Της νύχτας τα καμώματα…

Αποθύμησα το Παρίσι!!! 

Πόσο θα ήθελα να ξανανέβω στον πύργο του Αϊφελ!!!

Επί τριάντα σχεδόν χρόνια, ταξίδευα στο Παρίσι κάθε χρόνο την ίδια εποχή. 

Πήγαινα σ'ένα τετραήμερο συνέδριο, αλλά πάντα είχα και ελεύθερο χρόνο να επισκεφθώ τα αξιοθέατα, να πάω στο θέατρο, να επισκεφθώ τους συγγενείς μου και να κάνω και κάποια εκδρομούλα γνωρίζοντας υπέροχες περιοχές (τα παλάτια του Λίγηρα, το Mont Saint-Michel, κλπ...) ή να πάρω το τραίνο για να περάσω το Σαββατοκύριακο στις Βρυξέλλες ή στο Λονδίνο...

Περασμένα μεγαλεία!!! 

Είναι η δεύτερη χρονιά από τότε που βγήκα την σύνταξη και πραγματικά μου λείπει το Παρίσι!  

Σε πρόσφατη ανάρτησή του, το Δελφινάκι μας ξαναθύμησε πώς ονειρεύεται να ανέβει κάποτε στον πύργο του Αϊφελ. Της το εύχομαι με όλη μου την καρδιά!!! Και της αφιερώνω αυτό το μικρό πινακάκι που έφτιαξα σε καμβά με decoupage και ανάγλυφο πλαίσιο με πάστα διαμόρφωσης. 

Λίγο σκούρο μου βγήκε, αλλά...νυχτερινές ώρες το έφτιαχνα, έχει όμως κάτι το μυστηριώδες...δεν νομίζετε?.....χαχαχα!!!!

Μόλις το είχα τελειώσει, και το Δελφινάκι ανήγγειλε τον νέο του διαγωνισμό. 
24 Φωτογραφίες αντικειμένων με ονομασίες από το Α έως το Ω! 

Μά, τέτοια σύμπτωση!!! ούτε συνεννοημένες να είμασταν, χαχαχα!!!!  

Αϊφελ, λοιπόν για την συμμετοχή μου στο ΑΛΦΑ, το πρώτο γράμμα της Αλφαβήτου.  

-------------------

Η σούπερ γιαγιά!

Τις προάλλες είμασταν καλεσμένοι σε μιά υπέροχη και ξεχωριστή βραδυά κάτω από τα μεγάλα πεύκα του κήπου μιάς όμορφης μονοκατοικίας. 

Η αγαπημένη μας θεία Μαρίτσα, ξαδέλφη της πεθεράς μου, είχε τα 90στά γενέθλιά της και ο γυιός της ήρθε από την Αμερική για να τα γιορτάσουμε όλοι μαζί, συγγενείς και φίλοι.  Δεν θα σας πώ πολλά...ούτε οι φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό μου είναι πολύ καλές (νύχτα και με flash από απόσταση,  τί περίμενα κι εγώ ?) αλλά ήθελα μόνο να μοιραστώ μαζί σας την ζωντάνια και το κέφι αυτής της καταπληκτικής σούπερ γιαγιάς. Και τί δεν είδαμε από την θεία Μαρίτσα! 

Τί τραγούδι, τί χορό, 

Καμαρώνοντας το γυιό που χορεύει και λέγοντας αστεία σε κάθε τραπέζι 

τί ποιήματα, τί χάδια και πόζες με τους συγγενείς 

με την θεία Στέλλα και την ξαδέλφη μας την Βούλα

αλλά και με τους πρώτους της μαθητές που ήρθαν να τιμήσουν την παλιά τους δασκάλα και να της δώσουν τις καλλίτερες ευχές τους. 

Μιά πέτρα για την είσοδο 

και ένα παλαιό κεραμίδι με decoupage και κρακελέ

 ήταν τα δικά μου μικρά δωράκια για την θεία Μαρίτσα που ξέρω πόσο εκτιμάει τα χειροποίητα αντικείμενα.

Με την ευκαιρία της συνάντησης, είχα την χαρά να μοιράσω και στα ξαδέλφια κάποια μικρά σουβενίρ που είχα φτιάξει με decoupage και κρακελέ.

Βότσαλα Presse-papiers (καρδιόσχημα βότσαλα, decoupage, κρακελέ )

Καλοκαιρινό διακοσμητικό 

( θαλασσόξυλο, φελός, δίχτυ, decoupage ) 

Με τα Βότσαλα λοιπόν συμμετέχω στο ΒΗΤΑ του διαγωνισμού.

-------------------

Σας έλεγα στην τελευταία μου ανάρτηση για τα γατάκια που, δυστυχώς, δεν κατάφερα να σώσω.  Την προηγούμενη Κυριακή, επιστρέφοντας αργά το βράδυ στο σπίτι, ακούσαμε νιαουρίσματα στον κήπο!  Και, ναί, η γατούλα μας, η Κουτσούλα, είχε γεννήσει τέσσερα πανέμορφα γατάκια, τρία ξανθά και ένα γκριζουλίνι. 

Είναι δώδεκα ημερών και δεν έχουν ακόμα ανοίξει τα ματάκια τους. Χθές, τα 'μετακόμισε' κάτω από την μεγάλη μας γαρδένια (να δώ πώς θα την ποτίζω τώρα...!).

Με τα νέα μας Γατάκια λοιπόν, συμμετέχω στο ΓΑΜΜΑ του διαγωνισμού.

Τώρα, φθάνοντας στο ΔΕΛΤΑ, τί θα μπορούσε να είναι ??? Καθόλου πρωτότυπο, θα μου πείτε, κι όμως, εγώ θα στείλω Δελφινάκια, αλλά σας ξαναλέω, τα είχα φτιάξει πριν την ανακοίνωση του διαγωνισμού!  Για πολλά χρόνια, κάθε καλοκαίρι, η μητέρα μου πήγαινε στα λουτρά της Αιδηψού και κάθε φορά που επέστρεφε μου έφερνε και κάποιο δωράκι, πότε ένα κεντητό σεμέν, πότε μιά ποδιά κουζίνας. Η θεία μου όμως, που πήγαινε κι εκείνη στα λουτρά, μας έφερνε πάντα...δελφινάκια!! Δελφινάκια σε mobile, δελφινάκια σε ρολόϊ, δελφινάκια σε θερμόμετρο, δελφινάκια σκέτα, πάντα γαλάζια και πάντα μονόχρωμα. Ε, πιά, τα είχα βαρεθεί!!! Στην αποθήκη λοιπόν ξαναβρήκα αυτό το ταλαιπωρημένο μικρό διακοσμητικό 

το οποίο μεταμόρφωσα με ακρυλικά χρώματα. 

Και φυσικά, αυτή είναι η συμμετοχή μου στο ΔΕΛΤΑ του διαγωνισμού. 

Δελφινάκι μου, δικό σου!!!!!!

Από το ΕΨΙΛΟΝ έως το ΩΜΕΓΑ, έχουμε ακόμα μέλλον... 
Κάτι θα βρώ να φτιάξω και να σας δείξω και θα χαρώ να δώ και τις δικές σας συμμετοχές. 

---------------

Της νύχτας τα καμώματα…τα βλέπει η μέρα και γελά!!

Το παρακάτω κείμενο το έγραφα χθες την νύχτα…πριν ακόμα ανεβάσω τις φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης. Με είχε πιάσει το παράπονο… είπα να το σβύσω εντελώς, μετά έκοψα πάνω από τα μισά, αλλά, δεν βαριέστε…ας το βγάλω να ησυχάσω κι ελπίζω να μη μου κακιώσετε!!!

"Να το πώ τηλεπάθεια ???

Χθές, δέκα μόλις λεπτά πριν ανοίξω τον υπολογιστή μου και δώ τα τελευταία σχόλια στην προηγούμενη ανάρτησή μου, σκεφτόμουν πόσο μου έχουν λείψει κάποιες από τις φίλες που είχα την τύχη να γνωρίσω μέσα σ’αυτήν την ‘γειτονιά’!  Με είχε πιάσει το παράπονο (δεν μου το βγάλατε τζάμπα το παρατσούκλι της παραπονιάρας! ).

Είχα διακρίνει μια ‘αποχή’ σε πολλές αναρτήσεις μου τον τελευταίο καιρό, από αρκετές μπλογκοφίλες που άλλοτε μου άφηναν σχόλια  σε κάθε μου ανάρτηση.  Και παρόλο που εγώ τις επισκεπτόμουν, εκείνες…δεν!!!!!  Είναι πάλι κάποιες που δεν έχουν έρθει ποτέ σε μένα, ενώ εγώ τους αφήνω σχόλια!!! Δεν  έχω καταλάβει γιατί με ‘σνομπάρουν’. Αναρωτιόμουν εάν είχα ΄φταίξει’ σε κάτι, εάν είχα γράψει κάτι περίεργο ή απρεπές σε κάποιο σχόλιό μου!  Αλλά δεν είναι ‘του τύπου’ μου κάτι τέτοιο!! Το μόνο που θα μπορούσα να προσάψω στο εαυτό μου είναι ότι ίσως έχω κάποια έλλειψη του χιούμορ, και αυτό φαίνεται στην γραφή μου, χαχαχα!!! Μέχρι που κι εγώ απογοητεύτηκα και αραίωσα τα σχόλιά μου, αν και παρακολουθούσα τις αναρτήσεις σας και χαιρόμουν για τις τόσες όμορφες συναντήσεις και γνωριμίες που κάποιες από εσάς καταφέρατε να κάνετε σε διάφορες πόλεις. Μακάρι να μπορέσω κι εγώ κάποτε να συναντήσω κι άλλες από εσάς που δεν έχω ακόμα την τύχη να γνωρίζω! 

Τι σας τα γράφω όλα αυτά, θα με ρωτήσετε!  Θέλω να σας ζητήσω κι εγώ συγγνώμη που για πολλούς λόγους (λόγους υγείας της μητέρας μου και του αδελφού μου, μεταξύ άλλων, πολλές μετακινήσεις, κλπ.) δεν είμαι συνεπής στις επισκέψεις μου στα τόσο όμορφα μπλογκοσπιτάκια σας, και δεν έχω πάντα τον χρόνο να απαντώ και στα δικά σας σχόλια.  Τις περισσότερες φορές σας διαβάζω από το κινητό μου -όπου πιάνω σήμα- κι έτσι δεν μπορώ να απαντήσω ή να σας αφήσω σχόλιο. Από την άλλη δεν είμαι και τόσο ‘του τηλεφώνου’ ώστε να ‘τα λέγαμε’ τηλεφωνικώς, κι ούτε θα είχα τον χρόνο, κι έτσι έχω λίγο απομονωθεί! Μην μου το κρατάτε όμως ‘μανιάτικο’… γιατί αυτή την αίσθηση έχω!  Κάνετε μήνες να έρθετε σε μένα και είναι φορές που ενώ έχω φτιάξει κάτι και περιμένω την κριτική σας,  δεν αφήνετε κάν σχόλιο στην ανάρτησή μου, σαν να είναι εντελώς αδιάφορο. Και μην μου πείτε, πονηρούλες μου, κάποιες,  ότι κι εσείς δεν έχετε χρόνο, γιατί σας βλέπω που σχολιάζετε, ‘βολτάρετε’, ‘σφηνάρετε’ και ‘chatάρετε’  σε πολλά άλλα μπλόγκς (απόλυτο δικαίωμά σας, φυσικά, εννοείται !!! μακάρι να είχα τον χρόνο και να μπορούσα κι εγώ !).

Σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να σας επισκέπτομαι κι εγώ πιο συχνά, και αν δεν τα καταφέρνω την ημέρα, θα το κάνω την νύχτα, όπως και τώρα. Πήγε 4 το πρωϊ, ο Νίκος σηκώθηκε δύο φορές, με είδε να γράφω και κουνούσε το κεφάλι του…χαχαχα! ‘Ωρα είναι να πάω κι εγώ για ύπνο, νομίζω!!!!

Σας στέλνω την αγάπη μου!!!!  Καλό ξημέρωμα!!!!!"

Και νά, που πάλι "Καλό Ξημέρωμα", θα σας ευχηθώ, αφού μου πήρε τόσες ώρες να γράψω αυτήν την ανάρτηση!!!! Τι κακό κι αυτό μ'εμένα??!!  Πώς θα μάθω να κάνω μικρότερες αναρτήσεις, μου λέτε???? χαχαχα!!! Θα το προσπαθήσω όμως, κι έτσι θα είναι και πιό συχνές!!!!

Πολλά φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο!!!!!!!!

Παράθυρα με θέα & VIVE LA FRANCE!

Μου το ζήτησε η Έφη μας και ομολογώ ότι προβληματίστηκα διότι μετά την φωτιά, τί θέα περιμένατε να σας δείξω ότι έχω από τα παράθυρα ? 

Κι όμως, όπως το είπα και τότε, Δόξα τω Θεώ,  μπορεί να βρεθήκαμε ανάμεσα σε δύο μεγάλες εστίες, αλλά το σπίτι μας γλύτωσε και όχι μόνο το σπίτι αλλά και ολόκληρος ο κήπος. Οι δύο λόφοι εμπρός και πίσω κάηκαν, όμως τα λίγα πεύκα που γλύτωσαν τα βλέπω απέναντί μου κάθε πρωϊ (πίσω από το δικό μας ανεμοδαρμένο κυπαρίσσι/τούγια) μόλις ανοίξω την μπλακονόπορτά μου.
(παρεπιπτόντως να σας πώ ότι πριν από 20 χρόνια, ο γυιός μου μου είχε χαρίσει αυτήν την τούγια μέσα σ΄ένα γλαστράκι για την εορτή της Μητέρας. Δεν μπορούσαμε τότε να φανταστούμε ότι θα είχε τέτοια ανάπτυξη και την φυτέψαμε σε λάθος σημείο του  κήπου. Τώρα έχει ξεπεράσει τα επτά μέτρα και κτυπάει στα κάγκελλα του μπαλκονιού!).

Στο πρεβάζι του παραθύρου της κουζίνας, το βάζο με τα κουκούτσια από τα βερύκοκα λιάζεται εδώ και μέρες μέχρι να έρθει η ώρα να φτιαχτεί το λικεράκι. Δίπλα του, ένα πανηγυριώτικο πουλάκι κελαϊδεί μόλις ανοίξω το τζάμι, ενώ ευωδιάζει το άρωμα από δύο φούλια και μιά στεφανώτιδα που έχουν μπλεχτεί στην σιδεριά.

Η καμάρα με το μυρωδάτο ρυγχόσπερμα, δίπλα στην βουκαμβίλια, στολίζεται από μία κρεμαστή γλαστρούλα κι από έναν μελωδό που ηχεί με το πρώτο φύσημα του ανέμου.

Ενώ μπροστά στην πόρτα της κουζίνας, αραχτές και light, οι γατούλες αναμένουν να τις ταϊσω.  

 

Από την μπαλκονόπορτα της βεράντας, με βροχή ή με ήλιο, το μαντεμένιο τραπεζάκι με φόντο την βερυκοκιά, την ροδιά και την κληματαριά, ενώ στο βάθος διακρίνεται και η συκιά μας.

 

και παραδίπλα τα φουντωτά και σκιερά σφενδάμνια που μας χωρίζουν από τον γείτονα.

 Κοκορίκο !!! Βιαστείτε !!!

 

Πέρασε η ώρα!!! Πότε θα πάρετε το πρωϊνό σας ???  

Ο κήπος περιμένει να τον δροσίσετε... 

 με τέτοιο καύσωνα, δεν του φτάνει το βραδυνό πότισμα. 

-----------------------------

Σήμερα, 14 Ιουλίου, είναι η επέτειος 

της Γαλλικής Επανάστασης 

και η Εθνική Εορτή της Γαλλίας.

Γιορτάζει το μισό μου εγώ !!! 

Vive la France !!! 

  
 "Ελευθερία, Ισότητα και Αδελφοσύνη"

ζήτησαν τότε οι Γάλλοι και αναστάτωσαν τον κόσμο.

Την ίδια χρονιά, 1789, ψηφίστηκε η 

 Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη

Βασισμένη στις ιδέες του Διαφωτισμού και επηρεασμένη από ανάλογο φιλελεύθερο κλίμα κατοχύρωνε για την αστική τάξη με τα άρθρα της κάποια θεμελιώδη δικαιώματα που ως τότε είχαν καταπατηθεί από την εξουσία του απολυταρχικού καθεστώτος. Αναγνωρίζονταν σε όλους το δικαίωμα της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεξιθρησκίας και το απαραβίαστο της ιδιοκτησίας. Επίσης προασπίστηκε την εξουσία που πηγάζει από το λαό, καταργήθηκαν οι τίτλοι ευγένειας και ορίζονταν ότι όλοι οι πολίτες ήταν δεκτοί σε διάφορα αξιώματα, θέσεις και υπηρεσίες ανάλογα με τις ικανότητές τους (αξιοκρατία).

Πηγή και φωτογραφία:Wikipedia 

Εμείς, σήμερα, τί ζητάμε ???? και τί έχουμε ???

Έχουμε τον Πύργο του Άϊφελ σε αρκετά διαφορετικά μεγέθη στολισμένο στο σπίτι.  Αυτός όμως είχε ξεχαστεί σε μιά γωνιά της αποθήκης (γιατί είχε αλλοιωθεί το μέταλλό του πριν από χρόνια από χρήση ακατάλληλου καθαριστικού).

 Με τόσα υλικά πλέον στο "Ατελιέ" κατάφερα και τον επανέφερα σε μία πολύ αξιοπρεπή, πιστεύω, κατάσταση.

Δαχτυλοπατίνες και βερνίκι  

Κι αυτήν την φωτογραφία την τράβηξα στο τελευταίο μου ταξίδι στο Παρίσι !

 Σας φιλώ !

Grosses Bises !

Ma Provence bien-aimée

  

Une dédicace à mes chers cousins de France …. 

Beaucoup de souvenirs, de beaux cadeaux,  ainsi que mes créations en serviettage/découpage avec des motifs provençaux. 

Lors de notre dernière visite en France, avec ma fille Catherine,  il y a quelques années, mes cousins (les 5 enfants du frère jumeau de mon père), chacun à son tour, nous ont accueillies si affectueusement et nous ont fait visiter de beaux endroits, des vieux villages provençaux, et nous ont couvertes de cadeaux.  Nous sommes rentrées à Athènes, avec nos bagages pleins de souvenirs, des parfums, des paysages de la Provence.   Malheureusement, pendant le voyage, quelques-unes des poteries se sont ébréchées dans les valises. J’étais très déçue. Mais, soudain, j’ai eu l’idée de les réparer par la technique du découpage que j’avais récemment découverte dans des publications de loisirs créatifs.   Aussitôt, j’ai réparé les brèches avec de la pâte à  modeler et j’ai collé une, puis deux petites branches d’olivier (découpées dans une serviette à motifs d’olives)  sur le petit plat à gratter l’ail.

Ce fut mon tout premier ouvrage en serviettage. 

Encouragée, et séduite par les possibilités offertes par cette technique, j’ai voulu l’essayer sur divers supports et voilà, depuis, cela est devenu pour moi un loisir qui me relaxe après le travail, qui m’amuse et qui me donne la grande joie de décorer des objets abîmés, ou vieillis, ou qui ne me plaisent pas, et même d’en créer de nouveaux – bouteilles, plateaux, vases, petits tableaux, cailloux, et beaucoup d’autres.

J’ai donc décidé de créer ce blog pour vous montrer mes créations.       

Λατρεμένη μου Προβηγκία...

αλλά και... πώς ξεκίνησα το découpage !!!

 

Στην τελευταία επίσκεψη που έκανα με την κόρη μου Κατερίνα στην Μασσαλία, πριν λίγα χρόνια, τα ξαδέλφια μου (τα 5 παιδιά του δίδυμου αδελφού του πατέρα μου) μας περιποιήθηκαν με τόση αγάπη και μας φιλοξένησαν ο καθένας για λίγες μέρες στο σπίτι του, ενώ μας πήγαν σε τόσα καταπληκτικά μέρη που χορτάσαμε από τις ομορφιές, τα χρώματα, τα αρώματα και φυσικά τις γεύσεις της Προβηγκίας.

Πριν φύγουμε, μας έκαναν όλοι τους δώρα, και μαζί με αυτά που είχαμε ήδη αγοράσει, γεμίσαμε τις βαλίτσες μας με υπέροχα αναμνηστικά να μας θυμίζουν το όμορφο εκείνο ταξίδι μας. 

Φθάνοντας στην Αθήνα, δυο-τρία από τα κεραμικά είχαν δυστυχώς τσακίσει  κατά την μεταφορά τους. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο στεναχωρέθηκα.   

Γρήγορα όμως συνήλθα, γιατί μια φαεινή ιδέα μου είχε έρθει στο μυαλό. «Θα τα επισκευάσω» σκέφθηκα, σιγά το πράγμα.... τόσες χειροτεχνίες έχω κάνει, εδώ θα κολλήσω ?  Κι έτσι λοιπόν, έκανα το πρώτο μου découpage !!!

Στο μικρό αυτό πιατάκι  που χρησιμοποιούν για να τρίβουν το σκόρδο,  πρόσθεσα ένα κλαδάκι ελιάς στο σημείο που είχε χτυπηθεί ... 

Δεν είναι πιο όμορφο από το ζωγραφισμένο κλαδάκι ????   Χμ...ίσως θα έπρεπε να το είχα καλύψει κι εκείνο. 

 Και αυτό ακριβώς έκανα....

Το caquelon το κόλλησα και το πέρασα με λίγο χρώμα και βερνίκι.... είναι ένα ειδικό σκεύος στο οποίο μαγειρεύουν νόστιμα προβηγκιανά φαγητά ή σερβίρουν την περίφημη ψαρόσουπα μπουγιαμπέσα.

 

Φυσικά, δεν το χρησιμοποιώ, όπως και το πιατάκι, αφού έχουν κόλλα και βερνίκι,  αλλά τα έχω στολίσει στην κουζίνα.

Και αφού πλέον είχα τόσα Προβηγκιανά σκεύη, μαζί με αυτά που είχα ήδη από τότε που ήμουν φοιτήτρια στο Aix-en-Provence...

και αφού είχα ενθουσιαστεί από τις δυνατότητες που μου προσέφερε το découpage,  αποφάσισα να ‘εμπλουτίσω’ την συλλογή μου.

Πρώτα έφτιαξα μία τσακισμένη κούπα με μία χαρτοπετσέτα με ελιές...

Ακολούθησε ένα διαφημιστικό ρολόι που είχα πάρει δώρο αγοράζοντας δύο πακέτα... κατεψυγμένα φασολάκια !  

 

Ένα βαρίδι presse-papier…..

 Μία ξύλινη σπάτουλα (από τις πρώτες μου προσπάθειες με κρακελέ)

Κάθε φορά που κάποιο από τα ξαδέλφια μου έρχεται στην Ελλάδα, όλο και κάτι μας φέρνει.

  

Πότε ένα τραπεζομάντιλο....

κι ένα δεύτερο.....

κι ένα τρίτο.... 

...λάθος, αυτό το είχα αγοράσει εγώ στις Κάννες όταν είχα πάει σ’ ένα συνέδριο.

Δύο σετ από σουπλά με τις πετσετούλες τους 

 Μια Προβηγκιανή κούκλα, από την σειρά των περίφημων santons 

Έχουμε πλέον στο σπίτι και μια ολόκληρη συλλογή από τα περίφημα Προβηγκιανά τζιτζίκια. Το γνωρίζετε ότι ο τζίτζικας είναι το σύμβολο της Προβηγκίας ?????

Άλλα αρωματίζουν τα ντουλάπια  (με την προσθήκη λίγων σταγόνων από αιθέρια έλαια - λεβάντας κατά προτίμηση) ...

 

και άλλα, όμορφα κεραμικά διακοσμητικά  (τα δύο με φωτοκύτταρο που ‘τραγουδούν’ όταν ανιχνεύουν κίνηση) 

 

που περιμένουν όμως ακόμα να τους βρούμε μια θέση σε κάποιον τοίχο του σπιτιού. Τώρα όμως χειμώνιασε πια και σταμάτησαν να τραγουδούν...... 

Εδώ τα βλέπετε πάνω στην αγαπημένη μου ροτόντα (από κάποιο άλλο ταξίδι μου στην Νίκαια) και δύο από τις διαφορετικές αλλά ασορτί πετσέτες φαγητού

 

Να μην ξεχάσω και τα κουτάκια που περιέχουν από ένα ζευγάρι ‘χρυσά’ τζιτζίκια. Μόλις το ανοίξεις, με το φώς της ημέρας, αρχίζουν και τσιρίζουν ασταμάτητα, έως ότου κλείσεις το καπάκι...

 

Φυσικά, έχουμε και τα σακουλάκια με γνήσια προβηγκιανή λεβάντα να αρωματίζει τις ντουλάπες και τα συρτάρια,  εκτός από αυτά που πλέον φτιάχνω μόνη μου από τις λεβάντες του κήπου ...
 

Καθώς και Πίκες για το aperitif  

 

Μία πάνινη κρεμαστή ψωμιέρα για τις baguettes ...   

 

Τώρα που έχουμε κόψει το ψωμί, την χρησιμοποιώ για να φυλάω τις πλαστικές σακούλες.

Ο τελευταίος ξάδελφος που μας επισκέφθηκε, φέτος το καλοκαίρι, μου έφερε και μια μικρή ποικιλία από .... Προβηγκιανές χαρτοπετσέτες !!

Με αυτές έφτιαξα τα πιο πρόσφατα "έργα" μου!  

Αντέχετε να σας τα δείξω ????  Πάμε λοιπόν....

Μεταμόρφωσα ένα κινέζικο βάζο, που για χρόνια ήταν καταχωνιασμένο σε ένα ντουλάπι.... Μια θεία μου το είχε κάνει δώρο μαζί με το ταίρι του, αλλά που να τα στόλιζα τα κινέζικα ?
 

‘Αλλη φορά θα σας δείξω πως ντεκουπάρισα και το δεύτερο....

Έφτιαξα άλλο ένα βαζάκι  

Έντυσα δύο κουτάκια .... μια μικρή μπιζουτιέρα 

και ένα από τα κουτιά με τα τζιτζίκια που τσιρίζουν

 

Κι έναν πήλινο κεσέ από γιαούρτι

Α, κι ένα μπουκάλι...

 

 αυτό απλά «ντυμένο» με μοτίφ από χαρτοπετσέτες. 

Όπως και μία κρεμάστρα της οποίας ακόμα λείπουν τα γατζάκια 
 
εδώ έχω συνδυάσει τρείς διαφορετικές χαρτοπετσέτες και έχω κάνει και κρακελέ.

Τέλος, έναν δίσκο  μ'ενα όμορφο προβηγκιανό τοπίο (σε όλη την Προβηγκία καλλιεργείται η λεβάντα σε απέραντες εκτάσεις)

για να σας σερβίρω λίγα Calissons d’Aix, 

 

αυτά τα πολύ ιδιαίτερα ζαχαρωτά που φτιάχνονται με αμυγδαλόψιχα και πάστα από ...πεπόνι.

Θα μου πείτε φυσικά ότι τα μοτίφ με ελιές δεν είναι μόνο προβηγκιανά....

Το μικρό κεραμικό δοχείο για το λάδι που φαίνεται πάνω στο τραπέζι,

μου το έφερε τον Αύγουστο ο γιος μου από την...Τοσκάνη της Ιταλίας. 

Πριν δύο εβδομάδες, ήρθαν κάποια άλλα ξαδέλφια μου από το Παρίσι. Σ’αυτούς χάρισα αυτό το μπουκάλι με τις...ελιές 

και μια σειρά από ξύλινους σελιδοδείκτες εκ των οποίων οι δύο έχουν... ελιές. 

΄Οχι τίποτε άλλο, αλλά εκτός του ότι οι ελιές είναι από τα πιο αγαπημένα μου μοτίβα, στην Ελλάδα έχουμε τις καλύτερες ελιές, να μην τις διαφημίζουμε λίγο ?????

Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ !!!???? ΄Ηθελα όμως να σας δείξω μερικά από τα έργα μου και θα χαρώ πολύ να διαβάσω τα σχόλιά σας.

Σας φιλώ !

Marie-Anne