Καλό φθινόπωρο και χρόνια πολλά!!!

Επιστρέψατε από τις διακοπές σας; 

Καλώς ήρθατε λοιπόν και πάλι στην μπλογκογειτονιά! 

Και φυσικά, συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου αφού έκανα πάλι έναν μήνα (παρά δύο μέρες) να επικοινωνήσω μαζί σας!!! 
'Οχι πως πήγα πουθενά...δεν έφυγα καθόλου από το σπίτι, αλλά δεν έχω παράπονο...έχω κάνει περίπου 80 μπάνια!!!  Και συνεχίζω...εάν δεν φτάσει η πετρελαιοκηλίδα έως εδώ!!!

Από χθές, ήρθε πλέον επισήμως και το Φθινόπωρο, και το καλωσορίζουμε κι αυτό με ανακούφιση, μετά τους καύσωνες και την σκόνη από την Σαχάρα! Λίγη βροχούλα να είχαμε, θα ήταν πολύ ευπρόσδεκτη, να ποτιστούν οι κήποι, τα χωράφια, οι ελιές... 
'Εχουμε και την στενοχώρια μας για την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε το ναυάγιο του σαράβαλου δεξαμενόπλοιου στην Σαλαμίνα, αλλά τί να σας τα λέω εγώ, τα μαθαίνετε από τις ειδήσεις! Χθες ανακοινώθηκε ότι οι παραλίες της περιοχής μας είναι 'πεντακάθαρες', αλλά...

Αυτό το καλωσόρισμα προέκυψε από ένα κομμάτι παρκέ (δείγμα κάποιας εταιρείας) το οποίο αποφάσισα την τελευταία στιγμή να πάρω μαζί μου, ελλείψει κάποιου άλλου ξύλινου αντικειμένου, όταν παρακολούθησα ένα σεμινάριο για χρώματα κιμωλίας, που έγινε στην περιοχή μας τον Ιούλιο.  

'Οταν επέστρεψα στο σπίτι, και αφού πέρασαν αρκετές ημέρες χωρίς έμνευση, τελικά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τα μοτίφ της λεβάντας για να συμπληρώσω τα ανάγλυφα στένσιλς και να πλαισιώσω τις δύο λέξεις που είχαν στο μεταξύ μεταφερθεί στο ξύλο με καρμπόν. 

Η παλαίωση έγινε με καφέ και πράσινη πατίνα και τέλος η πινακίδα περάστηκε με 3 χέρια βερνίκι.

 Σ'εκείνο το σεμινάριο, εκτός από τα τρία ξυλαράκια που μας έδωσαν για να εφαρμόσουμε τις τεχνικές, είχα πάρει μαζί μου και μία μικρή κορνίζα, πιό πολύ για να δοκιμάσω πώς θα 'πιάσει' το χρώμα κιμωλίας πάνω σε άλλο υλικό.  

 Είναι φτιαγμένη από ένα κράμα, το οποίο δεν ξέρω πως ονομάζεται, κάτι μεταξύ πλαστικού και βακελίτη, αλλά πάρα πολύ ελαφρύ. Ήταν ένα αναμνηστικό δωράκι που είχαν φέρει κάποιοι φίλοι της κόρης μου από την Τυνησία πριν από κάποια χρόνια. Είχε όμως κτυπηθεί και ξεκολλήσει στις γωνίες και σίγουρα θα είχε μείνει σε κάποιο συρτάρι εάν δεν μου το έδινε να το φτιάξω. 

Αφού λοιπόν το κόλλησα, αφαίρεσα τα άλλα στοιχεία και έμεινε μόνο η κορνιζούλα, στην οποία πέρασα το χρώμα κιμωλίας και τελείωσα με καφέ κερί. 

 Και πάνω σ'ένα παριζιάνικο φόντο κρέμασα μία ξύλινη καρδούλα με κρακελέ που είχα φτιάξει παλαιώτερα. 

 

Πέρασα τα ανάγλυφα με χρυσή πάστα, και...

Δεν άλλαξε τελείως;;;

Κι εδώ, πάνω σ'ένα χαριτωμένο καβαλέτο, δώρο μεταξύ πολλών άλλων, της αγαπητής Ράνιας που μου έδωσε την χαρά να με επισκεφθεί πριν λίγο καιρό μαζί με την κόρη της και μία φίλη της.

 Πριν από αρκετά χρόνια, ο γιός μου μου είχε φέρει ένα πακέτο χαρτοπετσέτες από το Στρασβούργο με τις παραδοσιακές φιγούρες της Αλσατίας και τις σπεσιαλιτέ τους. Δεν μου είχε όμως ακόμα δοθεί η ευκαιρία να τις χρησιμοποιήσω, κι έτσι αποφάσισα πρόσφατα να στολίσω μ'αυτές ένα ξύλινο κουτί -μάλλον καφασάκι, θα έλεγα.

Δεν θυμάμαι κάν πώς είχε βρεθεί στα χέρια μου,

 αλλά μετά την μεταμόρφωσή του, σας διαβεβαιώ πως βρήκε ήδη την θέση του στο ατελιέ φιλοξενώντας κάποια υλικά.

Ας τα πάρουμε λοιπόν ξανά από την αρχή...

 

Σας καλωσορίζω, κάθε φορά που επισκέπτεστε το blog μου, κάθε φορά που διαβάζω ένα σχόλιό σας,  κι ας μην το βλέπετε κάπου γραμμένο.

 

Σας ευχαριστώ πάντα νοερά και από καρδιάς, για τα καλά σας λόγια, ακόμα και αν δεν απαντώ λόγω έλλειψης χρόνου.

Αυτή την φορά σας κερνώ και λίγο Kougelhopf, το παραδοσιακό γλυκό της Αλσατίας, μαζί μ'ένα ποτήρι σαμπάνιας για τα 6 χρόνια που κλείνει σήμερα το μπλογκοσπιτάκι μου και για την παρέα που μου κρατάτε μέσα απ' αυτό.
 Εύχομαι να συνεχίσουμε να τα λέμε μέσα από τα blogs μας για πολλά χρόνια ακόμα, και κόντρα στην γενική τάση να εγκαταλείπονται αρκετές σελίδες λόγω της πιό άμεσης επαφής που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αργώ κι εγώ πολύ να περάσω από τα δικά σας blogs, αν και προσπαθώ να διαβάσω όλες τις αναρτήσεις σας, και δεν αφήνω πάντα σχόλιο, αλλά  είμαι σίγουρη πως δεν θα με παρεξηγήσετε εάν σας πω τον λόγο...

Ετοιμαζόμαστε για τον γάμο της Κατερίνας μας, 

και όπως καταλαβαίνετε...τρέχουμε!!! 

Το πιθανότερο είναι πως θα τα ξαναπούμε πάλι σ'έναν μήνα!!! 
Με όλη μου την αγάπη!

Στο ξεκίνημα του νέου χρόνου

Μέσα στην γιορτές, η κόρη μου επισκέφθηκε παλιές συμφοιτήτριές της στην Βόρειο Ελλάδα και μου ζήτησε να της φτιάξω λίγα σαπουνάκια για να τους πάει σαν μικροδωράκια. Με την ευκαιρία, έφτιαξα και μερικά για τις ξαδέλφες μου. Ελπίζω να τους άρεσαν και να τα χαρούν. 

Με το που μάζεψα τα Χριστουγεννιάτικα, έπιασα πάλι το découpage, για να φτιάξω δύο πράγματα που ήθελα από καιρό.

Το πρώτο μου κουτί-βιβλίο, 

 

το οποίο θα φιλοξενήσει παλιές οικογενειακές φωτογραφίες, 

προέκυψε από ένα παλιό ντοσσιέ αρχειοθέτησης που έφτασε στα χέρια μου 

(μαζί με άλλο ένα που περιμένει την σειρά του, όπως βλέπετε). 
Πρώτα έφτιαξα το πλαίσιο και την ράχη με σπιτική πάστα διαμόρφωσης,
 
και στην συνέχεια έκανα découpage με ριζόχαρτα. 

Στο οπισθόφυλλο χρησιμοποίησα κομμάτια-περισσεύματα από ένα διαφορετικό ριζόχαρτο.

Στόλισα την ράχη με stencil,

ενώ τις πλευρές του κουτιού δεν τις πείραξα γιατί μου άρεσε πολύ τόσο η υφή όσο και το γλυκό χρώμα της σουέντ επένδυσης που έχουν. 

  Το δεύτερο που έφτιαξα είναι μιά κρεμάστρα για τα κολλιέ μου.  

Είχα φτιάξει πριν από χρόνια κάτι ανάλογο για την κόρη μου, κάνοντας découpage σε μιά παλιά ξύλινη κρεμάστρα ντουλάπας στην οποία είχα βιδώσει μεταλλικά κρεμασταράκια.
Αυτή την φορά όμως, χρησιμοποίησα ένα κομμάτι ξύλου που είχε μείνει από ένα ξεχαρβαλωμένο κομοδινάκι.

Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε "τί κρίμα που δεν το έφτιαξες ολόκληρο!".
Το είχα μαζέψει από τον δρόμο πριν από χρόνια, αλλά έμεινε πολύ καιρό στον κήπο μέχρι να αποφασίσω να το φτιάξω - ήθελε πολλή δουλειά και τρίψιμο και δεν γνωρίζαμε ακόμα τα χρώματα κιμωλίας(!) και έτσι το άφησα και με την υγρασία σκεύρωσε και δυστυχώς πήγε χαμένο. 
Δεν δίστασα όμως τότε να κρατήσω τα ποδαράκια του και τα ξυλαράκια της βάσης του όπως και τα διακοσμητικά της πορτούλας.
 
  Πήρα λοιπόν το μπροστινό ξύλο της βάσης, γυρισμένο ανάποδα

 και με την κατάλληλη προετοιμασία, 

παλαίωση, ντεκουπάζ και πατίνα, έφτιαξα αυτή την κρεμάστρα

 Ανυπομονώ να την κρεμάσω στο υπνοδωμάτιό μου και να τακτοποιήσω τα κολλιέ μου. 
Όμορφη δεν έγινε;

 Έλαβα ακόμα δύο   καρτούλες με ευχές και με  δωράκια και θα ήθελα να ευχαριστήσω και από εδώ την αγαπημένη μου Φανή

και το γλυκό Συριανάκι μας, την Γιάννα,

Κορίτσια μου, να είστε πάντα καλά και να έχετε μιά καλή χρονιά μαζί με τους αγαπημένους σας!

Δεν μπορώ να μην σας δείξω και μερικές φωτογραφίες.
 Προ ημερών στην παραλία, ο αέρας και τα κύμματα έκαναν την χαρά των αμέτρητων surfers.

Χθές, η θάλασσα ήταν πολύ πιό ήρεμη.
Εκεί όμως που φωτογράφιζα τους γλάρους που είχαν βγεί στην στεριά,  
στις Αλυκές, ως συνήθως πριν από μία καταιγίδα,

 είδαμε από μακριά πως είχε πέσει μιά μαυρίλα και είχε ξεσπάσει δυνατή βροχή στο πέλαγος 

την οποία είδαμε να πλησιάζει γρήγορα προς την ακτή.

Η καταιγίδα είχε μικρή διάρκεια και αμέσως μετά, βγήκε το ουράνιο τόξο πάνω από το βουνό.

Θα μπορούσα να τελειώσω εδώ,
 αλλά προτιμώ να κλείσω την ανάρτηση αυτή με ένα ωραίο κρακελέ!

Μη μου πείτε που δεν θα προσέχατε κι εσείς την όμορφα κρακελαρισμένη βαρκούλα!   
Εγώ τρελλάθηκα όταν την είδα!!!

Θα είμαι πάλι σύντομα κοντά σας με νέες δημιουργίες!
Πολλές ευχές σε όσες και όσους γιορτάζουν αυτές τις μέρες!