Καλό φθινόπωρο και χρόνια πολλά!!!

Επιστρέψατε από τις διακοπές σας; 

Καλώς ήρθατε λοιπόν και πάλι στην μπλογκογειτονιά! 

Και φυσικά, συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου αφού έκανα πάλι έναν μήνα (παρά δύο μέρες) να επικοινωνήσω μαζί σας!!! 
'Οχι πως πήγα πουθενά...δεν έφυγα καθόλου από το σπίτι, αλλά δεν έχω παράπονο...έχω κάνει περίπου 80 μπάνια!!!  Και συνεχίζω...εάν δεν φτάσει η πετρελαιοκηλίδα έως εδώ!!!

Από χθές, ήρθε πλέον επισήμως και το Φθινόπωρο, και το καλωσορίζουμε κι αυτό με ανακούφιση, μετά τους καύσωνες και την σκόνη από την Σαχάρα! Λίγη βροχούλα να είχαμε, θα ήταν πολύ ευπρόσδεκτη, να ποτιστούν οι κήποι, τα χωράφια, οι ελιές... 
'Εχουμε και την στενοχώρια μας για την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε το ναυάγιο του σαράβαλου δεξαμενόπλοιου στην Σαλαμίνα, αλλά τί να σας τα λέω εγώ, τα μαθαίνετε από τις ειδήσεις! Χθες ανακοινώθηκε ότι οι παραλίες της περιοχής μας είναι 'πεντακάθαρες', αλλά...

Αυτό το καλωσόρισμα προέκυψε από ένα κομμάτι παρκέ (δείγμα κάποιας εταιρείας) το οποίο αποφάσισα την τελευταία στιγμή να πάρω μαζί μου, ελλείψει κάποιου άλλου ξύλινου αντικειμένου, όταν παρακολούθησα ένα σεμινάριο για χρώματα κιμωλίας, που έγινε στην περιοχή μας τον Ιούλιο.  

'Οταν επέστρεψα στο σπίτι, και αφού πέρασαν αρκετές ημέρες χωρίς έμνευση, τελικά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τα μοτίφ της λεβάντας για να συμπληρώσω τα ανάγλυφα στένσιλς και να πλαισιώσω τις δύο λέξεις που είχαν στο μεταξύ μεταφερθεί στο ξύλο με καρμπόν. 

Η παλαίωση έγινε με καφέ και πράσινη πατίνα και τέλος η πινακίδα περάστηκε με 3 χέρια βερνίκι.

 Σ'εκείνο το σεμινάριο, εκτός από τα τρία ξυλαράκια που μας έδωσαν για να εφαρμόσουμε τις τεχνικές, είχα πάρει μαζί μου και μία μικρή κορνίζα, πιό πολύ για να δοκιμάσω πώς θα 'πιάσει' το χρώμα κιμωλίας πάνω σε άλλο υλικό.  

 Είναι φτιαγμένη από ένα κράμα, το οποίο δεν ξέρω πως ονομάζεται, κάτι μεταξύ πλαστικού και βακελίτη, αλλά πάρα πολύ ελαφρύ. Ήταν ένα αναμνηστικό δωράκι που είχαν φέρει κάποιοι φίλοι της κόρης μου από την Τυνησία πριν από κάποια χρόνια. Είχε όμως κτυπηθεί και ξεκολλήσει στις γωνίες και σίγουρα θα είχε μείνει σε κάποιο συρτάρι εάν δεν μου το έδινε να το φτιάξω. 

Αφού λοιπόν το κόλλησα, αφαίρεσα τα άλλα στοιχεία και έμεινε μόνο η κορνιζούλα, στην οποία πέρασα το χρώμα κιμωλίας και τελείωσα με καφέ κερί. 

 Και πάνω σ'ένα παριζιάνικο φόντο κρέμασα μία ξύλινη καρδούλα με κρακελέ που είχα φτιάξει παλαιώτερα. 

 

Πέρασα τα ανάγλυφα με χρυσή πάστα, και...

Δεν άλλαξε τελείως;;;

Κι εδώ, πάνω σ'ένα χαριτωμένο καβαλέτο, δώρο μεταξύ πολλών άλλων, της αγαπητής Ράνιας που μου έδωσε την χαρά να με επισκεφθεί πριν λίγο καιρό μαζί με την κόρη της και μία φίλη της.

 Πριν από αρκετά χρόνια, ο γιός μου μου είχε φέρει ένα πακέτο χαρτοπετσέτες από το Στρασβούργο με τις παραδοσιακές φιγούρες της Αλσατίας και τις σπεσιαλιτέ τους. Δεν μου είχε όμως ακόμα δοθεί η ευκαιρία να τις χρησιμοποιήσω, κι έτσι αποφάσισα πρόσφατα να στολίσω μ'αυτές ένα ξύλινο κουτί -μάλλον καφασάκι, θα έλεγα.

Δεν θυμάμαι κάν πώς είχε βρεθεί στα χέρια μου,

 αλλά μετά την μεταμόρφωσή του, σας διαβεβαιώ πως βρήκε ήδη την θέση του στο ατελιέ φιλοξενώντας κάποια υλικά.

Ας τα πάρουμε λοιπόν ξανά από την αρχή...

 

Σας καλωσορίζω, κάθε φορά που επισκέπτεστε το blog μου, κάθε φορά που διαβάζω ένα σχόλιό σας,  κι ας μην το βλέπετε κάπου γραμμένο.

 

Σας ευχαριστώ πάντα νοερά και από καρδιάς, για τα καλά σας λόγια, ακόμα και αν δεν απαντώ λόγω έλλειψης χρόνου.

Αυτή την φορά σας κερνώ και λίγο Kougelhopf, το παραδοσιακό γλυκό της Αλσατίας, μαζί μ'ένα ποτήρι σαμπάνιας για τα 6 χρόνια που κλείνει σήμερα το μπλογκοσπιτάκι μου και για την παρέα που μου κρατάτε μέσα απ' αυτό.
 Εύχομαι να συνεχίσουμε να τα λέμε μέσα από τα blogs μας για πολλά χρόνια ακόμα, και κόντρα στην γενική τάση να εγκαταλείπονται αρκετές σελίδες λόγω της πιό άμεσης επαφής που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αργώ κι εγώ πολύ να περάσω από τα δικά σας blogs, αν και προσπαθώ να διαβάσω όλες τις αναρτήσεις σας, και δεν αφήνω πάντα σχόλιο, αλλά  είμαι σίγουρη πως δεν θα με παρεξηγήσετε εάν σας πω τον λόγο...

Ετοιμαζόμαστε για τον γάμο της Κατερίνας μας, 

και όπως καταλαβαίνετε...τρέχουμε!!! 

Το πιθανότερο είναι πως θα τα ξαναπούμε πάλι σ'έναν μήνα!!! 
Με όλη μου την αγάπη!

Δημιουργίες - Φωτογραφίες

Είπα κι εγώ να σας πω τα νέα μου και να σας δείξω τις νέες μου δημιουργίες, και έχω περάσει πάνω από τρείς ώρες στον υπολογιστή, ο οποίος κυριολεχτικά σέρνεται και δεν με αφήνει να προχωρήσω. 

Τέλος πάντων, μέχρι να καταλάβω τί φταίει, κοντεύει να ξημερώσει...!

Είχαν μαζευτεί αρκετά πραγματάκια που δεν είχα ακόμα βρεί την ευκαιρία να σας δείξω και έτσι μάζεψα κάποια σ'αυτή την ανάρτηση.

Μέσα στα διάφορα που μαζεύει και μου δίνει κατά καιρούς η κόρη μου, ήταν ένα μικρό κουτάκι από plexiglass. Πριν από αρκετό καιρό, είχα φτιάξει το καπάκι του, με découpage, κρακελέ δύο συστατικών και υγρό χρυσό.   Τελικά, έντυσα και το κάτω μέρος του, με κρακελέ ενός συστατικού αυτή την φορά, και το στόλισα με μιά παλιά χρυσή τρέσα, ενώ έβαψα χρυσό όλο το εσωτερικό του.

  Έγινε έτσι μιά όμορφη μικρή μπιζουτιέρα 

η οποία ταίριαξε απόλυτα με μία κορνιζούλα που είχα φτιάξει προ καιρού.

Γιά να σας την δείξω, τοποθέτησα προσωρινά μία φωτοτυπημένη φωτογραφία της γιαγιάς μου, μέχρι να φτιάξω μία καλύτερη.

Αυτό ήταν ένα διαφημιστικό ποτήρι του νερού, από αρκετά χοντρό γυαλί, το οποίο μεταμορφώθηκε σ'ένα χαριτωμένο μικρό βάζο

Ενα κουτί από μπισκότα θα μπορούσε να φιλοξενήσει ένα σωρό ψιλολόγια, όπως και τα διάφορα καλοκαιρινά κολλιέ και βραχιόλια που δεν φοριούνται τον χειμώνα.

Μιλάω για χειμώνα ενώ δεν έχω ακόμα σταματήσει τα μπάνια, εκτός από 2-3 μέρες που είχε πέσει αρκετά η θερμοκρασία. Χθές όμως ξαναπήγα στην θάλασσα η οποία ήταν σκέτη απόλαυση!

Η φωτογραφία αυτή είναι πριν δέκα ημέρες στο FB, αλλά την ξαναβάζω γιά όσους δεν την είδαν. Ε, δεν βγάζω και κάθε μέρα φωτογραφία!!!

 'Ενα μέρος της συλλογής μου από φάρους διαφόρων μεγεθών, ήταν στολισμένο το καλοκαίρι πάνω στο τζάκι. Είπα να σας τους δείξω πριν τους μαζέψω

αυτός ειδικά, είναι πολύ αγαπημένος μου διότι τον έχω επισκεφθεί πριν από χρόνια σ'ένα ταξίδι μου στην Καλιφόρνια.  Κάποια μέρα θα σας διηγηθώ την ιστορία του.

Από φωτογραφίες, δεν ξέρω ποιές να σας πρωτοδείξω...όλη μέρα έχω την μηχανή κοντά μου και μόλις μου δοθεί ευκαιρία, προσπαθώ να αποτυπώσω με τον φακό ότι μου κάνει εντύπωση. Όπως πολλά και διάφορα έντομα, πεταλούδες, πουλιά που επισκέπτονται τον κήπο, ή που συναντώ στις βόλτες μου.  
Πάρτε μιά ιδέα...

Οι κορυδαλλοί, ή κατσουλιέρηδες έχουν κατακλύσει την παραλία αυτή την εποχή

και έχουν πολύ γούστο ειδικά όταν περπατούν με ύφος, όπως σ'αυτή την παλαιώτερη φωτογραφία!

Μιά κιτρινοσουσουράδα τριγύριζε στην αμμουδιά κοντά σ'ένα αγκαθωτό θάμνο

ενώ μιά Μάντισσα, ή αλογάκι της Παναγίτσας, κάπως μεγαλύτερη από αυτές που βλέπουμε συνήθως, κάθησε και μου πόζαρε στα πλακάκια της βεράντας.  Ήταν πραγματικά μεγάλη και το είδος της ονομάζεται Sphodromantis viridis

Πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις Μάντισσες μας δίνει η Έλλη σ'αυτή την ανάρτησή της.

Θα ακολουθήσει νέα ανάρτηση με όσα δεν πρόλαβα να σας παρουσιάσω εδώ, και μετά θα σας δείξω και τα Χριστουγεννιάτικα που ετοιμάζω σιγά-σιγά.

Να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!

 

'Ενα πολύ παλαιό κουτί - A very old box

 
Πριν από χρόνια, στην γνωστή αποθήκη της μαμάς, είχα βρεί αυτό το κουτί κάτω από διάφορα άλλα πράγματα. 

Αν και ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, περιείχε ακόμα ένα πακετάκι από πολύ λεπτά φύλλα αλληλογραφίας. 

Many years ago, I had found this box under various other things, in my mother’s storeroom.  Although it was in a very bad condition, it still contained a pack of very thin correspondence papers. 

Το θυμόμουν από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που ο μπαμπάς το άνοιγε όταν ήθελε να γράψει γράμμα στον δίδυμο αδελφό του στην Γαλλία ή στις αδελφές του στην Αμερική.

  I remember, since my childhood, that my father used to open that box every time he wanted to write a letter to his twin brother in France or to his sisters in America.

Φυσικά, το είχε φτιάξει μόνος του και αυτό, όπως τόσα άλλα κουτιά.  Σας έχω ίσως κουράσει πιά να σας δείχνω 'τα κουτιά του μπαμπά' αλλά για μένα είναι κειμήλια ανεκτίμητης αξίας γιατί, αν και δεν είναι περίτεχνα, φτιάχτηκαν από τα χεράκια του με πολύ μεράκι και στην διάρκεια του ελεύθερου χρόνου του.  Το συγκεκριμένο δεν το είχε περιποιηθεί όπως τα άλλα. Ούτε από καλό ξύλο ήταν, ούτε λουστραρισμένο, αλλά απλά βαμμένο με λευκή μπογιά.  Υποθέτω ότι δεν του είχε δώσει ιδιαίτερη προσοχή επειδή το είχε μέσα σ'ενα ντουλάπι και δεν ήταν κάποιο όμορφο κουτί για στόλισμα στο σαλόνι.

Naturally, the box was crafted by him, as so many other boxes. I have perhaps started to tire you by showing my ‘dad’s boxes' but for me they are heirlooms of priceless value because, even if they are not elaborate, they were made by his hands with a lot of taste and during his free time.   This box does not look like the others that I have already shown you. It was neither from good timber, nor varnished, but simply painted white. I suppose that dad had not given it any particular attention because it was stored in a cupboard and was not some beautiful box for decoration in the lounge. 

   

Τόσον καιρό το είχα στην δική μου αποθήκη, και από τότε που δημιούργησα την γωνιά/ατελιέ μου, είχα υπ'όψιν μου να το περιποιηθώ κάποια στιγμή. Προσωρινά όμως το είχα γεμίσει με περισσεύματα από χαρτοπετσέτες και ρυζόχαρτα και το είχα κοντά στον πάγκο μου.
For quite a long time I had it in my own storeroom, then, since I created my own craft corner, I kept in mind to “revamp” it at some time. Provisionally,  I had it full with leftovers from napkins and rice papers and I kept it near my working bench.

Όταν το πήρα προ ημερών στα χέρια μου, δεν είχα ακόμα αποφασίσει πώς να το φτιάξω. 

Το πρώτο όμως πράγμα που έκανα ήταν να το στοκάρω και να το τρίψω με γυαλόχαρτο για να μπορέσω να το βάψω και να του κάνω κάποια παλαίωση. 

 When I took it in my hands, some days ago, I still had not decided what to do with it.  

The first thing that I made, however, was to fill its marks with putty and to start sanding it, in order to prime it and give it a new coat of paint and some aging.  
Προς μεγάλη μου έκπληξη, άρχισε να εμφανίζεται ένα πράσινο χρώμα κάτω από το λευκό! 

Η παλαίωση γινόταν από μόνη της !!! Αποφάσισα να μην το βάψω καθόλου για να μην καλυφθεί το παλιό χρώμα.

 To my great surprise, a green colour started to show under the white paint! The aging was being made by itself!!!  I decided to leave the box unpainted in order not to cover the old colour.

'Εψαξα να βρώ κάποια μοτίβα που να ταιριάξουν χρωματικά και κατέληξα στις λευκές μανόλιες, τις οποίες συμπλήρωσα με λίγα stencils από ακρυλική πάστα. Μετά έπιασα την πράσινη πατίνα και την δούλεψα στην περιφέρεια του κουτιού και στα ανάγλυφα.

I tried to find some patterns that would suit that colour...and finally I used the white magnolias which I supplemented with some stencils of acrylic paste. Afterwards I used green patina, working it around the box and on the reliefs. 

Με ακρυλικό χρώμα φρεσκάρισα το εσωτερικό του κουτιού, κόλλησα στο εσωτερικό καπάκι τρία μικρά μοτίφ που είχαν περισσέψει από την χαρτοπετσέτα και τόνισα τις κόγχες του κουτιού με την πράσινη πατίνα.

I refreshed the interior of the box with acrylic paint, I decoupaged three small flowers that had remained from the napkin on the inside cover and I stressed the angles of the box with the green patina.

Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε,  γιατί έδωσα μια νέα πνοή στο παμπάλαιο αυτό κουτί  χωρίς να χρειαστεί κάν να το ξαναβάψω, ενώ  η 'φυσική' του παλαίωση το έκανε πολύ ιδιαίτερο. 

  The result satisfied me, because I managed to give a new life to this old box without even painting it, while its 'natural' aging made it very particular.

 

Τώρα που το σκέφτομαι,  έχω κι΄ ένα μεγάλο κουτί του πατέρα μου που είναι βαμμένο λευκό. 

Λέτε να εμφανιστεί και σ'αυτό άλλο χρώμα από κάτω όταν αρχίσω να το τρίβω? 

Εννοείται ότι θα σας κρατήσω ενήμερους.....!!!

Now that I think better, I have another big box, by my father,  which is painted white.   

Imagine that this one also shows a dark paint under the white coat when I start to sand it?   

It goes without saying that I will let you know...!!! 

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!!!

I wish you all a very nice weekend!!!!