Τέλος εποχής

Είμαστε ήδη δέκα μέρες μέσα στον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, κι όμως δεν είχα βρει την ευκαιρία να σας δείξω πώς πέρασα το καλοκαίρι μου!   Όχι πως πήγα κάπου...αυτά τα έχουμε ξαναπεί...διακοπές δεν πάμε, αλλά και με τον φόβο του covid γύρω μας, όσο νά'ναι οι μετακινήσεις μας και οι επαφές μας ήταν μετρημένες.  Οπότε και είχα αρκετό χρόνο στην διάθεσή μου για να ασχοληθώ με διάφορα.

Η εβδομάδα που περάσαμε με την κόρη και την εγγονή μας στο σπίτι μας ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να έχουμε! Κι ενώ η μαμά της είχε τηλε-εργασία, η Αθηνούλα μας ήταν η καλύτερη βοηθός και μαθήτρια της γιαγιάς.  

Σκέφθηκα λοιπόν πριν μπούμε για καλά στον χειμώνα, να σας δείξω κάποια απ' όσα κάναμε μαζί, όπως και άλλα που είχα ήδη φτιάξει.

Για το τέλος της σχολικής χρονιάς, μου είχε ζητήσει η κόρη μου να φτιάξω ένα δωράκι γιά την αγαπημένη δασκάλα της Αθηνάς, που θα έφευγε από το 'σχολείο', και έφτιαξα αυτό το καθρεφτάκι. 

Παράλληλα  ετοίμασα και δωράκια για τις άλλες δασκάλες του παιδικού σταθμού. 'Εξι θαλασσινά πινακάκια,  καθώς και μερικές καρδούλες από πηλό.

Της Αθηνούλας της άρεσε περισσότερο το πινακάκι με τους ιππόκαμπους! Κι έτσι, όταν ήρθε στο σπίτι αποφασίσαμε να φτιάξουμε μαζί και ένα παρόμοιο δικό της.  Επέλεξε τα μοτίβα και βοήθησε σε όλες τις φάσεις βάζοντας τις δικές της πινελιές και κολλώντας την άμμο και τα αχιβαδάκια.  Στο τέλος, έβαψε μόνη της και το κουτάκι από το γαλλικό τυρί που είχαμε φάει το μεσημέρι, για να βάλει μέσα "κάτι"!!! Και φυσικά, πόζαρε πολύ περήφανη κρατώντας το πρώτο της ντεκουπάζ.

Την επόμενη μέρα, πιάσαμε πάλι τα πινέλα! Αυτή την φορά, ξεκινήσαμε να βάψουμε σιγά-σιγά κάποια επιπλάκια για τις κούκλες. Μερικά μου τα είχε χαρίσει η Ράνια και άλλα είναι φτιαγμένα από τον μπαμπά μου...πριν από 60 χρόνια!!!! Πραγματικά, με εντυπωσίασε το ενδιαφέρον και η προσοχή με την οποία έβαφε τα επιπλάκια η μικρή μας τρίχρονη!!! Έχουμε ακόμα μπόλικα να βάψουμε!!!

Το Σαββατοκύριακο που είχε έρθει και ο μπαμπάς της, επισκεφθήκαμε δύο μουσεία στην περιοχή μας. 

Νομίζω πως σας το έχω ξαναπεί ότι η Αθηνούλα λατρεύει τις αρχαιότητες και ενθουσιάζεται με κάθε επίσκεψη σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία.

Εννοείται πώς κάναμε και πολλές βόλτες, στο λιμανάκι μας, στις κούνιες, στην θάλασσα, πήγαμε ακόμα και σε παιδική θεατρική παράσταση. 

Μέχρι και πινακάκι με γυαλάκια φτιάξαμε!

Όπως καταλαβαίνετε, ήταν μιά πολύ πολύ γεμάτη εβδομάδα! 

 'Οταν πιά έφυγαν τα παιδιά για διακοπές, πήρε φωτιά η ραπτομηχανή μου!

 Έκοψα κάποια φορέματα που δεν τα φορούσα πιά, και τα μετέτρεψα σε καθημερινές φουστίτσες γιά το σπίτι και τις βόλτες, απλά περνώντας τους ένα λαστιχάκι στην μέση. 

Μετά, έπιασα τα μπλουζάκια! 

Σε ένα, είχαν ξεκολλήσει κάποια στρασσάκια (ή όπως αλλιώς λέγονται)...τα αντικατέστησα με κεντημένα λουλουδάκια. 

Στο άλλο, είχε ένα λεκεδάκι που δεν έφευγε με τίποτα...το κάλυψα με ένα υφασμάτινο λουλούδι που έφτιαξα μόνη μου. 

Σε άλλα T-shirts, έκοψα τα μανίκια και χαμήλωσα την λαιμόκοψη...κλπ. κλπ...

Σειρά είχαν τα μαξιλαράκια!

Πρώτα ένα μικρό για την Αθηνούλα, να το έχει στο αυτοκίνητο. Χρησιμοποίησα ένα υφασματάκι που μου είχε στείλει η φίλη μας η Μία σε κάποιο δρώμενό της. 

Οι φαλαινίτσες, μαζί με ένα κομμάτι από jean, έντυσαν και ένα σκαμνάκι για την θάλασσα, του οποίου το πανί χρειαζόταν αντικατάσταση. Και αφού δεν πετάμε ούτε τα μικρά κομματάκια, προέκυψε και ένας ωραιότατος καλοκαιρινός σελιδοδείκτης για το βιβλίο που διάβαζα εκείνες τις μέρες!

Ακολούθησε μία απλή και γρήγορη θήκη μαξιλαριού από ένα φούτερ που έμενε αφόρετο εδώ και χρόνια. 

Παρεμπιπτόντως, και το κάτω μαξιλάρι της πολυθρόνας (και άλλης μίας) το είχα φτιάξει πριν από καιρό, όταν 'κληρονόμησα' τις φερ-φορζέ από την μαμά μου, μέχρι να τους αγοράσω καινούργια, αλλά...ουδέν μονιμότερον του προσωρινού!

Τέλος, έραψα κι ένα μαξιλάρι από κουρελάκια,  πιό πολύ για να μάθω πώς να τα ενώνω και να καπιτονάρω, αν και δυσκολεύομαι να κάνω επαναλαμβανόμενα σχέδια και περιορίζομαι στα απλά και εύκολα. Στην πλάτη του χρησιμοποίησα το μπροστινό μέρος ενός πουκαμίσου μαζί με το τσεπάκι του.

Αντέξατε μέχρι εδώ;   Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ με όλα αυτά,  αλλά είναι πιά καιρός να περάσουμε σε γιορτινές δημιουργίες και κατασκευές.

Τα χρυσάνθεμα στον κήπο είναι στις δόξες τους αυτές τις μέρες, και αφού η κακοκαιρία Εύα πέρασε μάλλον ξώφαλτσα από την περιοχή μας, άντεξαν και συνεχίζουν την ανθοφορία τους.

 'Οπως και διάφορα άλλα της εποχής

Την πανσέληνο του Νοεμβρίου, το φεγγάρι του κάστορα, όπως ονομάζεται, δεν κατάφερα να την φωτογραφίσω πολύ καθαρά 

όσο την βουκαμβίλια του μπαλκονιού, και με αυτήν σας καληνυχτίζω και σας ευχαριστώ για την αντοχή σας!

Ένα κεραμίδι και κάτι ακόμα...

 'Ενα ακόμα παλιό κεραμίδι έπεσε στα χέρια μου...

 

 έ, να μην το περιποιηθώ κι εγώ?

 

Χρόνια ολόκληρα είχαμε αυτό το βάζο καπνού στο σπίτι - κάποιος μας το είχε φέρει δώρο, παρ'όλο που ποτέ δεν κάπνιζε κανείς πίπα για να χρειάζεται ένα τέτοιο ειδικό βάζο. Μάλλον το αγόρασαν σαν απλό διακοσμητικό δοχείο.

Το ξύλινο καπάκι του είχε σκεβρώσει, εδώ και πολύ καιρό, και είχε πάει στην αποθήκη σ΄ένα κουτί με διάφορα άλλα "προς επισκευήν".    Αφού περίμενε υπομονετικά, ήρθε η ώρα του να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Κολλήθηκε και έμεινε στην μέγγενη για κάμποσες μέρες...

 έπειτα, στολίστηκε μ'ένα ανάγλυφο στένσιλ από ακρυλικό στόκο

 βάφτηκε, περάστηκε με πατίνες και βερνίκι και...

...κύλησε ο τέντζερης (από το ντουλάπι όπου ήταν κρυμμένος) και βρήκε το καπάκι του!!!!

 Μιά χελωνίτσα έγινε το κεντρικό θέμα σ'ένα πιάτο με ανάγλυφο κρακελέ 3D flex. Στο τελείωμά του έπαιξαν οι πατίνες και η χρυσή δαχτυλοπατίνα

 και ένα μικρό μπουκάλι, ήρθε κι έδεσε μαζί του αφού στολίστηκε με  ιππόκαμπους και όστρακα  και με ανάλογες ανάγλυφες λεπτομέρειες και αποχρώσεις

ένα σετάκι γιά τους καλούς μας φίλους από το μπαλκόνι των οποίων απολαύσαμε παρέα αυτό το βράδυ την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο.

 

Χριστούγεννα

 Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη λυγούν τα πόδια

 και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους τ᾿ άδολα βόδια. 

 Κι᾿ ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται 

και λέει με πίστη απ᾿ της ψυχής τ᾿ απόβαθα, Χριστός γεννιέται!

 Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη κάποιοι ποιμένες

 ξυπνούν από φωνὲς ύμνων μεσούρανες στη γη σταλμένες.

 Κι᾿ ακούοντας τα Ωσαννὰ απ᾿ αγγέλων στόματα στο σκόρπιο αέρα, 

τα διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα με τη φλογέρα.

 Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη - ποιος δεν το ξέρει; - 

των Μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα λάμπει τ᾿ αστέρι.

Κι όποιος το βρει μέσ᾿ στ᾿ άλλα αστέρια ανάμεσα και δεν το χάσει 

σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το μπορεί να φτάσει. 

 Γεώργιου Δροσίνη, «Νύχτα Χριστουγεννιάτικη» 

Από τότε που ήμουν παιδί, δεν θυμάμαι ποτέ να κάναμε Χριστούγεννα χωρίς να φτιάξουμε μιά φάτνη.'Ετσι και φέτος, η μικρή μου φάτνη δεν έλειψε κάτω από το στολισμένο κλαδί.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, έλαβα κι ένα δεματάκι από την αγαπητή σε όλους μας Αχτίδα, μ'ένα υπέροχο πέτρινο ζωγραφιστό χωριουδάκι 

καθώς κι ένα όμορφο γούρι/σπιτάκι

 

αλλά και μία χειροποίητη κάρτα με θερμές ευχές από την Ολυμπία.

 

Σας ευχαριστώ πολύ φίλες μου!

Εύχομαι ο νέος χρόνος να σας φέρει ό,τι καλλίτερο!    

Ελπίζω να περάσατε όλοι σας όμορφα και οικογενειακά Χριστούγεννα. 

Εμείς τα περάσαμε ήσυχα με τα παιδιά μας, τον αδελφό μου και τον θείο μου, στο σπίτι της μητέρας μου, αφού κάναμε πρώτα μία στάση στο κοιμητήριο για να της αφήσουμε λίγα λουλούδια. 

Η απουσία της στο τραπέζι ήταν αισθητή και η σκέψη όλων μας ήταν σ'εκείνην.

Από το τραπέζι της μαμάς μου δεν έλειπε ποτέ το σπιτικό της γλυκό, κι έτσι, ακολουθώντας την παράδοση, το φετεινό δικό μου Χριστουγεννιάτικο γλυκό συνοδεύτηκε από επίσης σπιτικό λικέρ ρόδι.  

Επιστρέφοντας στο σπίτι μας, το βράδυ, απολαύσαμε την Χριστουγεννιάτικη πανσέληνο που φώτιζε τον ουρανό, ως ένα άλλο άστρο της Βηθλεέμ. 

Τριανταοκτώ χρόνια έπειτα από την τελευταία της εμφάνιση, η «Παγωμένη Πανσέληνος» φώτισε τον ουρανό, αφήνοντας το δικό της, μοναδικό σημάδι στα φετινά Χριστούγεννα. 

Σύμφωνα με την παράδοση το «Παγωμένο Φεγγάρι» φωτίζει τον ουρανό για να μπορεί ο Άγιος Βασίλης να βλέπει καθαρά μέσα στη νύχτα και να μοιράζει τα δώρα του στα παιδιά του κόσμου! Εμείς όμως ξέρουμε ότι ο "δικός μας" 'Αγιος Βασίλης έρχεται την Πρωτοχρονιά, έτσι δεν είναι;