτάρι. Κι εκεί, κάτω από τα φίλτρα, βλέπω ένα πακετάκι με χάρτινα πετσετάκια, απ’ αυτά που στρώνουν κάτω από τις τούρτες....

Τα παιδιά μεγάλωσαν,   τα γλυκά τα κόψαμε,  τούρτες θα φτιάχνω ???  Τι τα θέλω αυτά ??? 

Και τότε μου ήρθε η ιδέα !!!!  Μου είχε περάσει η σκέψη να κάνω κάτι με δαντέλλες αλλά, αφού δεν είχα πρόχειρες αληθινές δαντέλλες, γιατί να μην δοκιμάσω κάτι με αυτά ???

Παίρνω αμέσως τις ενωμένες κρεμάστρες και αρχίζω την... χαρτοκοπτική, χαρτοσυρραπτική, χαρτοκολλητική !!!

Δεν είναι άσχημο.... βέβαια είναι κάτι που δεν πρόκειται να κρατήσει για πολύ... αλλά για μιά συμμετοχή στο παιχνίδι της Ρένας νομίζω ότι είναι ό,τι πρέπει.... 

Σκέτο όμως δεν μου πολυ-άρεσε. Πήρα λοιπόν το μπρονζέ σπρέϋ, βγήκα έξω  και το ψέκασα κανονικά. Ετσι καλύφτηκαν και τα συρραπτικά.

 

Τύλιξα τα χερούλια με ένα χρυσαφί διχτάκι και ιδού το κατασκεύασμά μου.... 

δεν άξιζε βέβαια να του βάλω καλώδιο και ντουϊ (μην πάρουμε και καμία φωτιά) και έτσι το τοποθέτησα πάνω σ’ ένα φωτιστικό αντίκα. 

  

 

Πώς σας φαίνεται  ???  

Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλες τις μπλογκοφίλες μου !!!  


Καλό βράδυ !!!!

Τα μπουκάλια μου

Mes bouteilles

J’ai trouvé une vieille bouteille dont la surface ne se prêtait pas au découpage. Pourtant, sous l’étiquette, la surface était plane. J’ai imprimé une branche de géranium odorant sur une serviette blanche et je me suis donc limitée à créer une nouvelle étiquette. 

Puis, j’ai rempli la bouteille avec de la  liqueur de géranium odorant que j’avais préparée quelques jours plus tôt. A votre santé !  

Βρήκα ένα παλιό μπουκάλι στην αποθήκη της μητέρας μου.   Η επιφάνειά του, λόγω των βαθουλωμάτων της, δεν μου φάνηκε κατάλληλη για ντεκουπάζ αλλά κάτω από την οβάλ ετικέτα ήταν επίπεδη και έτσι το εκμεταλλεύτηκα. Βρήκα στο διαδίκτυο ένα μοτίφ αρμπαρόριζας και το εκτύπωσα σε λευκή χαρτοπετσέτα την οποία και κόλλησα πάνω στην ‘ετικέτα’ που είχα προηγουμένως περάσει με primer και με ακρυλικό.  Γύρω-γύρω έκανα το περίγραμμα με μπρονζέ ρελιέφ. 

Και τέλος, βέβαια, γιατί αυτός ήταν ο σκοπός μου, το γέμισα με το μυρωδάτο λικέρ αρμπαρόριζας που είχα φτιάξει λίγο καιρό νωρίτερα.

Εάν σας ενδιαφέρει η συνταγή, είναι απλούστατη :  σ’ ένα μπουκάλι, έβαλα μία χούφτα φυλλαράκια που είχα προηγουμένως πλύνει και στεγνώσει, και το γέμισα με βότκα. Δεν το άφησα πολύ καιρό, δύο εβδομάδες περίπου - διαφορετικά το άρωμα θα ήταν πιο βαρύ- και το σούρωσα. Και τότε, έφτιαξα ένα κλασικό σιρόπι με νεράκι και ζάχαρη και το ενσωμάτωσα στην αρωματισμένη βότκα.

Με τον ίδιο τρόπο είχα φτιάξει νωρίτερα και λικέρ από φύλλα λουίζας, το οποίο είναι εξ’ίσου αρωματικό και άρεσε σε φίλους και γνωστούς που το γεύτηκαν. Κάποια στιγμή, θα φτιάξω ένα μπουκάλι και για την αγαπημένη μας λουίζα.

Για τα πιο γνωστά και κλασικά σπιτικά λικέρ, όπως είναι το τσέρυ, το πορτοκάλι, το μανταρίνι, και άλλα ... υπάρχουν πολλές διαφορετικές συνταγές, και κάποιες απ’ αυτές ακολούθησα κι εγώ. Έτσι έφτιαξα το λικέρ πορτοκάλι, για το οποίο χρειαζόμουν ....ένα μπουκάλι. 

J’avais aussi fait de la liqueur d’orange. Il me fallait donc une bouteille… Et voilà, c’est chose faite !!!

 

Αυτό το μπουκάλι, είχε ένα στρογγυλό ‘εξόγκωμα’ στο σημείο που υπήρχε παλιά η σφραγίδα του ποτού, από βουλοκέρι. Το κάλυψα με ακρυλικό στόκο, και το έκανα λίγο bombé, πριν του κολλήσω το μοτίφ του πορτοκαλιού.  Επίσης με στόκο, κάλυψα το πώμα του μπουκαλιού πριν το ντεκουπάρω.  

Άλλα μπουκάλια.....

Puis, j’ai timidement fait quelques essais pour décorer d’autres petites bouteilles, avant de me lancer et de réaliser les trois dernières que je vous présente ci-après.  

 

Θυμάμαι πόσο θαύμαζα τα ωραιότατα μπουκάλια που έβλεπα στο ‘Βάλε Φαντασία’ και έλεγα μέσα μου ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να φτιάξω κι εγώ ένα....

Δειλά-δειλά, έκανα μια δοκιμούλα, όχι βέβαια σε μεγάλο μπουκάλι, αλλά σε ένα τόσο δα μικρούλι από ...αποσμητικό !!!

Το επόμενο, το έντυσα ολόκληρο με κάτι σαν ρυζόχαρτο που είχα στο σπίτι και με χαρτοπετσέτα, μέχρι και το πώμα του. Δεν τόλμησα καν να το δείξω τότε....μου φαινόταν ‘παιδικό’, δεν συμφωνείτε ???

Μετά σκέφτηκα «τι στο καλό ? θα κάνω ένα μεγάλο και ...ό,τι βγει». 

Κι έτσι έφτιαξα δυο-τρία, πάντα σε ....πειραματικό στάδιο, 

 

έχω μάθει τα βασικά, αλλά.....

αλλά, πού θα μου πάει....θα μάθω και τα υπόλοιπα ΄κόλπα΄...

«Γηράσκω αεί διδασκόμενη»...