Η παλιά παράταιρη καρέκλα

 Μιά παλιά καρέκλα, φτιαγμένη από τον παππού πριν από τουλάχιστον 60 χρόνια, βρέθηκε πέρυσι σε μιά γωνιά του παλιού σπιτιού. Κανείς δεν της έδινε σημασία. Η αλήθεια είναι πως είχε το μαύρο της το χάλι, αφού οι παλιές μπογιές ξεφλούδιζαν με το παραμικρό γρατζούνισμα.  

Εγώ θα την πάρω και θα την φτιάξω, αποφάσισα...σιγά να μην πετάξω την καρέκλα του παππού. 'Αλλοι θα την μάζευαν από τα σκουπίδια!

 Κι έτσι η παραπεταμένη και παράταιρη παμπάλαια καρέκλα ταξίδεψε στην Αθήνα, έφτασε στη βεράντα μου και αφού φωτογραφήθηκε, μπήκε στην αποθήκη...και με περίμενε!

 

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε, και προχθές την πήρα παραμάσχαλα και την ανέβασα στο πάνω μπαλκόνι, εκεί που τον τελευταίο καιρό, έχω συγκεντρώσει τα σύνεργά μου σ'ένα ντουλαπάκι και ασχολούμαι τις ώρες που δεν έχει ήλιο. 

Αφού την έτριψα με γυαλόχαρτο για να φύγουν οι μαδημένες μπογιές, πήρα ένα στένσιλ και τον αγαπημένο μου αφρόστοκο και της πρόσθεσα ένα ανάγλυφο σχέδιο στην πλάτη. 

 Αφού στέγνωσε το ανάγλυφο, την έβαψα ολόκληρη με χρώμα κιμωλίας σε σκούρο μελιτζανί και αμέσως άρχισε να δείχνει διαφορετική.

 Στην συνέχεια, αποφάσισα να την κάνω δίχρωμη και αφού έβαψα ένα χέρι κρεμ το κεντρικό κομμάτι της πλάτης, σκέφθηκα να κάνω το κάθισμα κρακελέ.  Είχα πάρα πολύ καιρό να κάνω κρακελέ...θα το έχετε διαπιστώσει, φαντάζομαι!   Δεν ήξερα κάν αν το βερνίκι που είχα θα ήταν ακόμα καλό ή θα είχε χαλάσει.   Στην αρχή μου έδωσε την εντύπωση πως δεν θα έσκαγαν καθόλου οι ρωγμές (παρ'όλη την ζέστη της ημέρας), αλλά σιγά-σιγά εμφανίστηκαν και σε λίγη ώρα έγιναν και λίγο πιό έντονες.

 Ξαφνικά, ο συνδυασμός του κρεμ με το μελιτζανί χρώμα δεν μου άρεσε πιά. 

 'Ετσι διάλεξα ένα ωραίο μπλέ που είχα, έβαψα το πλαίσιο της καρέκλας και τα πόδια, όπως και το ανάγλυφο, πριν το ξαναπεράσω με το ανοιχτό χρώμα.

 Τρίβωντας αργότερα με γυαλόχαρτο, φάνηκε από κάτω το μπλέ χρώμα του σχεδίου. 

 Μάλλον είχα δίκαιο που άλλαξα χρώμα...το αποτέλεσμα μου άρεσε πολύ!

 

Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ και να περάσω την καρέκλα με μερικά χέρια βερνίκι.  Υπερίσχυσε όμως μέσα μου η επιθυμία να κάνω και λίγο ντεκουπάζ. Τόσον καιρό είχα να ασχοληθώ. 

Και, κόβοντας κομμάτια από ένα ριζόχαρτο,

 

αφαιρώντας τα γράμματα και άλλα στοιχεία που δεν μου άρεσαν, προσπάθησα να κάνω μία σύνθεση...

 η οποία, μετά από το κόλλημα και τις ανάλογες σκιάσεις, κατέληξε να είναι αυτή

 Η καρέκλα μου ήταν έτοιμη!

 Και ίσως, ποιός ξέρει; αποκλείεται κάποια στιγμή, να επιστρέψει εκεί απ'όπου ξεκίνησε ;

Τί λέτε; εσείς δεν θα την στολίζατε στο εξοχικό σας;

Ααα, θα το ξεχνούσα!  Παρέλειψα να σας πω, πως οι παράταιρες καρέκλες που ταξίδεψαν στην Αθήνα ήσαν δύο!

Πολύ σύντομα, θα σας παρουσιάσω και την νέα εμφάνιση της δεύτερης.

΄Εως τότε, νά'στε όλοι καλά, και να έχετε ένα ευχάριστο υπόλοιπο καλοκαιριού,

λέμε τώρα...γιατί πολύ περίεργο είναι το φετεινό μας καλοκαίρι!!!!

Στο ξεκίνημα του νέου χρόνου

Μέσα στην γιορτές, η κόρη μου επισκέφθηκε παλιές συμφοιτήτριές της στην Βόρειο Ελλάδα και μου ζήτησε να της φτιάξω λίγα σαπουνάκια για να τους πάει σαν μικροδωράκια. Με την ευκαιρία, έφτιαξα και μερικά για τις ξαδέλφες μου. Ελπίζω να τους άρεσαν και να τα χαρούν. 

Με το που μάζεψα τα Χριστουγεννιάτικα, έπιασα πάλι το découpage, για να φτιάξω δύο πράγματα που ήθελα από καιρό.

Το πρώτο μου κουτί-βιβλίο, 

 

το οποίο θα φιλοξενήσει παλιές οικογενειακές φωτογραφίες, 

προέκυψε από ένα παλιό ντοσσιέ αρχειοθέτησης που έφτασε στα χέρια μου 

(μαζί με άλλο ένα που περιμένει την σειρά του, όπως βλέπετε). 
Πρώτα έφτιαξα το πλαίσιο και την ράχη με σπιτική πάστα διαμόρφωσης,
 
και στην συνέχεια έκανα découpage με ριζόχαρτα. 

Στο οπισθόφυλλο χρησιμοποίησα κομμάτια-περισσεύματα από ένα διαφορετικό ριζόχαρτο.

Στόλισα την ράχη με stencil,

ενώ τις πλευρές του κουτιού δεν τις πείραξα γιατί μου άρεσε πολύ τόσο η υφή όσο και το γλυκό χρώμα της σουέντ επένδυσης που έχουν. 

  Το δεύτερο που έφτιαξα είναι μιά κρεμάστρα για τα κολλιέ μου.  

Είχα φτιάξει πριν από χρόνια κάτι ανάλογο για την κόρη μου, κάνοντας découpage σε μιά παλιά ξύλινη κρεμάστρα ντουλάπας στην οποία είχα βιδώσει μεταλλικά κρεμασταράκια.
Αυτή την φορά όμως, χρησιμοποίησα ένα κομμάτι ξύλου που είχε μείνει από ένα ξεχαρβαλωμένο κομοδινάκι.

Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε "τί κρίμα που δεν το έφτιαξες ολόκληρο!".
Το είχα μαζέψει από τον δρόμο πριν από χρόνια, αλλά έμεινε πολύ καιρό στον κήπο μέχρι να αποφασίσω να το φτιάξω - ήθελε πολλή δουλειά και τρίψιμο και δεν γνωρίζαμε ακόμα τα χρώματα κιμωλίας(!) και έτσι το άφησα και με την υγρασία σκεύρωσε και δυστυχώς πήγε χαμένο. 
Δεν δίστασα όμως τότε να κρατήσω τα ποδαράκια του και τα ξυλαράκια της βάσης του όπως και τα διακοσμητικά της πορτούλας.
 
  Πήρα λοιπόν το μπροστινό ξύλο της βάσης, γυρισμένο ανάποδα

 και με την κατάλληλη προετοιμασία, 

παλαίωση, ντεκουπάζ και πατίνα, έφτιαξα αυτή την κρεμάστρα

 Ανυπομονώ να την κρεμάσω στο υπνοδωμάτιό μου και να τακτοποιήσω τα κολλιέ μου. 
Όμορφη δεν έγινε;

 Έλαβα ακόμα δύο   καρτούλες με ευχές και με  δωράκια και θα ήθελα να ευχαριστήσω και από εδώ την αγαπημένη μου Φανή

και το γλυκό Συριανάκι μας, την Γιάννα,

Κορίτσια μου, να είστε πάντα καλά και να έχετε μιά καλή χρονιά μαζί με τους αγαπημένους σας!

Δεν μπορώ να μην σας δείξω και μερικές φωτογραφίες.
 Προ ημερών στην παραλία, ο αέρας και τα κύμματα έκαναν την χαρά των αμέτρητων surfers.

Χθές, η θάλασσα ήταν πολύ πιό ήρεμη.
Εκεί όμως που φωτογράφιζα τους γλάρους που είχαν βγεί στην στεριά,  
στις Αλυκές, ως συνήθως πριν από μία καταιγίδα,

 είδαμε από μακριά πως είχε πέσει μιά μαυρίλα και είχε ξεσπάσει δυνατή βροχή στο πέλαγος 

την οποία είδαμε να πλησιάζει γρήγορα προς την ακτή.

Η καταιγίδα είχε μικρή διάρκεια και αμέσως μετά, βγήκε το ουράνιο τόξο πάνω από το βουνό.

Θα μπορούσα να τελειώσω εδώ,
 αλλά προτιμώ να κλείσω την ανάρτηση αυτή με ένα ωραίο κρακελέ!

Μη μου πείτε που δεν θα προσέχατε κι εσείς την όμορφα κρακελαρισμένη βαρκούλα!   
Εγώ τρελλάθηκα όταν την είδα!!!

Θα είμαι πάλι σύντομα κοντά σας με νέες δημιουργίες!
Πολλές ευχές σε όσες και όσους γιορτάζουν αυτές τις μέρες!