Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

Η παλιά παράταιρη καρέκλα

 Μιά παλιά καρέκλα, φτιαγμένη από τον παππού πριν από τουλάχιστον 60 χρόνια, βρέθηκε πέρυσι σε μιά γωνιά του παλιού σπιτιού. Κανείς δεν της έδινε σημασία. Η αλήθεια είναι πως είχε το μαύρο της το χάλι, αφού οι παλιές μπογιές ξεφλούδιζαν με το παραμικρό γρατζούνισμα.  
Εγώ θα την πάρω και θα την φτιάξω, αποφάσισα...σιγά να μην πετάξω την καρέκλα του παππού. 'Αλλοι θα την μάζευαν από τα σκουπίδια!
 Κι έτσι η παραπεταμένη και παράταιρη παμπάλαια καρέκλα ταξίδεψε στην Αθήνα, έφτασε στη βεράντα μου και αφού φωτογραφήθηκε, μπήκε στην αποθήκη...και με περίμενε!
 
Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε, και προχθές την πήρα παραμάσχαλα και την ανέβασα στο πάνω μπαλκόνι, εκεί που τον τελευταίο καιρό, έχω συγκεντρώσει τα σύνεργά μου σ'ένα ντουλαπάκι και ασχολούμαι τις ώρες που δεν έχει ήλιο. 

Αφού την έτριψα με γυαλόχαρτο για να φύγουν οι μαδημένες μπογιές, πήρα ένα στένσιλ και τον αγαπημένο μου αφρόστοκο και της πρόσθεσα ένα ανάγλυφο σχέδιο στην πλάτη. 
 Αφού στέγνωσε το ανάγλυφο, την έβαψα ολόκληρη με χρώμα κιμωλίας σε σκούρο μελιτζανί και αμέσως άρχισε να δείχνει διαφορετική.
 Στην συνέχεια, αποφάσισα να την κάνω δίχρωμη και αφού έβαψα ένα χέρι κρεμ το κεντρικό κομμάτι της πλάτης, σκέφθηκα να κάνω το κάθισμα κρακελέ.  Είχα πάρα πολύ καιρό να κάνω κρακελέ...θα το έχετε διαπιστώσει, φαντάζομαι!   Δεν ήξερα κάν αν το βερνίκι που είχα θα ήταν ακόμα καλό ή θα είχε χαλάσει.   Στην αρχή μου έδωσε την εντύπωση πως δεν θα έσκαγαν καθόλου οι ρωγμές (παρ'όλη την ζέστη της ημέρας), αλλά σιγά-σιγά εμφανίστηκαν και σε λίγη ώρα έγιναν και λίγο πιό έντονες.
 Ξαφνικά, ο συνδυασμός του κρεμ με το μελιτζανί χρώμα δεν μου άρεσε πιά. 
 'Ετσι διάλεξα ένα ωραίο μπλέ που είχα, έβαψα το πλαίσιο της καρέκλας και τα πόδια, όπως και το ανάγλυφο, πριν το ξαναπεράσω με το ανοιχτό χρώμα.
 Τρίβωντας αργότερα με γυαλόχαρτο, φάνηκε από κάτω το μπλέ χρώμα του σχεδίου. 
 Μάλλον είχα δίκαιο που άλλαξα χρώμα...το αποτέλεσμα μου άρεσε πολύ!
 
Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ και να περάσω την καρέκλα με μερικά χέρια βερνίκι.  Υπερίσχυσε όμως μέσα μου η επιθυμία να κάνω και λίγο ντεκουπάζ. Τόσον καιρό είχα να ασχοληθώ. 
Και, κόβοντας κομμάτια από ένα ριζόχαρτο,
 
αφαιρώντας τα γράμματα και άλλα στοιχεία που δεν μου άρεσαν, προσπάθησα να κάνω μία σύνθεση...
 η οποία, μετά από το κόλλημα και τις ανάλογες σκιάσεις, κατέληξε να είναι αυτή
 Η καρέκλα μου ήταν έτοιμη!
 Και ίσως, ποιός ξέρει; αποκλείεται κάποια στιγμή, να επιστρέψει εκεί απ'όπου ξεκίνησε ;
Τί λέτε; εσείς δεν θα την στολίζατε στο εξοχικό σας;
Ααα, θα το ξεχνούσα!  Παρέλειψα να σας πω, πως οι παράταιρες καρέκλες που ταξίδεψαν στην Αθήνα ήσαν δύο!
Πολύ σύντομα, θα σας παρουσιάσω και την νέα εμφάνιση της δεύτερης.

΄Εως τότε, νά'στε όλοι καλά, και να έχετε ένα ευχάριστο υπόλοιπο καλοκαιριού,
λέμε τώρα...γιατί πολύ περίεργο είναι το φετεινό μας καλοκαίρι!!!!

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

Οι παλιές κουρτίνες


‘Εφτασε η ώρα να σας δείξω τι έφτιαξα με τις παλιές κεντημένες κουρτίνες της γιαγιάς μου(ή, ίσως, της αδελφής της γιαγιάς - δεν θυμάμαι πολύ καλά). Όταν τις βρήκα διπλωμένες, μαζί με διάφορα άλλα, στον πάτο της παλιάς ντουλάπας της μαμάς μου,  
  μου ήρθαν στην μνήμη ωραίες  εικόνες από τα παλιά,  τότε που πηγαίναμε κάποιες Κυριακές στον παππού και την γιαγιά, όπως και στο σπίτι της θείας Πόπης, αδελφής της γιαγιάς,  και χάζευα στα παράθυρα τα όμορφα κεντημένα τους κουρτινάκια. 

Τα χρόνια πέρασαν, τα σπίτια άλλαξαν, τα μεγέθη των παραθύρων επίσης… και τα παλιά κουρτινάκια διπλώθηκαν και  «καταχωνιάστηκαν» σε ντουλάπες και μπαούλα, όμως δεν πετάχτηκαν από την μαμά μου, αλλά κρατήθηκαν ως κειμήλια ( μα, σε ποιόν άραγε να έμοιασα κι εγώ;;;).    Κάποια στιγμή μετακόμισαν στο εξοχικό, όπου προσέφεραν κι εκεί τις υπηρεσίες τους για κάποια χρόνια, και μετά … φτού κι απ’την αρχή, κατεβάστηκαν από τα παράθυρα, αντικαταστάθηκαν από κάποια άλλα, πιο ‘μοντέρνα’  που είχε φέρει ως δώρο κάποιος από τους εξ Αμερικής θείους,  ενώ εκείνα, τα ‘παλιά’,  ξανακλείστηκαν σε κάποια ντουλάπα. 

Μέχρι που τα βρήκα εγώ πέρυσι, τέτοια εποχή!  Η φθορά του χρόνου ήταν εμφανής σε κάποια σημεία (τρυπούλες, σχισιματάκια, μπαλωματάκια), 
 
αλλά και το μικρό τους μέγεθος, σε σχέση με τα σύγχρονα κουφώματα, δεν τους άφηναν περιθώρια για μια νέα ζωή.   Θα πήγαιναν λοιπόν χαμένα από εμένα, μετά από τόσα χρόνια (τουλάχιστον 60 τα θυμάμαι εγώ...μπορεί να είναι και αιωνόβια!);  Δεν μπορούσα κάν να σκεφθώ την περίπτωση να τα πετάξω.  Κάτι θα εύρισκα να κάνω με αυτά. 

Αρχικά, χρειάστηκε να τα πλύνω αρκετές φορές μέχρι να ασπρίσει το λινό τους ύφασμα.  Φαίνεται πως κάποια στιγμή είχαν πλυθεί μαζί με άλλα κόκκινα υφάσματα… «ρούχα μαζί που πλύθηκαν και είχαν γίνει ρόζ…».
Αφού έκοψα τα κομμάτια που ήταν γερά,  ένωσα δύο απ’αυτά, τα στρίφωσα πάνω και κάτω, πέρασα λαστιχάκι
κι έντυσα το καπέλο ενός παλαιού  αμπαζούρ. 
Η ξύλινη τορνευτή βάση του, σε δανέζικο στυλ mid century,  χωρίς σκαλίσματα, ήταν ότι έπρεπε για να ταιριάξει με το κεντητό καπέλλο.
‘Ενα δεύτερο κεντημένο κομμάτι, γαζώθηκε ανάμεσα σε δύο μονόχρωμες φάσες και έγινε ένα ωραιότατο διακοσμητικό μαξιλάρι 
 
 με κλείσιμο φάκελου στην πίσω πλευρά.
 
 
Το τρίτο κομμάτι ήταν μικρότερο. Κανένα πρόβλημα… έγινε κι αυτό κεντρικό μοτίφ σ’ένα δεύτερο μαξιλάρι.    

Το συνολάκι λίγο πριν φτάσει στην κόρη μου. Καθώς και ένα από τα παλιά τραπεζάκια της μαμάς μου, που η Κατερίνα θέλησε να κρατήσει. 
Μικρά κομματάκια από τα κεντήματα έχουν περισσέψει μετά από τα ψαλιδίσματα που έκανα, και κάποια στιγμή θα βρώ τρόπο να τα αξιοποιήσω κι αυτά. 
‘Εμενε όμως και ένα μακρόστενο κομμάτι από μια διακοσμητική φάσα  που στόλιζε παλιά την καπνοδόχο του μικρού τζακιού στο εξοχικό της γιαγιάς.  
 Η Κατερίνα μου σε μικρή ηλικία μπροστά στο τζάκι της γιαγιάς μου, που είναι στολισμένο με το κέντημα. 

Αυτή η φάσα, όπως μπορείτε να διακρίνετε διέφερε χρωματικά από τις κουρτίνες, αφού στο κεντρικό σημείο ήταν κεντημένη σε απαλή σιέλ απόχρωση (μήπωςγιατί δεν ήταν αρκετή η μπλέ σκούρα κλωστή;).  
  και σ’αυτήν υπήρχαν σχισιματάκια και έτσι αναγκάστηκα να την κόψω  και  να κρατήσω μόνο  το σιέλ κομμάτι.  Τι να το έκανα αυτό;  

Θυμήθηκα τότε πως σε ένα ντουλαπάκι στο μπάνιο της γιαγιάς  είχα βρεί ένα περισσευούμενο ράφι, το οποίο μάλιστα παλαιώτερα σίγουρα ήταν πορτάκι  κάποιου άλλου ντουλαπιού, αφού είχε σημάδια από μεντεσέδες!!!  
 
Αφού  αφαίρεσα ένα εμφανώς πρόσθετο ξύλο,  και  ‘μπάλωσα’ την μία του γωνία(με ένα ξυλάκι και ακρυλικό στόκο), το έβαψα με χρώμα κιμωλίας που έφτιαξα μόνη μου,  και το παλαίωσα με λίγο σκούρο βερνίκι σε μορφή gel. 
 και κόλλησα πάνω του το κέντημα χρησιμοποιώντας διαφανές σκληρυντικό Power Τex.
    Όταν στέγνωσε,  πέρασα από πάνω αρκετά χέρια διάφανο βερνίκι νερού, και  έτσι έγινε ένα ωραιότατο διακοσμητικό τοίχου.
 Θα μπορούσε να γίνει και δίσκος σερβιρίσματος, όπως ίσως φανταστήκατε βλέποντας την αμέσως προηγούμενη φωτογραφία, αλλά έχω φτιάξει άλλους δύο δίσκους τους οποίους θα σας δείξω στην επόμενη ανάρτηση. 

Μπορεί να μην στολίζουν πλέον κάποιο παράθυρο, αλλά τα παλιά κουρτινάκια  θα συνεχίσουν, μέσα από τα κομμάτια τους, να στολίζουν το ανανεωμένο καθιστικό του παλιού εξοχικού της γιαγιάς. 
 
Εσείς έχετε περισώσει κάποια κομμάτια από παλιά κεντήματα; 
Γνωρίζω κάποιες φίλες που το έχουν κάνει και μάλιστα με πολύ γούστο και με μεγάλη επιτυχία στο αποτέλεσμα.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...