Καλό μήνα!

Καλό κι ευλογημένο μήνα, φίλες και φίλοι μου!

Μπήκε ο Δεκέμβρης της Χαράς και της Αγάπης!

Με το καλό να φτάσουμε στις Εορτές των Χριστουγέννων!

Εδώ και χρόνια, είχα φυλάξει αυτήν την ευχετήρια κάρτα που μου είχαν στείλει από την Αμερική. 

Ονειρευόμουν να μπορέσω κάποια στιγμή να δημιουργήσω ένα τέτοιο τοπίο με βελόνα και κλωστή. Πάντα αγαπούσα το patchwork, αλλά οι οικογενειακές και επαγγελματικές μου υποχρεώσεις δεν μου άφηναν χρόνο να ασχοληθώ με αυτό. 

Φέτος λοιπόν, όπως βλέπετε, μετά από κάποιες απόπειρες, με λιγοστές γνώσεις και με πολλά λάθη, κατάφερα να κάνω κάτι! 

 

Δεν έβγαλα κανένα πατρόν, απλά με το μάτι έκοψα και τοποθέτησα τα διάφορα στοιχεία, γαζώνοντάς τα σε ένα φόντο από τζήν ύφασμα. Και κέντησα κάποιες λεπτομέρειες στο χέρι, σε εντελώς ναϊφ στυλ. 

Είναι ένα μικρό πάνελ για το δωμάτιο της εγγονής μου, το οποίο και της πήγα σήμερα!

και μιάς που πήρα φόρα, έ...να μην της έφτιαχνα κι ένα μαξιλαράκι; 

αφού στην συλλογή μου υπήρχε και δεύτερη, παμπάλαια χριστουγεννιάτικη κάρτα από την Αμερική!

αυτό, το έραψα πολύ πιό γρήγορα και πιό εύκολα από το πανελάκι. 

Οι χιονισμένοι λόφοι και τα έλατα γαζώθηκαν στην μηχανή, ενώ στο χέρι κέντησα τα φυλλοβόλα δεντράκια και τους φράχτες. 

Και τα δύο μαζί, όπως τα στόλισε η Αθηνούλα στον καναπέ.

 Κι επειδή, οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται, μην νομίζετε πως πλέον ασχολούμαι μόνο με τα κουρελάκια μου!

Δύο παλιοί κεραμικοί κουμπαράδες των παιδιών μου (ούτε αυτοί είχαν πεταχτεί!) βάφτηκαν κατακόκκινοι και κίνησαν να πάνε να κουβαλήσουν έλατα για να στολίσουν τα σπίτια! 

Με ένα κόκκινο αυτοκινητάκι, λίγα ξύλινα στοιχεία, όπως τα ελατάκια, και δυό ξυλόγλυπτες φιγούρες πάνω σ'ένα 'χιονισμένο' κούτσουρο, αμέσως δημιουργείται ένα όμορφο Χριστουγεννιάτικο διακοσμητικό!

Μ'αυτά και μ'αυτά, εγώ δεν έχω ακόμα στολίσει το σπίτι μου!!!

Ανακύκλωση, ξυλόγλυπτα, πηλός και κουρελάκια

Με σπασμένο το χερουλάκι του,  και λίγο τσακισμένο στην απέναντι πλευρά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς και δεν είχε ποτέ καταλήξει στα σκουπίδια.  Κι όμως, το είχε η μαμά μου στο μπαλκόνι της σαν μικρό κασπώ με ένα παχύφυτο.  Εγώ γιατί δεν το πέταξα...θα αναρωτιέστε σίγουρα!  Μα, πολύ απλά, γιατί, πρώτον, μου άρεσε πολύ το σχήμα του, και, δεύτερον, ήξερα πως ήταν πολύ παλαιό αφού και αυτό ανήκε στην αδελφή της γιαγιάς μου (μάλλον γι αυτό το κρατούσε και η μαμά μου!).

Και νά που μου δόθηκε η ευκαιρία και το περιποιήθηκα!  Αφού καλύφθηκε η γυαλιστερή του επιφάνεια με ένα σπιτικό μείγμα (από στόκο, ατλακόλ, ακρυλικό χρώμα και άμμο),  μιά ξυλόγλυπτη εύκαμπτη τρέσα το αγκάλιασε και μερικά φύλλα κισσού από πηλό έκρυψαν ότι είχε απομείνει από την σπασμένη λαβή του.    Βιάστηκα να το στείλω σέ μιά ομάδα του FB, μόλις το έβαψα και του πέρασα λίγη χρυσή δαχτυλοπατίνα, πριν ακόμα του βάλω ένα χέρι βερνίκι.  

Και τελικά, αυτό το μπωλάκι ήταν η αφορμή να κληρωθεί στο όνομά μου ένα υπέροχο δώρο, το οποίο θα σας δείξω σε μελλοντική ανάρτηση.

Εκ των υστέρων, πριν το βερνικώσω, του πέρασα μιά λαδοπατίνα στην επιφάνεια, η οποία το σκούρηνε αρκετά, με αποτέλεσμα η τελική του μορφή να είναι αυτή

Την ίδια ακριβώς πορεία είχε και ένα παλιό διαφημιστικό κανατάκι, το οποίο αρχικά στολίστηκε με δύο μικρά ξυλόγλυπτα,  μιά ροζέτα (από σπασμένο ξύλινο κουταλάκι) και τρία φυλλαράκια που έφτιαξα από πηλό. Θέλησα να του δώσω λίγο ύψος και έτσι κόλλησα στον πάτο του ένα καπάκι βάζου, στην περιφέρεια του οποίου εφάρμοσα με κόλλα ένα κομμάτι εύκαμπτης  ξυλόγλυπτης τρέσας.  

 Η πρώτη του μορφή ήταν αυτή, 

η οποία επίσης άλλαξε, με την ίδια διαδικασία που σας περιέγραψα για το μπωλ. 

Ανάμεσα στην μπλέ και την γκρίζα εμφάνιση αυτών των δύο, είχα πάρει στα χέρια μου ακόμα ένα παραπεταμένο αντικείμενο. Αυτή την φορά, ήταν ένα πορσελάνινο διακοσμητικό, που μας το είχε φέρει δώρο μία ηλικιωμένη θεία (το είχε βρεί σε υπαίθρια αγορά, ένα καλοκαίρι στις διακοπές της!).

Το πέρασα κι αυτό με το ίδιο 'σαγρέ' μείγμα που είχα φτιάξει και στην συνέχεια το χρωμάτισα με λαδοπατίνες.

Εδώ και τα τρία μαζί

Για το καινούργιο μου κινητό τηλέφωνο, δεν μπόρεσα ακόμα να αγοράσω μία θήκη. Δεν βαριέσαι...του έραψα μία μόνη μου, 

με σούπερ ενίσχυση και ένα χαριτωμένο κούμπωμα που το κρατάει ασφαλισμένο για να μην γλιστρήσει και πέσει. 

Για το τέλος, σας φύλαξα το καινούργιο μου μαξιλάρι. 

Θα θυμάστε ίσως πως είχα ράψει 4 θήκες μαξιλαριών πέρυσι, σε ελεύθερο στυλ patchwork, εκ των οποίων η κόρη μου κράτησε μόνο μία.

 Ύφασμα μου έχει μείνει μπόλικο, οπότε σκέφθηκα να ράψω ακόμα μία και με την ευκαιρία να εξασκηθώ λίγο παραπάνω στο patchwork. 

'Ηθελα να κόψω και να γαζώσω τα τρίγωνα σωστά δίνοντάς τους το σχήμα ενός ανεμόμυλου, και πολύ χάρηκα που τα κατάφερα!

κι έτσι συμπληρώθηκε πάλι το 'καρέ'!

ΦΡΕΣΚΑΡΙΣΜΑΤΟΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Μετά τις γλάστρες, σειρά είχαν κάποια διακοσμητικά του κήπου , με τα οποία πέρασα 2-3 δημιουργικά απογεύματα εν μέσω απομόνωσης λόγω του κορονοϊού.

'Ενα κεραμικό πουλάκι που το είχαμε αγοράσει πριν από χρόνια,  ήταν στολισμένο πάνω στην ψησταριά του κήπου, αλλά είχε πέσει θύμα κάποιας γάτας που το έριξε στο πέρασμά της. 

Πάντα στενοχωριέσαι όταν σπάσει κάτι που το είχες σαν αναμνηστικό από κάποιο ταξίδι, ακόμα κι αν δεν είναι αξίας. Είχαν κολληθεί τότε τα κομμάτια του,  η ουρά του όμως είχε γίνει θρύψαλλα κι έτσι έμεινε παραπεταμένο σε μιά γωνιά.  

Πρόσφατα στο FB είχα παρακολουθήσει ένα βιντεάκι στο οποίο έδειχναν πως μπορείς να φτιάξεις ένα πουλάκι με αλουμινόχαρτο και πηλό.  Αυτό ήταν! δεν περίμενα ούτε λεπτό, έτρεξα και έφερα αλουμινόχαρτο, σχημάτισα μιά αληθοφανή ουρίτσα την οποία στερέωσα σ'ένα ξύλο που έμπηξα μέσα στην τρύπα και την 'έντυσα' με πηλό.  Στην συνέχεια, έφτιαξα ένα μείγμα από στόκο, κόλλα, και χρώμα και πέρασα ολόκληρο το πουλί καλύπτοντας έτσι τις παλιές κολλήσεις. 

  

Ακολούθησε ένα χέρι λευκού χρώματος 

και πάνω του έγιναν σκιάσεις με λίγο μπεζ και λίγο γκρί, τονίστηκαν τα ματάκια του και το ράμφος του

 και το πουλάκι ξαναπήρε την θέση του σε πιό προφυλαγμένο από τις γάτες σημείο. 

Σε έναν κήπο, δεν φταίνε μόνο οι γάτες για τυχόν ατυχήματα σε γλάστρες και κεραμικά διακοσμητικά.

Αν θυμάμαι καλά, το λάστιχο του ποτίσματος ήταν αυτό που τυλίχτηκε γύρω από τον Νικολάκη μας, τον κηπουρό,  ο οποίος, αν και κολλημένος πάνω σε μιά βαρειά πέτρα, έπεσε και έγινε κομμάτια !   

Ευκαιρία να τον επισκευάσουμε λοιπόν κι αυτόν! Δεν θα σας κουράσω με τις λεπτομέρειες...αλλά εδώ δούλεψε ατλακόλ, πηλός και φρεσκάρισμα των χρωμάτων. 

Και τέλος απέκτησε και παρεούλα τις δύο μικρές βοηθούς του, αντί να της έχω χώρια και να κινδυνεύουν να σπάσουν κι αυτές. 

Τις αδίκησα βέβαια λίγο αφού δεν τους φρεσκάρισα τα χρώματά τους, αλλά το έχω στα υπ'όψιν για κάποια άλλη στιγμή. Ο λόγος ήταν πως με περίμενε για επισκευή άλλο ένα σπασμένο διακοσμητικό! 

Ε, μιάς που μάθαμε τον τρόπο, να το φτιάξουμε κι αυτό...έτσι δεν είναι;

'Ενα ζευγάρι 'φραουλάκια'  είχε πάθει μεγάλη ζημιά! 

Και η αλήθεια είναι πως δεν καταλάβαμε πώς και πότε έγινε το έγκλημα του αποκεφαλισμού της φραουλίτσας, ούτε βρέθηκε ποτέ το κεφαλάκι της. Υποψιαζόμαστε πως θα έγινε από απροσεξία κάποιου εργάτη όταν έγιναν έργα διαμόρφωσης στον κήπο, και το κομμάτι θάφτηκε μέσα στα χώματα ενώ το υπόλοιπο πετάχθηκε κάτω από έναν θάμνο, όπου και το ανακαλύψαμε μετά από καιρό.

Πήρα λοιπόν αλουμινόχαρτο, σχημάτισα μιά μπάλα και πιέζοντάς την με τα χέρια μου, της έδωσα το σχήμα του κεφαλιού με το καπελάκι. 

Στην συνέχεια το έντυσα με πηλό συνεχίζοντας να το σφίγγω έως ότου φτάσει στο ίδιο περίπου μέγεθος με το ταίρι του.  Έβαλα  ένα κλαδάκι μέσα στην τρύπα του λαιμού και έμπηξα από πάνω το κεφαλάκι, το οποίο στερέωσα με κόλλα και με ένα κομμάτι πηλού υπό μορφήν γιακά. 

Από πάνω σχημάτισα τα μαλλάκια, τα φυλλαράκια της φραουλίτσας/καπέλλο και με το πίσω μέρος ενός στυλό έκανα τα βαθουλώματα. Αφού στέγνωσε καλά, το έβαψα και το πέρασα μερικά χέρια βερνίκι.     

 

 Το μόνο που δεν πρόσεξα ήταν να κάνω το προσωπάκι πιό λείο, όπως είναι του νεαρού.

Τελευταία, τουλάχιστον για την ώρα, έβαψα και έναν κόκκορα,

 

 ο οποίος, εκτός του ότι είχε ξεβάψει εντελώς από τον ήλιο, 

είχε γίνει ο καψερός και φωλιά για τις σφήκες που μπαινόβγαιναν από μία τρυπούλα (και πάλι δεν θυμάμαι πώς έγινε αυτή η τρύπα). 

Την έκλεισα κολλώντας ένα κομματάκι όστρακου και αφού τον έτριψα με σφουγγάρι και με σύρμα, στην συνέχεια απλά πήρα τα πινέλλα μου και χρωμάτισα τον κοκορίκο!

Γιατί να τα πετούσα όλα αυτά, αφού μπορούσα να τα επισκευάσω;  

Και τους έδωσα μιά παράταση ζωής και πέρασα την ώρα μου δοκιμάζοντας νέες τεχνικές που δεν γνώριζα ή δεν είχα σκεφθεί νωρίτερα.

Η όλη ιστορία μου θύμησε λίγο το "Νοσοκομείο της κούκλας", εκεί που πάς μιά παλιά σου κούκλα εάν σπάσει κάποιο χέρι της, ή της φύγουν τα μαλλιά ή τα μάτια...σίγουρα θα έχετε ακουστά, διότι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο στα χρόνια του πλαστικού και του φθηνού παιχνιδιού, τα νοσοκομεία κούκλας υπάρχουν ακόμα!

Καλή Πεντηκοστή, και καλή Φώτιση από το 'Αγιο Πνεύμα, να έχουμε!