Καλό ταξίδι!

'Ηταν Φεβρουάριος του 2011, όταν για πρώτη φορά 'τόλμησα' και γράφτηκα μέλος στο "Βάλε Φαντασία" και άρχισα να 'ανεβάζω' φωτογραφίες από τα πρώτα μου έργα με ντεκουπάζ. Εντελώς αρχάρια στην τεχνική, είχα την μεγάλη τύχη -μετά από το καλοσώρισμα της διαχειρίστριας Σοφίας- να δεχτώ ωραία και ενθαρρυντικά σχόλια και συμβουλές από μία μεγάλη 'καλλιτέχνιδα' του είδους, την γνωστή και τόσο αγαπητή σε όλες μας  Βίκυ, η οποία, λίγο καιρό αργότερα άνοιξε τις πόρτες του φιλόξενου blog της.  Φυσικά, σας μιλάω για την 'Ποδηλάτισσα'. 

Δεν πέρασε ένας μήνας και μιά άλλη σπουδαία 'ντεκουπατζού' άρχισε να με παροτρύνει να γνωριστούμε και να πάμε παρέα σε κάποιο σεμινάριο για κρακελέ.   Την πρώτη φορά δεν μπορούσα - ο γυιός μου είχε σπάσει το πόδι του και μου ήταν αδύνατον να τον αφήσω μόνο του.   Δεν ήταν όμως εύκολο να συναντηθούμε με την Βιργινία γιατί, τότε ζούσε στην Κεφαλονιά και δεν ερχόταν συχνά στην Αθήνα. 

Λίγο καιρό αργότερα, μιά δεύτερη πρόσκληση από την Βιργινία, με πέτυχε και πάλι σε ακατάλληλη μέρα. Η κόρη μου ερχόταν για το Πάσχα από την Βαρκελώνη, όπου έκανε το μεταπτυχιακό της, και είχα να την δώ από τα Χριστούγεννα. Σιγά να μην πήγαινα για σεμινάριο!!! 

Ήρθε όμως η στιγμή, μετά από καιρό, που μας δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούμε. Η Βιργινία είχε μετακομίσει στην Αθήνα  (για κάποιους λόγους υγείας, όπως μου είχε πεί).  Την κάλεσα μιά μέρα στο σπίτι μου και όταν ήρθε, μαζί με τον άντρα της, πραγματικά γοητεύτηκα από εκείνη την  τόσο απλή και γλυκιά κοπέλλα. Την ίδια ημέρα, και με πρωτοβουλία της Βιργινίας, ήρθε μαζί  και άλλη μία μεγάλη  'καλλιτέχνιδα του decoupage', την οποία είχα έτσι την χαρά να γνωρίσω από κοντά... Ποιά ήταν νομίζετε: Ηταν η Πέπη μας με της Δημιουργίες Καρδιάς! Μα τί τύχη ήταν αυτή για μένα! Αφήσαμε τους άντρες να κουβεντιάζουν κι εμείς μιλούσαμε για decoupage, για κρακελέ, για διάφορες τεχνικές, για ρυζόχαρτα (πρώτη φορά τα άκουγα!) και φυσικά για χαρτοπετσέτες, πολλές χαρτοπετσέτες!! Δεν θα ξεχάσω αυτή την πρώτη μου επαφή με φίλες που είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα με μένα. Μετά από λίγο καιρό, στο σπίτι της Βιργινίας, ξανασυνάντησα την Πέπη, αλλά και γνώρισα από κοντά πιά την Βίκυ με την κόρη της, την Δήμητρα.

Σε μιά άλλη επίσκεψή της, η Βιργινία μου έφερε ένα ωραίο κόκκινo χρυσάνθεμο. 
Το φύτεψα στην ζαρντινιέρα της βεράντας

Πέρυσι, τα μικρά μου γατάκια το ποδοπάτησαν τόσο πολύ  (τους άρεσε να κάνουν τούμπες μέσα στην ζαρντινιέρα)

που δεν άνθισε καν.  Το περιποιήθηκα, το κλάδεψα, και προ ημερών το καμάρωνα που τα κατάφερε,

 ξαναπέταξε νέους βλαστούς και σκεφτόμουν πως η Βιργινία θα χαρεί όταν της το πώ. 

Χθές πάλι, και ενώ το σχεδίαζα από καιρό, αλλά δεν το αποφάσιζα, έπιασα να 'ντύσω' με decoupage 

ένα παλιό μπρίκι που μου είχε δώσει ο θείος μου.   Αφού δίσταζα να διαλέξω τί μοτίφ να χρησιμοποιήσω, 

κατέληξα στο αγαπημένο μου ρουστίκ προβηγκιανό τοπίο.

Και όπως το κόλλαγα, πάλι σκεφτόμουν την Βιργινία, γιατί της άρεσε πολύ αυτή η χαρτοπετσέτα

και της είχα δώσει μερικές. Την είχε χρησιμοποιήσει τότε σε μία υπέροχη κολοκύθα 

 

και μου έλεγε ότι ήθελε να φτιάξει και κάτι ακόμα.

Δεν ξέρω άν το έκανε. Είχε φτιάξει τόσα πολλά, αλλά δεν μας τα έδειχνε πιά.Ούτε στο 'Βάλε Φαντασία', ούτε στο FB, αλλά ούτε και στο blog της που είχε να το ενημερώσει από τον Οκτώβριο του 2012. 

Ήταν πολύ δυνατή και πολύ αισιόδοξη, αλλά δεν είχε πιά πολύ χρόνο και όρεξη ή αντοχές

για ν'ασχοληθεί με καλλιτεχνίες και με blogging. 

Μόλις είχα τελειώσει το μπρίκι, και από το τηλέφωνο ο άντρας της μας έδωσε τα άσχημα μαντάτα:

"Την περιμένουμε"...! 

Πάγωσα όταν το άκουσα...είχαμε μιλήσει πρόσφατα, μετά τον πρώτο σεισμό της Κεφαλονιάς, 

όταν την πήρα να μάθω άν είχαν ζημιές στο σπίτι τους. 

"Ευτυχώς όχι, μου απάντησε.... πέρνα να πιούμε έναν καφέ και να σε δώ λίγο...πότε μπορείς;  πώς πάει το decoupage; τί φτιάχνεις αυτές τις μέρες; θέλω κι εγώ να φτιάξω κάτι, αλλά δεν μπορώ πιά να κατεβαίνω στο υπόγειο...άντε κανόνισε, έλα να τα πούμε από κοντά, θέλω πολύ να σε δώ!". 

Δεν τα κατάφερα να πάω...δεν πρόλαβα...

Αύριο το πρωϊ, μ'έναν πικρό καφέ, θα της πούμε το στερνό Αντίο...

Καλό σου ταξίδι, γλυκιά μου φιλενάδα!

Δεν νομίζω να χρειάζεστε τα links γιά τις άλλες δύο φιλενάδες μου, τις γνωρίζετε νομίζω όλες! 
Αυτό είναι μόνο ένα πολύ μικρό αφιέρωμα στην μνήμη της αγαπημένης μας Βιργινίας.