Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2021

Αγαπημένοι ήρωες

 'Ηταν πολύ μικρή η Αθηνούλα όταν πήγε σε μία εκδήλωση, όπου για πρώτη φορά έπιασε στα χέρια της δαχτυλομπογιές και ενθουσιάστηκε να "ζωγραφίζει" μ'αυτές. Σαν μικρό παιδάκι, και παρόλο που της φόρεσαν εκεί μιά ποδίτσα, λέρωσε το μπλουζάκι της με τους παιδικούς ήρωες τους οποίους τότε άρχιζε να γνωρίζει και να αγαπάει.  

Δυστυχώς, οι μπογιές δεν έφευγαν με τίποτα, όσες φορές κι αν πλύθηκε το μπλουζάκι...ούτε και με λευκαντικό.  Μικρό το κακό, θα μου πείτε... τα μωρά λερώνονται συνέχεια και τα αλλάζουμε, και φυσικά μεγαλώνουν τόσο γρήγορα που όλο και χρειάζονται καινούργια ρουχαλάκια. Το μπλουζάκι φορέθηκε μέσα στο σπίτι για λίγες ακόμα φορές αλλά δεν πετάχτηκε, διότι στο μεταξύ η Αθηνά είχε ήδη μάθει να λέει: "το πάμε γιαγιά φιάξει", αφού η γιαγιά ήξερε να κολλάει ότι είχε σπάσει και να φτιάχνει ότι είχε χαλάσει.

Κι έτσι, μία μέρα, μου το έφεραν μήπως και μπορέσω να κάνω κάτι με αυτό.

'Ε καλά τώρα... παιχνιδάκι για την γιαγιά!  

Η έμπνευση της στιγμής, ως συνήθως... με οδήγησε στο να σκεφτώ το patchwork και έτσι αποφάσισα να κόψω δύο λωρίδες από την μπροστινή και την πίσω παράσταση και να τις ενώσω με άλλα υφάσματα για να φτιάξω ένα μαξιλαράκι. Σ'ένα πακέτο που είχα λάβει πέρυσι από την φίλη μας την Craftartista (σ'ευχαριστώ πολύ πολύ Μία μου!!!) είχε δύο κομμάτια από παιδικά υφάσματα τα οποία δεν είχα βρεί ακόμα την ευκαιρία να τα χρησιμοποιήσω. 'Εκοψα λοιπόν δύο λωρίδες από το ένα ύφασμα, και τις ένωσα με άλλες δύο από ένα τζήν πουκάμισο που κρεμόταν στην ντουλάπα εντελώς αφόρετο, παρεμβάλλοντας τις λωρίδες με τους ήρωες του Ντίσνεϊ. 

  

Και ενώ είχα στον νού μου το μαξιλαράκι, ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω μιά απλή τσαντούλα πλάτης, ένα drawstring bag. Χρειάστηκε μόνο να δώ δυό-τρείς φωτογραφίες  για να καταλάβω πώς έπρεπε να περάσω τα κορδόνια 

και σε μιάμιση ωρίτσα η τσαντούλα ήταν έτοιμη. 

Με την ευκαιρία, έφτιαξα και ένα ασσορτί scrunchy για τα μαλλάκια της...ξέρετε, αυτά τα ντυμμένα με ύφασμα λαστιχάκια, αφού είχα ήδη ράψει άλλα δύο για μαμά και κόρη.  

Και μετά από λίγες μέρες, πήγα στην Αθηνούλα την τσαντούλα, αφού πρώτα την γέμισα με διάφορα ψιλολόγια και δωράκια που της είχα αγοράσει.  

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χάρηκε όταν είδε ότι είχα χρησιμοποιήσει τα κομμάτια από το παλιό της μπλουζάκι. Χρειάστηκε μόνο να της κοντύνω λίγο τους ιμάντες αλλά με δύο κόμπους έγινε η δουλειά.

  Την επομένη το πρωί, διάλεξε μόνη της να φορέσει μία άλλη μπλουζίτσα με τους αγαπημένους της ήρωες και ζήτησε από την μαμά της να πάει στο σχολείο με την καινούργια της τσάντα. 

Και πόζαρε μόλις βγήκε στο πεζοδρόμιο για να μου στείλουν φωτογραφίες από το κινητό. 

Δεν είναι υπέροχη η γλυκούλα μας;





                        

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2021

'Εξι κοάλα και ένα καγκουρό

Καλοκαίρι του 1990, ένας παιδικός μου φίλος, ο οποίος είχε φύγει πριν από χρόνια με την σύζυγό του για την Αυστραλία, έρχεται για διακοπές στην Αθήνα και μας επισκέπτεται. Μαζί με άλλα δωράκια για τα παιδιά,  φέρνει και ένα ημερολόγιο τυπωμένο πάνω σε λινό ύφασμα, με θέμα τα χαριτωμένα κοάλα.

  

Το κρεμάσαμε τότε στον τοίχο της κουζίνας αλλά μόλις άλλαξε ο χρόνος, μπήκε στο συρτάρι με τα τραπεζομάντηλα και τις πετσέτες και ...παροπλίστηκε! 

Αύγουστος του 1996, πηγαίνουμε οικογενειακώς 10 ημέρες στο Παρίσι  (εκ των οποίων τις 5 στην Eurodisney) και από εκεί στο Βέλγιο όπου ζεί η νονά της Κατερίνας μας. Αφού επισκεφθήκαμε όλα τα πανέμορφα μέρη γύρω από τις Βρυξέλλες, την Γάνδη και την Αμβέρσα, πηγαίνουμε και σε ένα θεματικό πάρκο, στο Walibi,

 όπου η νονά αγοράζει και προσφέρει στα παιδιά, αναμνηστικά μπλουζάκια με την μασκότ του πάρκου που είναι ένα αυστραλέζικο καγκουρό!

Τα φόρεσαν 5 - 10 φορές...και μετά τα βαρέθηκαν.  

Και σε κάθε ταξίδι, αγοράζαμε καινούργια αναμνηστικά μπλουζάκια, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν φορέθηκαν ποτέ! Παρ'όλα αυτά,  συνέχιζα κι εγώ να τους φέρνω μπλουζάκια από κάθε επαγγελματικό ταξίδι που έκανα στο εξωτερικό. Και πέρασαν τα χρόνια, και γέμιζαν οι ντουλάπες με ρούχα αφόρετα αλλά που δεν τα πετούσαμε, ούτε τα χαρίζαμε, γιατί ήταν γεμάτα αναμνήσεις!   

Κάποια τα έκανα μαξιλαράκια...τουλάχιστον να τα βλέπουμε... και πολλά άλλα τα ετοιμάζω σιγά-σιγά να τα φτιάξω κάτι αλλά αυτό θα σας το δείξω όταν έρθει η ώρα.

Πρός το παρόν, ξετρύπωσα αυτά τα δύο και αποφάσισα να φτιάξω ένα μαξιλάρι για το δωμάτιό της Αθηνούλας,

Τετραγώνισα την λινή πετσέτα, 

και έκοψα την φιγούρα του Walibi, στην οποία έβαλα αυτοκόλλητη καρίνα γιατί ήταν από αρκετά λεπτό μακό. Της έραψα μιά μπορντούρα από ταιριαστό ύφασμα για την φέρω στις ίδιες διαστάσεις με τα κοάλα 

και στην συνέχεια γάζωσα τις τρείς πλευρές του μαξιλαριού, πριν του βάλω την εσωτερική θήκη με την γέμιση και κλείσω την τέταρτη πλευρά ράβοντας την στο χέρι με κρυφοβελονιά. 



Το μαξιλάρι το πήγα χθες στην Αθηνούλα και της άρεσε πολύ!

'Οταν μεγαλώσει λίγο και τύχει να πάει με τους γονείς της στο πάρκο Walibi, θα δεί πως μιά νέα μασκότ έχει αντικαταστήσει αυτό το χαρούμενο πορτοκαλί καγκουρό, αλλά αυτή είναι μιά άλλη ιστορία!

Καλό Σαββατοκύριακο!!!




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...