Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!

 Δεν βρίσκω λόγια για να δικαιολογηθώ που μέχρι τώρα το μπλογκάκι μου έμενε στολισμένο με τις Χριστουγεννιάτικες δημιουργίες μου!  

Το θέμα είναι πως κατάφερα επί τέλους να το αλλάξω, έστω και στο παρά πέντε!  Τελειώνει η Μεγάλη Εβδομάδα, και δεν υπήρχε περίπτωση να μην σας στείλω τις ευχές μου!

Ένα και μοναδικό πασχαλινό αυγό έφτιαξα φέτος, 

το οποίο είναι από φελιζόλ, που το 'έντυσα' πρώτα με εφφέ πέτρας και στην συνέχεια με ντεκουπάζ χαρτοπετσέτας, διάφορα ξυλόγλυπτα και στις δύο πλευρές του, 

καθώς και μερικά μικρά στοιχεία από πηλό, ειδικά στην βάση του, η οποία έγινε από...

   

 ...ένα ποδαράκι που είχε ξεμείνει, εδώ και χρόνια, από τα ντουλάπια της κουζίνας.

Παρά την λύπη μου για τον ξαφνικό χαμό του αγαπημένου μου αδελφού, δεν μπορούσα να μην φτιάξω κάτι για την εγγονούλα μου...μία την έχουμε! 

Φυσικά, δεν μπόρεσα να πάω στην Χειροτέκνικα παρόλο που το είχα προγραμματίσει, αλλά πήγε η Αθηνούλα και μου έκανε έκπληξη αγοράζοντας μιά ξύλινη λαγουδίνα για να την διακοσμήσουμε μαζύ. 

Μου την παρουσίασε σαν την γιαγιά λαγουδίνα με την εγγονή της...χα χα χα! και με ότι πρόχειρο είχαμε από υλικά, την 'ντεκουπάραμε' παρέα, στο πί και φί!

Της έραψα και μία τσαντούλα με θέμα την λαγουδίνα, 

Χωρίς να το γνωρίζει, πριν ακόμα της την πάω, μου ζήτησε από το τηλέφωνο εάν μπορούσα να της ράψω ένα μαξιλαράκι με λαγουδάκι.  Κάθισα λοιπόν αμέσως να εκτελέσω την επιθυμία της!   'Ολα τα υφάσματα είναι ανακυκλωμένα από διάφορα ρούχα, όπως φαίνεται και στο μαξιλαράκι του οποίου το φόντο και η πίσω πλευρά είναι από ένα πουκάμισο του γαμπρού μου.

Και έτσι της τα πήγα και τα δύο μαζί την ίδια ημέρα! 

 'Εβαψα λίγα αυγουλάκια, τα τελευταία που είχαν κάνει οι κοτούλες μας, γιατί την περασμένη εβδομάδα, είχαμε την επίσκεψη ενός κουναβιού που δυστυχώς τις αποδεκάτισε! Μία μόνο έμεινε, που κι εγώ δε ξέρω πώς κατάφερε να γλυτώσει!!!!

Μέσα στην βαφή των αυγών, βούτηξα και τρία μικρά πλαστικά που είχα αφήσει ατελείωτα από πέρυσι, με εφφέ πέτρας και ανάγλυφα από πηλό.  Πήραν λίγο χρώμα, αλλά συμπληρώθηκε με χρυσή δακτυλοπατίνα πάνω στα πήλινα στοιχεία τους.

Θυμίζουν λίγο κάποια Χριστουγεννιάτικα βελανίδια που είχα δεί πέρυσι...χα χα χα! Ίσως τα στολίσω και στο δέντρο τα επόμενα Χριστούγεννα!

Εύχομαι σε όλες και όλους, 

καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα, 

με υγεία, αγάπη και χαρά για εσάς και τους αγαπημένους σας ! 

Και μία, και δύο, και τρείς...και έντεκα!!!

Μιά τσάντα σας είχα παρουσιάσει στην τελευταία μου ανάρτηση...να δείς πότε ήταν; Αααα στις 4 Ιουλίου... δεν το πιστεύω πως πέρασε τόσος καιρός!!! Κοντεύει να παλιώσει η τσάντα...τόσο πολύ με βόλεψε που την έπαιρνα μαζί μου σχεδόν σε κάθε μου μετακίνηση!!!

Τί κάνετε καλές μου φίλες και φίλοι;  Μου λείψατε!   Ελπίζω και εύχομαι να είστε όλες και όλοι καλά, και να περάσατε ένα ωραίο καλοκαίρι.  Το φθινόπωρο έφτασε και θα έχετε πλέον επιστρέψει από τις διακοπές σας, όσοι είχατε την τύχη να πάτε σε κάποιο νησί, ή στην ιδιαίτερη πατρίδα σας. 

Εμείς είχαμε την μεγάλη χαρά να περάσουμε μιά εβδομάδα με την κόρη μας και την εγγονούλα μας εδώ στο σπίτι μας, πριν αρχίσει η καλοκαιρινή άδεια του γαμπρού μας και φύγουν για διακοπές.   

Με την Αθηνούλα, κάναμε του κόσμου τα πράγματα και κάποια στιγμή θα σας πώ περισσότερα.

Φέτος το καλοκαίρι, λόγω του ότι έκανα φυσικοθεραπείες για την μέση μου, δεν θα ήταν φρόνιμο να κολυμπώ στην θάλασσα όσο ήταν ακόμα κρύα, κι έτσι αρχίσαμε τα μπάνια μας μόνο τον Σεπτέμβριο. Ευτυχώς τώρα είναι ακόμα αρκετά ζεστή, η παραλία πολύ ήσυχη, 

οι θαλασσινές λεβάντες ανθισμένες 

και πιστεύω να συνεχίσουμε λίγο και αυτόν τον μήνα, όσο μπορούμε.

Μέσα στον Αύγουστο, επισκέφθηκα το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης "Αγγελική Χατζημιχάλη" και θαύμασα την έκθεση των υπέροχων έργων που δημιούργησαν 177 γυναίκες,  άξιες κεντήστρες από την Συντροφιά του Συλλογικού Κεντήματος με την ευκαιρία των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση.  

Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλες όσες συμμετείχαν, υπό την καθοδήγηση της αγαπητής Κλαυδίας. 

Με την ευκαιρία, περπατήσαμε στα σοκάκια της Πλάκας και καθίσαμε να πιούμε και μιά μπυρίτσα !

Για να επανέλθουμε στην τσάντα, μιάς και την ανέφερα, ευκαιρία να σας δείξω άλλη μία που ακολούθησε, αφού η δημιουργική ραπτική με έχει πλέον κατακτήσει. Βαριά κουβέντα το 'κατακτήσει', αλλά πραγματικά είναι κάτι που με ικανοποιεί και με απασχολεί πλέον πολύ περισσότερο από άλλες χειροτεχνίες και δημιουργίες.

Αφορμή μου δόθηκε από κάποια φορέματα που μου έφερε η κόρη μου 'για ανακύκλωση'.  Χωρίς πατρόν και πραγματικά, με την έμπνευση της στιγμής, κατάφερα να συνδυάσω δύο εντελώς διαφορετικά υφάσματα μεταξύ τους.    Πρόσθεσα βεβαίως και τις απαραίτητες εσωτερικές τσέπες, όπως και ένα διακοσμητικό λουλούδι και η νέα μου τσάντα ήταν έτοιμη μέσα σε δύο μέρες.       

Σε περίπτωση που δεν το προσέξατε, έκανα και μία 'τσαχπινιά'...οι δύο πλευρές της τσάντας είναι διαφορετικές, όπως είναι όμως και οι ιμάντες της, αφού τους έραψα επίτηδες έτσι, και όχι κατά λάθος!

 Ακολούθησαν ακόμα τρείς τσάντες!   

Αυτή την φορά ήταν μεγάλες τσάντες, τις οποίες έραψα από παλιά υφάσματα της πεθεράς μου, με σκοπό να κάνουμε την διαλογή των υλικών που προορίζονται για ανακύκλωση, δηλαδή...      

μία για χαρτιά/χαρτόνια, 

μία για πλαστικά, 

μία για μεταλλικά αντικείμενα. 

Κρέμονται σ'ένα καμαράκι δίπλα στην κουζίνα μας και μας έχουν βολέψει αφάνταστα!  

Μία φορά την εβδομάδα, όταν σταθμεύει το ειδικό φορτηγό της ανακύκλωσης στην πλατεία, 

πηγαίνουμε έχοντας έτοιμες τις γεμάτες τσάντες μας, οι οποίες περιμένουν να τις αδειάσουμε στους αντίστοιχους κάδους.  

Πώς σας  φαίνονται;  Ευρύχωρες, χαρούμενες, πλενόμενες και οικολογικές!

Κάτι για 11 έγραψα στον τίτλο!  'Οχι καλέ, δεν έραψα 11 τσάντες!!!

Συμπληρώθηκαν όμως 11 χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησα αυτό το blog και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τις επισκέψεις και τα σχόλιά σας όλα αυτά τα χρόνια, για τις φιλίες που έχουν δημιουργηθεί μεταξύ μας και για την χαρά που μου δίνετε με τα καλά σας λόγια!

Να σας κεράσω κι εγώ από το απλό, υγιεινό, σοκολατένιο μου γλυκάκι

φτιαγμένο με βρώμη, ζάχαρη καρύδας, κακάο και ελάχιστο λάδι.

Σας διαβεβαιώνω πως είναι πεντανόστιμο!

και να ευχηθώ να μπορούμε να 'τα λέμε' για πολλά ακόμα χρόνια!

Πριν σας αφήσω, και επειδή σαν σήμερα έγινα μαμά για πρώτη φορά, θέλω να ευχηθώ στον αγαπημένο μου γυιό, Κώστα, χρόνια του πολλά, καλά, κι ευτυχισμένα! Να έχει πάντα υγεία και αγάπη!

Καλό κι ευλογημένο μήνα να έχουμε! 

Μιά τσάντα απ'τα παλιά!!!!

Μιά ολόκληρη ζωή ήμουν δεμένη με ότι είχε να κάνει με τον διεθνή Τύπο. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, χάρτες, απ'όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, περνούσαν καθημερινά από τα χέρια μου.  

Ο κάθε εκδότης με τον οποίο είχαμε συνάντηση, είτε στα γραφεία μας, ή στα δικά του, είτε σε κάποιο συνέδριο, μας γέμιζε με διαφημιστικά δώρα για την προώθηση του τίτλου ή των τίτλων του.

 Κι εγώ δεν ξέρω πόσες υφασμάτινες τσάντες -μεταξύ πολλών άλλων- έχω δεχθεί και έχω με την σειρά μου δωρίσει, σε φίλες και συγγενείς.  Τότε που οι πάνινες τσάντες για τα ψώνια κυκλοφορούσαν ήδη ευρέως  στο εξωτερικό, σε αντικατάσταση των πλαστικών. Και πάντα είχα μιά-δυό διπλωμένες μέσα στην καθημερινή μου τσάντα και τις χρησιμοποιούσα όταν σταματούσα σε κάποια καταστήματα, επιστρέφοντας από το γραφείο. 

Μία τέτοια λοιπόν τσάντα, από χοντρό ύφασμα και με πολύ γερά χερούλια ήταν από τις αγαπημένες μου, λόγω της καλής της ποιότητας, μόνο που δεν μου πολύ-άρεσε το μεγάλο της βάθος και ούτε ήθελα να διαφημίζω, κρατώντας την, τον εκδοτικό οίκο του οποίου το λογότυπο ήταν τυπωμένο και στις δύο της πλευρές. Την είχα λοιπόν στο σπίτι, και πάντα ήταν γεμάτη με διάφορα αντικείμενα. 

 

Μέχρι που αποφάσισα να καλύψω το λογότυπο και να την κοντύνω λίγο προκειμένου ν'αρχίσω να την χρησιμοποιώ κανονικά. 

Ευκολάκι ήταν να ενώσω λίγα υφασματάκια σε patchwork και να  φτιάξω δύο διαφορετικά μοτίφ για τις δύο πλευρές.Και να την στολίσω και με λίγη δαντέλλα.   

Όμως δεν αρκέστηκα σ'αυτά, και όχι μόνο την κόντυνα, όπως ήδη σας είπα, αλλά και  την στένεψα λίγο, και φυσικά, μιάς και την είχα ξηλώσει εντελώς, επωφελήθηκα για να της προσθέσω και εσωτερικές τσέπες, και μάλιστα αρκετές, 

όπως και μία με φερμουάρ για να χωράει και να ασφαλίζεται το πορτοφόλι μου.

 

Δεν θα σας κουράσω με τις λεπτομέρειες...  το μόνο που θα σας πώ, είναι ότι από την περασμένη εβδομάδα, μόνο μιά-δυό ημέρες δεν την κράτησα  (και αυτό γιατί δεν ταίριαζαν τα χρώματά της με τα ρούχα που φορούσα...!!!!).

Με έχει βολέψει τόσο πολύ, πού ενώ είχα αρκετά άλλα να σας δείξω από τότε που έχω να εμφανιστώ στην μπλογκογειτονιά μας, προτίμησα να επανέλθω με την νέα μου τσαντούλα!!!

Ελπίζω να σας αρέσει!!!  

Θα περάσω σιγά-σιγά και από τα δικά μπλογκοσπιτάκια! 

Ανυπομονώ να μάθω τα νέα σας και να δώ τί έχετε δημοσιεύσει.

Σας εύχομαι καλό μήνα και καλό καλοκαίρι!

Τα κουρελάκια

Πάντα μου άρεσε το patchwork, νομίζω σας το έχω ξαναπεί, και πολλές φορές στο παρελθόν έφτιαξα διάφορα πράγματα χρησιμοποιώντας παλιά υφάσματα, ως επί το πλείστον μαξιλάρια και τσάντες.

Κάθε φορά, έκανα 'του κεφαλιού μου'. Έμπνευση της στιγμής, θα το έλεγα...αφού δεν είχα την υπομονή να κάτσω να μελετήσω εκ των προτέρων σχέδια και συνδυασμούς χρωμάτων και υφασμάτων. 

Θαύμαζα ανέκαθεν όσες γυναίκες είχαν το χάρισμα να δημιουργούν ωραιότατα έργα, χρησιμοποιώντας κομματάκια από διάφορα υφάσματα, είτε αυτά ήταν καινούργια ή από ανακύκλωση παλαιών ρούχων.  Και πάντα μάζευα ότι υφάσματα πίστευα πως θα μπορούσα κάποια μέρα να τα χρησιμοποιήσω!  Μέχρι που γέμισαν συρτάρια και ράφια και τσάντες και μπαουλάκια.  Εκτός από την ραπτομηχανή μου, κάποια ψαλίδια και αρκετά υλικά ραπτικής -αφού 'κληρονόμησα' της μαμάς μου και της πεθεράς μου, οι οποίες έραβαν τα πάντα, και τέλεια!-  είχα μόνο μιά μικρή επιφάνεια κοπής και έναν στρογγυλό κόφτη 'της πλάκας'. 'Ετσι αποφάσισα πρόσφατα να αγοράσω πιό κατάλληλα εργαλεία ώστε να μπορέσω να καταφέρω να ασχοληθώ με την 'δημιουργική ραπτική'!!!  Τα τακτοποίησα, 

έντυσα και δύο κουτιά από καφέ, για να βάζω τα ψαλίδια και άλλα 'σύνεργα', 

και ξεκίνησα προσπαθώντας να μάθω τα μυστικά του πάτσγουορκ, 

κόβοντας κομμάτια από διάφορα υφάσματα και κάνοντας δοκιμές  για να τα συνδυάσω μεταξύ τους.

 

Μιά μέρα βρήκα σ'ένα συρτάρι μία ξεχασμένη τσάντα γεμάτη ζωνάκια από παλιά καθημερινά φορεματάκια της μαμάς μου (απ'αυτά που φορούσε τα καλοκαίρια στις διακοπές ή στα λουτρά που πήγαινε). Και τα κόκκινα ήταν από δικά μου νεανικά φορεματάκια.

Τα είχα φυλάξει, μπας και τα χρησιμοποιούσα κάπου, κάποτε...  Και νά, που αδειάζοντάς τα πάνω στο τραπέζι, 

μου ήρθε η ιδέα να τα 'πλέξω' μεταξύ τους.   Ειλικρινά, ήταν δική μου ιδέα εκείνη την στιγμή, άσχετα αν εκ των υστέρων είδα πολλές τέτοιες δημιουργίες στο διαδίκτυο! 

Και έτσι έφτιαξα ένα τετράγωνο 'πλεκτό'

και στην συνέχεια μιά καρδιά από τρείς ζωνούλες πλεγμένες σε κοτσίδα.

Σκέφτηκα να έφτιαχνα και πάλι ένα διακοσμητικό μαξιλάρι ράβοντας αυτά τα 'μοτίβα' πάνω σε λεπτό  τζήν ύφασμα από ένα πουκάμισο που κρεμόταν ολοκαίνουργο, αλλά αφόρετο, στην ντουλάπα του Ν. 

Την επομένη ημέρα, έτυχε να σχιστεί η φόδρα μιάς πάνινης τσάντας την οποία χρησιμοποιούσα πολύ τον τελευταίο καιρό.

Ξήλωσα την φόδρα με σκοπό να την αντικαταστήσω και τότε μου ήρθε η ιδέα να 'ανανεώσω' εξ ολοκλήρου την τσάντα. Πώς το έκανα; Πέταξα την παλιά φόδρα,  έκοψα τις μανσέττες του τζήν πουκαμίσου μαζί με λίγο από το ύφασμα των μανικιών και τις γάζωσα στις δύο πλευρές της τσάντας, δημιουργώντας δύο μεγάλες τσέπες, καθώς και μία μικρότερη από το τσεπάκι του πουκαμίσου.  

'Οπως θα καταλάβατε, αποφάσισα να μετατρέψω την παλιά τσάντα σε φόδρα της καινούργιας, την οποία θα έραβα από το τζήν ύφασμα.  

Ετσι και έκανα!  Έραψα και ένα φιογκάκι στην καρδούλα, 

γάζωσα και ένα περίγραμμα στο πλεκτό μοτίφ, του οποίου το εξωτερικό γαζί το στόλισα με μιά βελονιά αλυσίδας και η νέα μου τσάντα ήταν έτοιμη για φωτογράφιση.   

Η αλήθεια είναι πως το τετράγωνο μοτίφ μου φαίνεται δυσανάλογα μεγάλο ως προς το μέγεθος της τσάντας, αλλά, όπως είπαμε...λίγο στα κουτουρού την έφτιαξα κι αυτήν! Αδιόρθωτη είμαι, αλλά...έτσι είμαι εγώ...χα χα χα!!!

Μιά χαρά είναι για τις καθημερινές μου μετακινήσεις, οι οποίες έχουν περιοριστεί σε λίγο περπάτημα, μία επίσκεψη στο σούπερ-μαρκετ και στην λαϊκή! Μου αρκεί, που χωράει πολλά πράγματα και την φωτογραφική μου μηχανή!

Και μιάς και επιτέλους απέκτησα καινούργιο κινητό τηλέφωνο, για το οποίο χρειάζομαι να αγοράσω μία καλή θήκη,  είπα να κρατήσω το παλιό σαν απλό τάμπλετ μέσα στο σπίτι, για να μην αδειάζει η μπαταρία του καινούργιου. Η παλιά θήκη είχε πραγματικά το κακό της το χάλι, και θα την πετούσα αν δεν ήταν βολικός και γερός ο μηχανισμός της που επιτρέπει στο τηλέφωνο να κινείται για να ελευθερώνεται η κάμερά του. 'Ετσι αποφάσισα να την ντύσω μ'ένα υφασματάκι το οποίο κόλλησα με κόλλα για υφάσματα,  και στερέωσα με λίγες βελονιές στο χέρι. Τώρα πλέον μπορώ να το χρησιμοποιώ χωρίς ντροπή.

Καλή δεν έγινε;