Κάποιες δειλές δοκιμές με τον πηλό

 
Πάντα μένω με το στόμα ανοικτό θαυμάζοντας τις διάφορες δημιουργίες από πηλό που παρουσιάζουν φίλες και γνωστές. 

Κάποια είναι απλά έργα, άλλα πιο περίπλοκα και εντυπωσιακά και μερικά είναι πραγματικά αριστουργήματα!   
Αγαλματάκια, διακοσμητικά τοίχου, πίνακες ολόκληροι, φτιαγμένα όλα με μεράκι αλλά και τεχνικές που δεν μπορώ καν να φανταστώ, αφού δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω κάποιο σεμινάριο.   
Δεν λέω πως δεν έχω πιάσει ποτέ πηλό στα χέρια μου... και εννοείται πως αναφέρομαι στον αυτοξηραινόμενο πηλό και μόνο!   
Είχα φτιάξει, πριν χρόνια, Χριστουγεννιάτικα στολίδια (αστεράκια, καρδούλες, κλπ)  

και είχα αποτυπώσει πάνω τους και σχέδια από κάποια πετσετάκια της γιαγιάς.

Είχα φτιάξει ακόμα και αυτά τα χαριτωμένα μανιταράκια που στόλισαν τις γλαστρούλες μου.

 
Και τέλος, είχα αντιγράψει ένα διακοσμητικό τοίχου που είχα αγοράσει κάποτε στην Λίνδο.  Καταλαβαίνετε τι εννοώ…. Ακούμπησα αυτό το πλουμιστό κοκοράκι πάνω στον πηλό που είχα ανοίξει με ένα ρολό, το έκοψα γύρω-γύρω, του έκανα λίγες χαρακιές και το άφησα να στεγνώσει στον αέρα.    

 
Ούτε κάν γνώριζα πως έπρεπε να βρέξω τα δάχτυλά μου με νερό, να λειάνω τις άκρες και την επιφάνεια, και φυσικά δεν είχα φανταστεί πως στεγνώνοντας ο πηλός μου θα συρρικνωνόταν, όπως και έγινε, και έτσι το κοκοράκι μου βγήκε πιο μικρό από το πρωτότυπο!     

 
Δεν απογοητεύτηκα και τόσο…πήρα τα ακρυλικά μου και το χρωμάτισα και μάλιστα καμάρωνα που πέτυχα αρκετά τις αποχρώσεις του πρωτότυπου…χα χα χα!!!

Από τότε όμως, δεν επιχείρησα να ξανακάνω κάτι.

Τώρα τελευταία, τακτοποιώντας μια μέρα τα υλικά μου, είδα πως είχα δύο πακέτα πηλού και ενώ ήμουν σίγουρη πως θα έχει πιά ξεραθεί, άνοιξα το πρώτο και ήταν μια χαρά! 
Έχοντας δεί τόσες όμορφες δημιουργίες, είπα να δοκιμάσω να φτιάξω κάτι.       

Αυτή την φορά,  έφτιαξα πρώτα στο χέρι μερικά λουλουδάκια και φυλλαράκια… 
δεν είχα και έμπνευση να κάνω κάτι πιο συγκεκριμένο.  

Σε άλλα κομματάκια  που τα άνοιξα με το ρολό έκανα σχέδια χρησιμοποιώντας  ότι  εύρισκα μπροστά μου…από ένα καπάκι αποσμητικού ψυγείου(!), έως ένα καπάκι από στυλό,  ένα κομματάκι από πλαστική ψάθα, ένα ανάγλυφο μπουκαλάκι από άρωμα.

Το λάθος που έκανα αυτή την φορά ήταν πως το φύλλο του πηλού που άνοιξα ήταν μάλλον πολύ λεπτό και έτσι, με την ζέστη που έκανε, δεν πρόλαβα κάν να τα αναποδογυρίσω και στέγνωσαν  γρήγορα  χωρίς, φυσικά,  να παραμείνουν επίπεδα!  Τι να κάνω βρε παιδιά;…ακόμα αρχάρια είμαι…χα χα χα!

Αφού όμως, όπως με ξέρετε,  πάντα προσπαθώ να δίνω μια δεύτερη ευκαιρία στα πράγματα,  από τα σκάρτα κομμάτια κατάφερα να βγάλω κάποια άλλα!

 
Το πρώτο, το τριγωνικό, το έκοψα προσεκτικά με το ψαλίδι,  το έτριψα με γυαλόχαρτο 

 και  αφού το έβαψα και το πέρασα με βερνίκι, έγινε ένα μικρότερο μεν αλλά αρκετά συμπαθητικό μενταγιόν! Η χάντρα είναι κι αυτή πήλινη.

Το μεσαίο, το στρογγυλό, είχε γίνει λίγο πιο χοντρό, κι έτσι έμεινε ίσιο.

Το τρίτο, κύρτωσε τόσο πολύ, που μόλις το έπιασα έσπασε.

Και το μεγάλο…ε αυτό κι αν έγινε…σαν σέλα αλόγου !!!

 
Και όμως ούτε αυτό πήγε χαμένο!  Το έκοψα λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και με τα κομματάκια του σχημάτισα μια πεταλούδα (λίγο χοντροκομμένη θα έλεγα) 

που πήγε και κάθισε πάνω στο ανθισμένο κλαδί  

το οποίο είχα ήδη σχηματίσει  πάνω σ’ένα κομμάτι ξύλο  που είχα προηγουμένως  ετοιμάσει 
με χρώματα κιμωλίας!

Μια χαρά πινακάκι  μου φάνηκε! Κι έτσι  έκανα κι εγώ ένα mixed media! 
Μετά από δύο ημέρες,  ξανάπιασα τον πηλό…πριν ξεραθεί ότι είχε μείνει στο πακέτο…
Πρώτα ενσωμάτωσα ένα από τα σπασμένα κομματάκια σε ένα καινούργιο μενταγιόν…

 
πιο απλό δεν γίνεται!!!

Και για το τέλος, σας άφησα τα πιο ενδιαφέροντα!

Σφραγίδες από καουτσούκ, κόψιμο, στέγνωμα, βάψιμο, βερνικάκι  και έτοιμα τα μενταγιόν!!!

  
Στις παραπάνω φωτογραφίες φαίνεται καθαρά και το πόσο συρρικνώνεται ο πηλός όταν στεγνώσει. 
Συμβαίνει άραγε με όλες τις ποιότητες και μάρκες πηλού;

Από τι έγιναν οι σφραγίδες δεν θα με ρωτήσετε;  πολύ απλά, από την σόλα μιάς παντόφλας!!! 
Ειλικρινά, την ώρα που πήγα να πετάξω στα σκουπίδια τις παλιές μου παντόφλες, 
έπεσε το μάτι μου στις σόλες τους που είχαν ανάγλυφα σχέδια!

 
Και φυσικά, δεν έχασα την ευκαιρία να τις κόψω και να τις κρατήσω. 
Γιά ρίξτε μιά ματιά στις παντόφλες σας…μπορεί να κρύβουν όμορφες σφραγίδες...χα χα χα!!!!!!

Κι εδώ, τα τρία τελευταία, μαζί με ένα ξύλινο που είχα φτιάξει νωρίτερα με découpage και κρακελέ.

Ειδικά αυτό, μου άρεσε πάρα πολύ!!!

Και, όπως βέβαια δεν ήμουν προετοιμασμένη ώστε να έχω εφοδιαστεί με υλικά για κοσμήματα, 

του πέρασα ένα απλό κορδονέτο και το φόρεσα κι όλας στην προχθεσινή μου έξοδο στο θέατρο!

Ααα, με την ευκαιρία να σας δείξω και κάτι άλλο!   

Πριν λίγο καιρό είχαμε πάει στο θέατρο των Βράχων, αλλά πραγματικά είχαμε πιαστεί στα ξύλινα καθίσματα  -και μάλιστα χωρίς πλάτη-.   
Αυτή την φορά προνόησα και πήρα μαζί μου δύο μαξιλαράκια, τα οποία έφτιαξα με δύο κομμάτια αφρολέξ που έβαλα μέσα σε δύο θήκες που είχα.
  
Για την ‘διακριτική’ μεταφορά τους  στο θέατρο έραψα, στα γρήγορα, μία βολική υφασμάτινη τσαντούλα  από ένα κομμάτι  πανάλαφρο συνθετικό ύφασμα που δεν ήξερα τι να το κάνω…σιγά να μην γλύτωνε κι αυτό…χα χα χα!!!! 

Τώρα το καλοκαίρι, στα υπαίθρια θέατρα…μην ξεχνάτε τα μαξιλαράκια σας!!!

Καλό Σαββατοκύριακο!!!

Χριστός Ανέστη!

Χρόνια πολλά! 

 Με ένα τελευταίο υφασμάτινο αυγό

 αποχαιρετώ την Λαμπρή

και σας εύχομαι υγεία και ευτυχία σε εσάς και τις οικογένειές σας!

 Και του χρόνου, να είμαστε όλοι καλά!   

 Είχα ανακαλύψει, πριν από καιρό, σ'ένα συρτάρι της μητέρας μου, ένα φόρεμα του οποίου το μπούστο ήταν εμπριμέ και η φούστα του μονόχρωμη. Αποκλείεται να ήταν δικό της γιατί ποτέ δεν την είχα δεί να το φοράει - το πού το βρήκε θα μείνει για πάντα αναπάντητο ερώτημα). Αφού το ξήλωσα, κράτησα κάποια κομμάτια για μελλοντική χρήση (ίσως για κάποιο μαξιλαράκι ή κάτι άλλο). Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το εμπριμέ σε σημείο που δεν πέταξα ούτε τα μικρά κουρελάκια που περίσεψαν. 
Κι έτσι έραψα αυτό το αυγό του οποίου η μία πλευρά αποτελείται από δύο κομμάτια! 
Ω ναί, η ραφή της ένωσής τους  κρύβεται κάτω από την μπορντώ κορδελίτσα που δένει σε φιόγκο!  
Για μιά ακόμα φορά αποδεικνύεται πως τίποτα δεν πάει χαμένο, όταν έχεις έμπνευση και μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σε κάποια δημιουργία.

Τον τελευταίο καιρό, όπως θα έχετε καταλάβει, με έχει πιάσει μιά μανία με το ράψιμο. Δεν ξέρω να ράβω ρούχα (βέβαια καταφέρνω να στενέψω ένα παντελόνι, να στριφώσω μιά φούστα, να ράψω μιά κουρτίνα...) αλλά με ευχαριστεί πολύ που μπορώ να δημιουργώ διάφορα διακοσμητικά αλλά και χρηστικά αντικείμενα, πότε ράβοντας στο χέρι και πότε στην μηχανή.

Σήμερα, θα σας δείξω δύο απ'αυτά που έραψα πρόσφατα. 

Ήθελα ένα μικρό τσαντάκι να το παίρνω μαζί μου σε κοντινές βόλτες, που να χωράει μόνο ένα πορτοφολάκι, το κινητό μου και κάποια χαρτομάντηλα.  Και το έφτιαξα!

 Από ένα παλιό παντελόνι που δεν μου έκανε πιά,
έκοψα ένα κομμάτι από το ένα μπατζάκι που είχε πάνω του ένα κέντημα. 

  Το γάζωσα από κάτω, το φοδράρισα μ'ένα εμπριμέ ύφασμα από ένα παλιό εμπριμέ κάλλυμα

(στην οποία φόδρα έραψα και δύο τσεπούλες) το ρέλιασα μ'ένα κομμάτι από μπλέ καρρώ 
μιάς παλιάς φούστας μου, ράβοντας κι ένα ασσορτί λουλουδάκι,

και για κορδόνι, του πέρασα απλώς στις δύο θηλειές που δημιούργησα, 
μιά ζώνη από κάποια ρομπίτσα της μητέρας μου. 

 'Ετσι, από τέσσερα διαφορετικά υφάσματα, δημιουργήθηκε αυτό το τσαντάκι που με έχει βολέψει πάρα πολύ όταν βγαίνω για περπάτημα γύρω από την γειτονιά μου, ή όταν πηγαίνω στο δάσος να φωτογραφίσω λουλούδια και πουλιά. 

  Μιάς και φάνηκε το κινητό μου στην εσωτερική τσέπη, και για να μην νομίζετε πως παράτησα το decoupage, ορίστε πώς έντυσα το φθαρμένο του κάλυμμα με όμορφα τριαντάφυλλα.

Μην μου πείτε πως δεν σας αρέσει!  
Εδώ ο Φίφης μου εκστασιάστηκε όταν το είδε, και αφού το επεξεργάστηκε, 

το έκανε και μαξιλάρι!

Το επόμενο που έραψα ήταν μία θήκη για ένα σημειωματάριο.  
Ήθελα να φτιάξω κάτι για την φίλη μου την Ράνια, που με έχει κακομάθει με τα τόσα δωράκια της.  Και σκέφθηκα πως ένα τετράδιο με καρουδάκια θα της ήταν χρήσιμο 
για τα σχέδια σταυροβελονιάς που αντιγράφει. 

Από το ίδιο εμπριμέ ύφασμα που χρησιμοποίησα στο τσαντάκι, και βάζοντας ως φόδρα ένα άλλο μονόχρωμο, παρεμβάλοντας ένα τρίτο πιό χοντρό  για ενίσχυση, 
έραψα στην μηχανή γύρω-γύρω με διακοσμητικό γαζί,

 

και κέντησα στο χέρι το όνομά της 

πριν ράψω και δύο κουμπιά, τό ένα πάνω από το άλλο, ως κούμπωμα της θήκης. 

Δεν πρόλαβα να το στείλω, κι ένα νέο πακετάκι έφτασε από την Ράνια για μένα 
μ'ένα σωρό δωράκια για το Πάσχα!  

 Και φυσικά, με μία ακόμα κεντητή ευχετήρια κάρτα.  

 

 Φίλη μου, γιά άλλη μιά φορά, σ'ευχαριστώ πάρα πολύ!  

Αλλά και από την Marie-Paule έλαβα 

υπέροχα γαλλικά αρωματικά σαπούνια (κανέλλα και περγαμόντο), 

καραμέλες βιολέτας από την Τουλούζη, και μιά πανέμορφη ατζέντα με ρητά και παροιμίες ανά μήνα. Αγαπημένη μου φίλη, δεν ξέρω πώς να  σ'ευχαριστήσω για τα όμορφα δώρα σου. 

Με το ζόρι κατάφερα να τελειώσω αυτή την ανάρτηση, 
γιατί έχει κάποιο πρόβλημα ο υπολογιστής μου...σέρνεται στην κυριολεξία!

Για την ώρα σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και μου αφήνετε τα σχόλιά σας!
  Ελπίζω να μπορέσω σύντομα να επανέλθω και να σας επισκεφθώ κι εγώ με την σειρά μου!