Πού βρήκες χρώματα κι ανθείς? Cyclamen graecum

Προχθές, περνώντας με το αυτοκίνητο δίπλα από το δασάκι που είναι απέναντι από το σπίτι μας, αντίκρυσα τα πρώτα κυκλάμινα του φθινοπώρου.   Μόλις παρκάραμε, έτρεξα να πάρω την φωτογραφική μου μηχανή.  

Greek cyclamens: First signs of life in the wood that burned down last year, just accross our house

Η Wikipedia μας λέει: 

Το Κυκλάμινο το Γραικό (cyclamen graecum) είναι το πιο κοινό είδος κυκλάμινου στην Ελλάδα. Την ονομασία του άλλωστε την οφείλει στο γεγονός ότι συναντάται κυρίως στην Ελλάδα καθώς και στα ανατολικά παράλια του Αιγαίου. Είναι πολυετές φυτό με μεγάλο κόνδυλο στην ρίζα από την οποία εκφύονται τα φύλλα και τα άνθη. Τα άνθη του είναι συνήθως ρόδινα και εντονότερα κόκκινα στην κάτω πλευρά τους. Τα φύλλα του είναι καρδιοειδή σκούρα πράσινα με όμορφες πρασινωπές ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις σε συμμετρικούς σχηματισμούς. Το ύψος του φυτού δεν υπερβαίνει τα 15 εκατοστά. Η περίοδος ανθοφορίας του είναι από τον Σεπτέμβριο μέχρι και τον Νοέμβριο.

Cyclamen graecum (Greek cyclamen) is a perennial growing from a tuber, native to southern Greece, southern Turkey, and neighboring islands and prized for its variable leaf forms, which include some of the most striking of any cyclamen.  Cyclamen graecum native to a wide variety of areas up to 1,200 m (3,900 ft) elevation in southern mainland Greece, the Peloponnese, Aegean Islands, Crete, the southern coast of Turkey, and northern Cyprus (source:Wikipedia)

Είχα πολύ καιρό να μπώ στο δασάκι. Μετά την περυσινή φωτιά, δεν μου έκανε καρδιά να πατήσω στα καμμένα.  Από τον κήπο μας αλλά και από το μπαλκόνι είχα τραβήξει πολλές φωτογραφίες του λόφου 

τα πρώτα πεύκα, στα όρια του δάσους με τον δρόμο είχαν γλυτώσει, στην δική μας μόνο πλευρά, και το πράσινο κάπως μας ξεγελούσε.  

Πιο μέσα όμως, και πιό ψηλά, τα δέντρα είχαν καεί ολοκληρωτικά. 
Μπαίνοντας στο δάσος, είδα τα μεγάλα πεύκα να στέκονται σαν φαντάσματα με τα καμμένα κουκουνάρια τους να κρέμονται από τα κατάμαυρα κλαδιά τους. 



 Κάποιοι είχαν κόψει κορμούς και κλαδιά, προφανώς για το τζάκι τους τώρα που θα αρχίσουν τα κρύα. 

Κι εκεί, ανάμεσα στις καμμένες ρίζες και τους μαυρισμένους θάμνους, τα λιλά κυκλάμινα είχαν ανθίσει σε πείσμα της καταστροφής, ορθώνοντας τους μίσχους τους και τα όμορφα κεφαλάκια τους μέσα από τις ξερές πευκοβελόνες, πριν ακόμα φυτρώσουν τα όμορφα καταπράσινα φύλλα τους.

Οι χαμηλοί θάμνοι είχαν ξαναβλαστήσει όπως και κάποια άλλα φυτά. 

Κάθε χρόνο, μάζευα κλαδιά και έπλεκα ένα στεφάνι για τα Χριστούγεννα, φέτος όμως δεν θα μπορέσω να κόψω τα κλαδιά που προσπαθούν να ξαναζήσουν   

Αυτό όμως που με έκανε και χάρηκα πολύ ήταν που είδα πολλά πευκάκια που έχουν φυτρώσει από κάποιους σπόρους των πεσμένων κουκουναριών. 
 Πόσα χρόνια όμως θα κάνουν να μεγαλώσουν? Και θα προλάβουν να γίνουν κανονικά δεντράκια πριν έρθει η επόμενη πυρκαγιά?
Για αναδάσωση βέβαια, κουβέντα δεν έχει ακουστεί!


Επιστρέφοντας, μάζεψα μερικά κουκουνάρια και τα έβαλα σ΄ένα καλαθάκι κοντά στα ξύλα για το τζάκι, που φέτος  φροντίσαμε να αγοράσουμε νωρίς...όχι όπως πέρυσι που ήταν υγρά και δεν μπορούσαν να καούν! 
********************


Φθινοπωρινό κασπώ με decoupage και ρελιέφ περίγραμμα

κι ένα σαπουνάκι στις ίδιες αποχρώσεις

'Εβλεπα από παλιά τα όμορφα σαπουνάκια που φτιάχνουν διάφορες μπλογκοφίλες και είχα ξεσηκωθεί να δοκιμάσω κι εγώ. 
Απ' ότι είχα καταλάβει, αυτά προορίζονται για να αρωματίζουν τα συρτάρια. Θυμάμαι όμως, πριν από πολλά χρόνια, μια φίλη της μητέρας μου που έφερνε κάτι ωραία αρωματικά σαπούνια από το εξωτερικό που είχαν πάνω τους κολλημένη μια όμορφη ετικέττα με την φίρμα τους. Τα χρησιμοποιούσε στον νιπτήρα της χωρίς να αφαιρεί την ετικέττα, και σ'εκείνο το σημείο το μοσχοσάπουνο δεν έλιωνε, αλλά σχημάτιζε ένα 'βουναλάκι'.   Λέτε και τα ντεκουπαρισμένα να συμπεριφέρονται κατά τον ίδιο τρόπο???  (εννοείται, χωρίς τις κορδελίτσες, χαχαχα!!!!). 

Έκανα μια πρώτη δοκιμή σε μικρά αρωματικά σαπουνάκια ξενοδοχείου και μετά σ'ένα κανονικό σαπούνι.

  Σ'αυτό το τελευταίο θέλησα να δοκιμάσω ένα νέο κρακελέ δύο συστατικών που αγόρασα. Σας έχω πεί αρκετές φορές πως δεν έχω καταφέρει μέχρι τώρα να το πετύχω!   

 'Εκανε λοιπόν τα σκασίματα του, τα οποία γέμισα με χρυσή πατίνα αλλά...ήταν σχεδόν διάφανα !!!!

 Δοκίμασα και πάλι το κρακελέ πάνω σ΄ένα σουβέρ. ΄Εσκασε κατά τον ίδιο τρόπο αλλά και πάλι με την πατίνα δεν φαίνονταν καλά οι ρωγμές (μάλλον φταίει η νέα αυτή πατίνα που είναι προφανώς πολύ ανοιχτόχρωμη).  

Σκέφτηκα να  βάλω από πάνω την αγαπημένη μου σκούρα δαχτυλοπατίνα. Και τότε...φάνηκε πόσο μεγάλα ήταν τα σκασίματα !!!! Τόσο, που μπορώ να πώ ότι δεν μου αρέσουν πολύ αφού 'κρύβουν' σχεδόν το μοτίβο. 

Πριν λίγες μέρες, είχα την χαρά να δεχθώ από την Δήμητρα ένα από τα όμορφα 'δαντελωτά' σαπουνάκια της - σ'ευχαριστώ πολύ Dimi μου! 

κι έτσι αποφάσισα κι εγώ να σας δείξω εκείνα τα πρώτα δικά μου, αλλά και ένα που έφτιαξα την εβδομάδα που μας πέρασε.

Λέω να δοκιμάσω ένα στον νιπτήρα για να δώ εάν, όντως, όταν πλένεις τα χέρια σου, το πάνω μέρος δεν λιώνει, όπως σ'εκείνα τα παλιά!!!

************* 
Μ'αυτές τις δύο καρδούλες, σας ευχαριστώ για τις επισκέψεις και τα όμορφα σχόλιά σας και σας εύχομαι ένα καλό Σαββατοκύριακο!  

With these two decoupaged hearts I would like to thank you for your visits and lovely comments! I wish you a wonderful weekend!

Κρακελέ ενός συστατικού με decoupage χαρτοπετσέτας

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣΥΝΗ, ΑΜΑΘΕΙΑ, ΑΝΟΗΣΙΑ, ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ΑΜΕΛΕΙΑ, ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ?????

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΕΙΧΕ ΕΝΤΑΣΗ 9 ΜΠΩΦΟΡ  !!!  Ε, ΚΑΙ ??? 

Ο ΑΝΕΜΟΣ, ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, ΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ???  ΚΑΠΟΥ ΤΗΝ ΒΡΗΚΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΦΕΡΕ !!! 

Είχαμε πιεί το καφεδάκι μας και μόλις είχα αφρατέψει την γρανίτα από βερύκοκα που είχα φτιάξει από βραδύς.  Η πρώτη μαρμελάδα ήταν ήδη στα βαζάκια αλλά είχα ξεμείνει από ζάχαρη και ήθελα να φτιάξω και τα κορόμηλα. Ο Νίκος πότιζε τα λαχανικά του. «Πάμε στο super-market για ζάχαρη ?»  του φώναξα και την ίδια στιγμή, μακριά στον ορίζοντα, είδα ένα συννεφάκι καπνού και του το έδειξα.  «Ήμουν σίγουρος ότι με τους πρώτους ανέμους θα ξεκινούσαν και οι φωτιές». Λίγα λεπτά αργότερα, φάνηκε ένα πυροσβεστικό ελικόπτερο να ρίχνει νερό και σε λίγη ώρα ο καπνός εξαφανίστηκε.

Πήγαμε και ήρθαμε με την ζάχαρη. Πόσην ώρα να κάναμε ?  Φτάνοντας στο σπίτι, ξαναείδαμε καπνό πίσω από το βουνό.  «Αναζωπυρώθηκε η φωτιά !! Μα, τους ηλίθιους, ούτε μία φωτιά δεν μπορούν να σβήσουν !  Μόλις έφυγε το ελικόπτερο, τους ξέφυγε ο έλεγχος τις μισό-σβησμένης εστίας ? Άντε τώρα να την ελέγξουν μ’αυτόν τον άνεμο !».

Δεν χρειάστηκε πολύ ώρα. Μαύρισε ο ουρανός και τα σύννεφα καπνού έρχονταν προς την περιοχή μας. «Η φωτιά πέρασε την λεωφόρο», μας είπε μια γειτόνισσα τρέχοντας.  «Πάω να πάρω την μητέρα μου για να φύγουμε. Ο Μιχάλης είναι στο σπίτι και βρέχει με το λάστιχο γύρω-γύρω».

Εκείνη την ώρα, φάνηκαν οι φλόγες στην κορυφογραμμή του πέρα λόφου που είχε χαμηλή βλάστηση λόγω παλαιότερων πυρκαγιών. 

 

 'Ετσι απέμεινε ο λόφος

«Γρήγορα, μου φώναξε ο Νίκος, κλείσε τζάμια και παντζούρια, πάρε ότι θές να πάρεις και φεύγουμε. Πάω να βγάλω το αυτοκίνητο στον δρόμο»  Εγώ βέβαια πήρα και το laptop μαζί μου και μία τσάντα με ρούχα ενώ του φώναζα «έτσι θα εγκαταλείψουμε το σπίτι ? δεν θα το υπερασπιστούμε, να ρίξουμε νερά ????»  «Βρε σε λίγα λεπτά δεν θα μπορούμε να αναπνεύσουμε από τον καπνό, θα πιαστούμε σαν τα ποντίκια στην φάκα. Πάμε να φύγουμε κι ο Θεός Βοηθός !!».   

Μπήκα στο αυτοκίνητο και τότε συνειδητοποίησα ότι δεν είχα τα γυαλιά μου για να οδηγήσω. Μάλλον θα μου έπεσαν στα σκαλιά.  Ευτυχώς που είχα ένα ζευγάρι παλαιότερα στο ντουλαπάκι. Ο Νίκος είχε ήδη ξεκινήσει με το δικό του και από πίσω έφευγαν και οι γείτονες. Πανικός !! Δεν είχαμε κάν συνεννοηθεί πού θα πάμε.  Ευτυχώς, λίγο πιό κάτω, και αφού παραμερίσαμε για να περάσει το πρώτο πυροσβεστικό όχημα, με περίμενε και αποφασίσαμε να πάμε στην παραλία. Αμ δε, ο άνεμος σήκωνε το κοκκινόχωμα από τις διπλανές Αλυκές και το στροβίλιζε μαστιγώνοντας τους λουόμενους.  Του κορνάριζα και του έκανα νοήματα να αλλάξει πορεία (καθόσον, ως συνήθως,  δεν είχε πάρει μαζί το κινητό του – ποτέ δεν το συμπάθησε αυτό το μαραφέτι). Κι έτσι ανεβήκαμε τον περιφερειακό δρόμο των Αλυκών και σταματήσαμε να «απολαύσουμε την θέα από ψηλά»  μαζί με άλλους που είχαν συγκεντρωθεί εκεί.  Τράβηξα πολλές φωτογραφίες με το κινητό μου αλλά αυτή, εκτός του ότι δείχνει την πορεία της φωτιάς – που καβάλησε τον πρώτο και μετά τον δεύτερο λόφο – τραβήχτηκε την στιγμή που ένα πύρινο σύννεφο πέφτει πάνω στον τρίτο λόφο με το δασάκι μας. 

 

Αυτό το δασάκι που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το σπίτι (μας χωρίζει μόνο ο δρόμος) είχε καεί στις αρχές της δεκαετίας του ’80. ‘ Όταν αγοράσαμε το οικόπεδο, το 1989, είχε  δύο σειρές μεγάλα πεύκα στους πρόποδές του και σ’όλο το υπόλοιπο είχε γίνει αναδάσωση. Και ήταν το μοναδικό λοφάκι στην περιοχή που δεν είχε ξανακαεί  στο μεταξύ (όπως οι άλλοι λόφοι γύρω-γύρω). Θυμάμαι τα παιδιά μου που ήταν πολύ μικρά και ανέβαιναν με τα ξαδέλφια τους μέσα από τα χαμηλά πευκάκια μέχρι την κορυφή  για να μας φωνάξουν από ψηλά και να τους απαντήσουμε από το σπίτι.  Με τα χρόνια, τα πεύκα μεγάλωσαν και ο λόφος ήταν πιά από τους ελάχιστους πευκόφυτους της περιοχής.  Τα καλοκαίρια, με τα δυνατά μελτέμια, πάντα είχαμε την έννοια γι’ αυτό το δασάκι, ειδικά όταν ακούγαμε για φωτιές και εμπρησμούς, και πεταγόμασταν στα παράθυρα όταν ακούγαμε μοτοσυκλέτα ή αυτοκίνητο να σταματάει.

Και νά, που ήρθε η ώρα να το ζήσουμε κι αυτό ! Κι ήρθε τόσο ξαφνικά και τόσο γρήγορα και όχι από εμπρησμό, ούτε από τσιγάρο κάποιου περαστικού.

Αλλά από την ανοησία, την ανευθυνότητα, την αμέλεια κάποιων που δεν εκτίμησαν σωστά την κατάσταση της πρώτης φωτιάς και την άφησαν να αναζωπυρωθεί και να κάψει μια τεράστια περιοχή στο πέρασμά της. Ο άνεμος απλώς την μετέφερε...

Και εμείς πιστεύουμε πως το ότι δεν καήκαμε το οφείλουμε στον δυνατό άνεμο που σήκωνε την φωτιά και την πέταγε ψηλά. Από τον ένα λόφο που είχε μόνο χαμηλή βλάστηση,  η θερμότητα και μόνο τσουρούφλισε τα πρώτα άχτιστα χορταριασμένα οικόπεδα  καθώς και την αρχή ενός μεγάλου αμπελιού

και από εκεί, ο άνεμος σήκωσε την φωτιά πάνω από τα σπίτια μας, την χώρισε στα δύο και πήγε και την έριξε πάνω στον λόφο με το δασάκι μας από την μία πλευρά 

και στον δεύτερο λόφο με ελιές και πεύκα από την πίσω πλευρά των σπιτιών !!!! 

 

Πράγματι, εάν είχαμε μείνει στο σπίτι θα βρισκόμασταν ανάμεσα σε δύο μεγάλες εστίες!   

Τα είδαμε όλα από μακριά. Τα δύο αεροπλάνα άδειαζαν το νερό και έκαναν πολύ ώρα να ξαναγυρίσουν -αργότερα μάθαμε ότι λόγω των ανέμων δεν μπορούσαν να προσθαλασσωθούν στην περιοχή και πήγαιναν στο Φάληρο (κάποιοι μάλιστα ανέφεραν την Ελευσίνα!). Στο μεταξύ, η φωτιά είχε προχωρήσει και στον επόμενο λόφο και σκαρφάλωνε το βουνό προς το Θυμάρι. «Μόνο στην θάλασσα θα σταματήσει» έλεγε ο κόσμος, Και πράγματι έτσι μάθαμε στο τέλος ότι έγινε. 

 

Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να πλησιάσουμε στην περιοχή και πίσω από άλλα αυτοκίνητα φτάσαμε έως την γειτονιά μας. Στον δρόμο βλέπαμε τα καμμένα, ανθρώπους μουτζουρωμένους με λάστιχα και κουβάδες να ρίχνουν νερά. Δεν ξέραμε τί θα αντικρίζαμε. ΄Οταν φτάσαμε στην γωνία του δρόμου μας, είδαμε  την αρχή του αμπελιού τσουρουφλισμένη, και στο βάθος την καταστροφή ! Το αγαπημένο μας δασάκι είχε καεί και ο λόφος ήταν φαλακρός και κάπνιζε. 

Στον δρόμο όμως ήταν ακόμα μία υδροφόρα του Δήμου που έριχνε νερό. 

Τα μεγάλα πεύκα στους πρόποδες είχαν σωθεί !!! Ακριβώς όπως και παλαιότερα !  Άλλη μία απόδειξη πως ό άνεμος σήκωνε ψηλά την φωτιά και την πέταγε στις κορυφές των λόφων. Κι έτσι σώθηκαν και τα σπίτια μας! Δύο όμως που ήταν κτισμένα πάνω στον λόφο κάηκαν εντελώς. 

 

Οι γάτες μας ήταν και οι τρείς εκεί και τα γατάκια τους έπαιζαν και χοροπηδούσαν ανάμεσα στ’αποκαΐδια.  Πόσο φοβήθηκαν και τί έκαναν την ώρα της φωτιάς, δεν μπορώ να σας το πώ !

Ποιός ξέρει πόσα ζωντανά κάηκαν μέσα στο δάσος? 

Χελώνες, σκατζόχοιροι, λαγοί, ίσως και πολλά πουλιά που δεν πρόλαβαν να πετάξουν ?                          

Η φίλη μου  και  γειτόνισσα, η Ελένη, πέρασε με τα παιδιά της μετά από λίγη ώρα να δεί πώς είμαστε.Ευτυχώς που δεν με έβγαλε καμιά φωτογραφία,  έτσι που ήμουν!  Την νύχτα πολλές μικροεστίες σιγόκαιγαν γύρω-γύρω και στους δύο λόφους και είχαμε την ανησυχία μήπως αναζωπυρωθούν.

Την Κυριακή, αφού ρίξαμε νερά στον κήπο και στα δένδρα φύγαμε και πήγαμε στην μητέρα μου και στα παιδιά. Είχαμε όμως την έννοια όλη την ημέρα και όταν γυρίσαμε το βράδυ, ακόμα κάπνιζε το δασάκι.

Την Δευτέρα το πρωί, μας ξύπνησαν φωνές. Μία μικρή εστία είχε φουντώσει ανάμεσα στα μεγάλα πεύκα και οι γείτονες είχαν ειδοποιήσει την πυροσβεστική που έριχνε πάλι νερό. 

 

Ευτυχώς που την πήραν είδηση οι γείτονες γιατί ο άνεμος δεν είχε χάσει την έντασή του και λίγο εάν άλλαζε η φορά του,  η φωτιά θα ερχόταν καταπάνω μας !!

Αρχίσαμε την φασίνα....Νερά και πάλι νερά, στους τοίχους, στις πόρτες, στα παράθυρα, στα μπαλκόνια με τα σπασμένα τραπέζια (ο άνεμος τα τουμπάρισε και τα τσάκισε).  Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Το σημαντικό είναι ότι δεν κάηκε το σπίτι μας και ούτε έπαθε καμία ζημιά.  Περάσαμε όμως τέτοια αγωνία ώσπου να περάσει η φωτιά και να επιστρέψουμε. Στην περιοχή της Λαυρεωτικής έχουν καεί πολλά σπίτια και πολλές εκτάσεις, αλλά αυτά τα έχετε ήδη μάθει από τις ειδήσεις....

Και η ζωή συνεχίζεται ...

Και ο άνεμος συνεχίζει με την ίδια ένταση - και καλά κάνει γιατί μας δροσίζει - θα πάψουν όμως άραγε ποτέ οι ανεγκέφαλοι να ανάβουν φωτιές όταν φυσάει ?

Θέλω και πάλι να σας ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά για το ενδιαφέρον σας, για τα μηνύματά σας και για την αγάπη σας σ’αυτές τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε και εύχομαι να μην συμβεί ποτέ σε κανέναν σας κάτι τέτοιο. 

Και για να μην σας αφήσω με την κάψα της φωτιάς, κεραστείτε λίγο από την μαρμελάδα μου

 και την παγωμένη μου γρανίτα βερύκοκο. 

Δεν πρόλαβα να την σερβίρω σε ποτήρια με χοντρό καλαμάκι είναι όμως γλυκόξινη και πολύ δροσιστική και ξέρω πως δεν θα με παρεξηγήσετε !!!

Θα περάσω σιγά-σιγά από τα σπιτάκια σας...ήδη σας παρακολουθώ από το κινητό μου και θαυμάζω τις υπέροχες δημιουργίες σας. 

Καλό ξημέρωμα και πολλά φιλιά !!!!!