ETHNIC TRAY and more...

Σε κάποιον περίπατο, πριν από πολλά χρόνια, συνάντησα πεταμένο κάποιο επιπλάκι, το οποίο ήταν τόσο διαλυμένο που δεν μπορούσα να καταλάβω τί ακριβώς ήταν. 
Σαν πρόσθετο κομμάτι, εξείχε αυτό που βλέπετε παρακάτω... (δεν ξέρω καν πώς να το περιγράψω) το οποίο με προκάλεσε να το μαζέψω. 

'Οταν έφτασα στο σπίτι, του αφαίρεσα τα δύο ξύλα που εξείχαν και κράτησα μόνο το πλαίσιο. Κάτι θα έβρισκα να το κάνω!

'Ελα όμως που ξεχάστηκε κι αυτό, όπως τόσα άλλα, στην μικρή αποθηκούλα όπου έχουμε τα εργαλεία του κήπου.  Πρόσφατα,  που το ξαναβρήκα, αποφάσισα να το μετατρέψω σε δίσκο!  Φυσικά αφαίρεσα το ήδη σκεβρωμένο κόκκινο λεπτό ξύλο, αλλά δεν ήταν δύσκολο να βρώ κάποιο άλλο για να το αντικαταστήσω!  Και μάλιστα, πριν κόψω και βιδώσω το νέο ξύλο, είχα ήδη περάσει το πλαίσιο δοκιμαστικά ένα χέρι χρώμα κιμωλίας. 

 Χρειάστηκε να το στοκάρω, να βουλώσω κάποιες εγκοπές που είχε, να στρογγυλέψω λίγο τις γωνίες με την ράσπα και με το γυαλόχαρτο, 

να του καρφώσω ποδαράκια (τα οποία βρήκα σ'ένα παλιό κουτί με πρόκες και ψιλολόγια), 

 και να το ξαναβάψω μέσα-έξω.

Στο εσωτερικό του κόλλησα δύο κομμάτια ύφασμα, κομμένα από ένα παλιό σταμπωτό κουρτινάκι της γιαγιάς μου.

Και γύρω-γύρω, έκοψα και κόλλησα λωρίδες από τις μπορντούρες. 

Δεν θα το έκανα εάν το κουρτινάκι ήταν σε καλή κατάσταση, αλλά ήταν κατά τόπους αρκετά ξεθωριασμένο και θα πήγαινε χαμένο. 

Εξ άλλου, έχω άλλες δύο κουρτινούλες, με πιό έντονα τα χρώματα των σταμπωτών μοτίφ που περιμένουν να τις αξιοποιήσω. 

Πάντως, αυτός ο δίσκος μου αρέσει πάρα πολύ με το ethnic στυλ που κατάφερα να του προσδώσω. 

Το ύφασμα εμποτίστηκε σε αραιωμένη κρυσταλιζέ ατλακόλ και κολλήθηκε, η παλαίωση πάνω από το χρώμα κιμωλίας έγινε με σκούρο βερνίκι νερού σε μορφή gel και oλόκληρος ο δίσκος περάστηκε με αρκετά χέρια διάφανο βερνίκι νερού.  

Ελπίζω να αρέσει και στα παιδιά όταν τον δούν από κοντά και να τον χρησιμοποιήσουν για το απογευματινό τους καφεδάκι!

Εκτός αν προτιμούν να τον κρατήσουν στολισμένο πάνω στο μπουφεδάκι της γιαγιάς, όπως τον άφησα!

 

'Ετσι κι αλλιώς, ένας άλλος μικρότερος και ελαφρύτερος δίσκος κρέμεται στον τοίχο της κουζίνας και είναι διαθέσιμος για σερβίρισμα.

Αυτός πάλι είχε φτιαχτεί πριν από χρόνια, σε άλλη μορφή...  
ίσως οι παλιές φίλες να τον θυμάστε!  

Παρ'όλο που μου άρεσε πολύ εκείνη η χαρτοπετσέτα με τα κοχύλια, αυτό το 'έτοιμο' τυπωμένο κρακελέ που είχε δεν με ικανοποιούσε γιατί δεν ήταν 'δικό' μου!

 

και όλο έλεγα πως κάποια στιγμή θα τον άλλαζα. 'Ε λοιπόν, έφτασε αυτή η στιγμή που έπιασα τον παλιό δίσκο και τον άλλαξα...

όχι πολύ...αφού έβαψα με χρώμα κιμωλίας γύρω από τα κοχύλια,  

ούτε που του έκανα αληθινό κρακελέ...μόνο λίγα 'κυμματάκια' και λίγη παλαίωση με σκούρο βερνίκι gel, αλλά απέκτησε κι αυτός ένα διαφορετικό στυλ, λίγο πιό minimal. 

Και όμως, καμμιά φορά, τα φέρνει έτσι η τύχη να ξαναβρεθεί μπροστά σου κάτι που δεν του έδινες και τόση σημασία...και θα καταλάβετε πιό κάτω τί εννοώ.

   'Οταν βρήκα, μέσα σε μιά κούτα με βιβλία του παππού, αυτό το παλιό πινακάκι, 

 εντελώς τουριστικό σουβενίρ από κάποιο ταξίδι στην Ρόδο (ποιός ξέρει πότε;) το πρώτο που έκανα ήταν...όχι να το πετάξω...αλλά να το περάσω δύο χέρια χρώμα κιμωλίας. 

Και έπειτα, τί θα του ταίριαζε πιό πολύ, από κάποια θαλασσινή εικόνα; 
'Ενα κοχύλι θα ήταν ό,τι καλύτερο...δεν συμφωνείτε;

Κι έτσι λοιπόν, το υπόλοιπο κομμάτι που μου έμενε από την παλιά χαρτοπετσέτα (εκείνην με το ψεύτικο κρακελέ) έγινε découpage μέσα στο πλαίσιο από αληθινά κοχυλάκια 
(τα οποία και τόνισα ελαφρώς με γαλάζιο χρώμα).  

 

Καμμία σχέση με το παλιό 'ντεμοντέ' πινακάκι! 

Τώρα έχουμε ένα δροσερό θαλασσινό διακοσμητικό να στολίζει το σπίτι των διακοπών.  

Κι έτσι, με τους δύο δίσκους και τα δύο διακοσμητικά (το πρώτο σας το είχα παρουσιάσει σε προηγούμενη ανάρτηση)

   συμπληρώθηκε ένα σετ σε ασσορτί χρώματα, από πλήρως ανακυκλωμένα υλικά!

 

Ευχαριστώ για την επίσκεψή σας και τα καλά σας λόγια!!!

Οι παλιές κουρτίνες

‘Εφτασε η ώρα να σας δείξω τι έφτιαξα με τις παλιές κεντημένες κουρτίνες της γιαγιάς μου(ή, ίσως, της αδελφής της γιαγιάς - δεν θυμάμαι πολύ καλά). Όταν τις βρήκα διπλωμένες, μαζί με διάφορα άλλα, στον πάτο της παλιάς ντουλάπας της μαμάς μου,  

  μου ήρθαν στην μνήμη ωραίες  εικόνες από τα παλιά,  τότε που πηγαίναμε κάποιες Κυριακές στον παππού και την γιαγιά, όπως και στο σπίτι της θείας Πόπης, αδελφής της γιαγιάς,  και χάζευα στα παράθυρα τα όμορφα κεντημένα τους κουρτινάκια. 

Τα χρόνια πέρασαν, τα σπίτια άλλαξαν, τα μεγέθη των παραθύρων επίσης… και τα παλιά κουρτινάκια διπλώθηκαν και  «καταχωνιάστηκαν» σε ντουλάπες και μπαούλα, όμως δεν πετάχτηκαν από την μαμά μου, αλλά κρατήθηκαν ως κειμήλια ( μα, σε ποιόν άραγε να έμοιασα κι εγώ;;;).    Κάποια στιγμή μετακόμισαν στο εξοχικό, όπου προσέφεραν κι εκεί τις υπηρεσίες τους για κάποια χρόνια, και μετά … φτού κι απ’την αρχή, κατεβάστηκαν από τα παράθυρα, αντικαταστάθηκαν από κάποια άλλα, πιο ‘μοντέρνα’  που είχε φέρει ως δώρο κάποιος από τους εξ Αμερικής θείους,  ενώ εκείνα, τα ‘παλιά’,  ξανακλείστηκαν σε κάποια ντουλάπα. 

Μέχρι που τα βρήκα εγώ πέρυσι, τέτοια εποχή!  Η φθορά του χρόνου ήταν εμφανής σε κάποια σημεία (τρυπούλες, σχισιματάκια, μπαλωματάκια), 
 
αλλά και το μικρό τους μέγεθος, σε σχέση με τα σύγχρονα κουφώματα, δεν τους άφηναν περιθώρια για μια νέα ζωή.   Θα πήγαιναν λοιπόν χαμένα από εμένα, μετά από τόσα χρόνια (τουλάχιστον 60 τα θυμάμαι εγώ...μπορεί να είναι και αιωνόβια!);  Δεν μπορούσα κάν να σκεφθώ την περίπτωση να τα πετάξω.  Κάτι θα εύρισκα να κάνω με αυτά. 

Αρχικά, χρειάστηκε να τα πλύνω αρκετές φορές μέχρι να ασπρίσει το λινό τους ύφασμα.  Φαίνεται πως κάποια στιγμή είχαν πλυθεί μαζί με άλλα κόκκινα υφάσματα… «ρούχα μαζί που πλύθηκαν και είχαν γίνει ρόζ…».

Αφού έκοψα τα κομμάτια που ήταν γερά,  ένωσα δύο απ’αυτά, τα στρίφωσα πάνω και κάτω, πέρασα λαστιχάκι

κι έντυσα το καπέλο ενός παλαιού  αμπαζούρ. 

Η ξύλινη τορνευτή βάση του, σε δανέζικο στυλ mid century,  χωρίς σκαλίσματα, ήταν ότι έπρεπε για να ταιριάξει με το κεντητό καπέλλο.

‘Ενα δεύτερο κεντημένο κομμάτι, γαζώθηκε ανάμεσα σε δύο μονόχρωμες φάσες και έγινε ένα ωραιότατο διακοσμητικό μαξιλάρι 
 
 με κλείσιμο φάκελου στην πίσω πλευρά.

 

 

Το τρίτο κομμάτι ήταν μικρότερο. Κανένα πρόβλημα… έγινε κι αυτό κεντρικό μοτίφ σ’ένα δεύτερο μαξιλάρι.    

Το συνολάκι λίγο πριν φτάσει στην κόρη μου. Καθώς και ένα από τα παλιά τραπεζάκια της μαμάς μου, που η Κατερίνα θέλησε να κρατήσει. 
Μικρά κομματάκια από τα κεντήματα έχουν περισσέψει μετά από τα ψαλιδίσματα που έκανα, και κάποια στιγμή θα βρώ τρόπο να τα αξιοποιήσω κι αυτά. 

‘Εμενε όμως και ένα μακρόστενο κομμάτι από μια διακοσμητική φάσα  που στόλιζε παλιά την καπνοδόχο του μικρού τζακιού στο εξοχικό της γιαγιάς.  

 Η Κατερίνα μου σε μικρή ηλικία μπροστά στο τζάκι της γιαγιάς μου, που είναι στολισμένο με το κέντημα. 

Αυτή η φάσα, όπως μπορείτε να διακρίνετε διέφερε χρωματικά από τις κουρτίνες, αφού στο κεντρικό σημείο ήταν κεντημένη σε απαλή σιέλ απόχρωση (μήπωςγιατί δεν ήταν αρκετή η μπλέ σκούρα κλωστή;).  

  και σ’αυτήν υπήρχαν σχισιματάκια και έτσι αναγκάστηκα να την κόψω  και  να κρατήσω μόνο  το σιέλ κομμάτι.  Τι να το έκανα αυτό;  

Θυμήθηκα τότε πως σε ένα ντουλαπάκι στο μπάνιο της γιαγιάς  είχα βρεί ένα περισσευούμενο ράφι, το οποίο μάλιστα παλαιώτερα σίγουρα ήταν πορτάκι  κάποιου άλλου ντουλαπιού, αφού είχε σημάδια από μεντεσέδες!!!  

 

Αφού  αφαίρεσα ένα εμφανώς πρόσθετο ξύλο,  και  ‘μπάλωσα’ την μία του γωνία(με ένα ξυλάκι και ακρυλικό στόκο), το έβαψα με χρώμα κιμωλίας που έφτιαξα μόνη μου,  και το παλαίωσα με λίγο σκούρο βερνίκι σε μορφή gel. 

 και κόλλησα πάνω του το κέντημα χρησιμοποιώντας διαφανές σκληρυντικό Power Τex.

    Όταν στέγνωσε,  πέρασα από πάνω αρκετά χέρια διάφανο βερνίκι νερού, και  έτσι έγινε ένα ωραιότατο διακοσμητικό τοίχου.

 Θα μπορούσε να γίνει και δίσκος σερβιρίσματος, όπως ίσως φανταστήκατε βλέποντας την αμέσως προηγούμενη φωτογραφία, αλλά έχω φτιάξει άλλους δύο δίσκους τους οποίους θα σας δείξω στην επόμενη ανάρτηση. 

Μπορεί να μην στολίζουν πλέον κάποιο παράθυρο, αλλά τα παλιά κουρτινάκια  θα συνεχίσουν, μέσα από τα κομμάτια τους, να στολίζουν το ανανεωμένο καθιστικό του παλιού εξοχικού της γιαγιάς. 

 

Εσείς έχετε περισώσει κάποια κομμάτια από παλιά κεντήματα; 

Γνωρίζω κάποιες φίλες που το έχουν κάνει και μάλιστα με πολύ γούστο και με μεγάλη επιτυχία στο αποτέλεσμα.

Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι !

Μπορεί να μην ήταν τέντζερης, αλλά σίγουρα ήταν κάτι μεταλλικό!

 Αυτό λοιπόν το πόδι λάμπας, μου το είχε δώσει ο θείος μου κάποια στιγμή που ξεκαθάριζε την αποθήκη του. Αν και δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, το κράτησα, μήπως και βρώ κάτι να το κάνω. 

Και έμεινε για κάμποσα χρόνια παρατημένο, μέσα σε ένα μπαουλάκι που έχω στην βεράντα, 

γεμάτο με διάφορα τζάντζαλα απ'αυτά που κρατάω και δεν πετάω... 

Το έβλεπα κατά καιρούς, όταν άνοιγα το μπαουλάκι, αλλά δεν μου έκανε κέφι να το φτιάξω. 

Μέχρι που βρέθηκε μπροστά μου, ως δια μαγείας, αυτό το καπάκι...έ, καπέλλο ήθελα να πώ!

Από τα τρία αμπαζούρ που κάποιος είχε αφήσει δίπλα στον μπλέ κάδο της ανακύκλωσης, 

αυτό ήταν πάνω-πάνω, και έμοιαζε λυπημένο που το είχαν παρατήσει!!!

Δεν μπόρεσα να το αφήσω παραπονεμένο!!!  Εξ άλλου, το μέγεθός του ήταν αυτό που μου θύμησε ότι είχα μιά βάση λάμπας η οποία θα του ταίριαζε απόλυτα, εκτός του ότι ήταν καθαρό και κεντημένο και μάλιστα στο χέρι, όπως φαίνεται από τις μικρο-διαφορές στα μοτίφ του!

  Αφού το σαπούνισα πολύ καλά, το άφησα να στεγνώσει και έσπευσα να βγάλω την βάση από το μπαούλο.  Από την πολυκαιρία, είχε αρχίσει να σκουριάζει...

και χρειάστηκε ένα πολύ γερό τρίψιμο πριν την βάψω με δύο χρώματα κιμωλίας.

 

Δεν ήθελα να την φορτώσω με λουλούδια, γιατί δεν θα ταίριαζαν με το κέντημα, κι έτσι αποφάσισα να της κάνω λίγο μόνο decoupage με μικρά μονόχρωμα μοτιφάκια λουλουδιών

και παλαίωση με τρίψιμο και πατίνες

 

Αφού πέρασα καινούργιο καλώδιο και ντουϊ, τοποθέτησα το καπέλλο

 και η νέα μου λάμπα ήταν έτοιμη!

Πώς σας φαίνεται; 

Κρίμα δεν θα ήταν να την είχα αφήσει πεταμένη;