Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Απριλίου 2014

ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ Τ' ΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...


Φ.Σ.Π.

Μόλις είχε ξεκινήσει η σχολική χρονιά κι ένας Νόμος ήταν η αιτία να αλλάξω σχολείο.   
Πήγαινα στην Πέμπτη Δημοτικού, στο Saint-Joseph, την γνωστή Σχολή Καλογραιών στο κέντρο της Αθήνας. Αυστηρότητα και τάξη ναι, βία όμως δεν είχα γνωρίσει στο σχολείο,  ούτε ξυλιές με τον χάρακα, ούτε σκαμπίλια, ούτε βρισιές (φτού κακά, σε μία σχολή καλογραιών). Ελληνο-γαλλική παιδεία, υποτίθεται πως ακολουθούσα…όμως οι 1-2 ώρες γαλλικά την ημέρα δεν ήταν αρκετές για να δικαιολογήσουν την υποτροφία που έδινε η γαλλική κυβέρνηση για τα παιδιά των Γάλλων του εξωτερικού. Ο νέος νόμος ήταν αυστηρός! ‘Οσοι Γάλλοι επιθυμούσαν να διατηρήσουν την υποτροφία των παιδιών τους, έπρεπε άμεσα να τα εγγράψουν σε αμιγώς γαλλικά σχολεία.    
Η απόφαση του Γάλλου μπαμπά, έπεσε σαν καταπέλτης.
- Αλλάζεις σχολείο…θα πας στο γαλλικό!!!!   
Η Ελληνίδα μαμά προσπάθησε ν’αντισταθεί.
- Μά, στην Ελλάδα ζούμε, να μην μάθει ελληνικά το παιδί!!!
- ‘Οσα έμαθε-έμαθε, και στο σπίτι ελληνικά μιλάμε, και να γράφει έμαθε, και από τις πρώτες μαθήτριες ήταν πάντα, τώρα θα μάθει καλύτερα τα γαλλικά. Δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουμε την υποτροφία!
- Μά, να μην τελειώσει ούτε το δημοτικό? επέμενε η μαμά.   
- Ο νόμος είναι νόμος και είναι αυστηρός, τώρα πρέπει να αλλάξει σχολείο!
Κι έτσι βρέθηκα από την μια μέρα στην άλλη στο γαλλικό σχολείο (εκείνα τα χρόνια ήταν μόνο γαλλικό, τώρα πλέον είναι το ελληνο-γαλλικό αλλά και το γαλλο-ελληνικό). Τέρμα οι ποδιές και οι κορδέλλες, τέρμα οι καλόγριες με τα μαύρα ρούχα και τα λευκά κολάρα, 
τέρμα οι έπαινοι και τα κόκκινα και γαλάζια κορδελλάκια στο πέτο,

τώρα πιά πήγαινα σε μικτό σχολείο, με παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων, με νέα συστήματα, νέες μεθόδους διδασκαλίας, διαφορετικά τετράδια (τα έχω ακόμα!), χωρίς ποδιές…

Η μαμά όμως δεν μπορούσε να το χωνέψει. Και την βρήκε την λύση! Έψαξε, βρήκε και με έγραψε σε ‘Νυχτερικό Σχολείο Απόρων Παίδων’ για να τελειώσω την Πέμπτη και την Έκτη…να πάρω έστω το Απολυτήριο του Δημοτικού!

Ήταν μια φοβερή εμπειρία για μένα! Πρώτον είχα να πηγαίνω σε δύο σχολεία. Στο Γαλλικό το πρωϊ και στο Ελληνικό το βράδυ.  Να διαβάζω και να γράφω τα διπλάσια μαθήματα. Βρέθηκα σε ένα περιβάλλον εντελώς άγνωστο για μένα. Για πρώτη φορά είχα δάσκαλο άντρα. Είχα συμμαθητές από κάθε ηλικία…εκ των οποίων ήμουν η μικρότερη της τάξης μου. Το επίπεδο ήταν χαμηλό κι έτσι οι πολύ γερές βάσεις που είχα λάβει από τις καλόγριες στις τέσσερις πρώτες τάξεις ήταν για μένα τα εφόδια που με έκαναν να είμαι η πρώτη μαθήτρια της τάξης, δεν χρειαζόταν κάν να πολυδιαβάσω για το βράδυ.   
Τί να έλεγαν και τα άλλα παιδιά? Κορίτσια από την επαρχία, 'ψυχοκόρες' που δούλευαν υπηρετριούλες σε πλούσια σπίτια ή σε άλλες δουλειές, και προσπαθούσαν τα βράδυα να μάθουν λίγα γράμματα. Αγόρια που πούλαγαν κουλούρια ή λαχεία στους δρόμους όλη μέρα ή δούλευαν σε συνεργεία και ερχόντουσαν από εκεί κατ’ευθείαν στο μάθημα. Μεγαλύτεροι –άντρες και γυναίκες- που έπρεπε να πάρουν το Απολυτήριο του Δημοτικού για να μπορέσουν να προσληφθούν κάπου στο Δημόσιο. 'Εναν από τους πιο μεγάλους συμμαθητές μου, ήταν πενηντάρης σχεδόν, θυμάμαι ότι μετά από πολλά χρόνια τον συνάντησα τυχαία και ήταν ο ιδιοκτήτης του θερινού κινηματογράφου στην γειτονιά της γιαγιάς μου!  

Κάθε βράδυ,  μαζί με άλλα δύο κορίτσια πέρναμε από την Πλατεία Κάνιγγος το λεωφορείο του Μαρασλείου για να γυρίσουμε, εγώ στο σπίτι μου και στο κρεββατάκι μου, κι εκείνες στην καμαρούλα ή αποθηκούλα των πλουσιόσπιτων όπου δούλευαν, να διαβάσουν λίγο πριν κοιμηθούν, γιατί το πρωϊ είχαν λάντζα και φασίνα.
 
Στα γενέθλιά μου, ήρθε η μητέρα μου στο διάλειμμα με γλυκά, για να κεράσω τα παιδιά.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι ευχήθηκε ένας συμμαθητής μου την ώρα που έπαιρνε το γλυκό του. «Να την χαίρεστε, και γρήγορα μ’ένα καλό γαμπρό!». Κόντεψε να λιποθυμήσει η μαμά! ΄Ημουν βλέπετε πάντα ανεπτυγμένη και φαινόμουν μεγαλύτερη από την ηλικία των 11 που έκλεινα εκείνη την ημέρα! 
Σε μία εκπαιδευτική έξοδο του σχολείου, ανέβηκα για πρώτη φορά στην Ακρόπολη.
Στο τέλος της σχολικής χρονιάς,  σε μία πολύ επίσημη τελετή στην όμορφη αίθουσα του Φ.Π.Σ. γινόταν η απονομή των Απολυτηρίων και των Βραβείων. 'Οπως βλέπετε, παρ'όλο που ήμουν η αριστούχος, δεν σήκωνα εγώ την σημαία αφού δεν ήμουν Ελληνίδα.
Το πρώτο βραβείο συνοδευόταν από βιβλία και από ένα χρηματικό έπαθλο. Και αισθανόμουν πολύ άσχημα που το έπαιρνα εγώ, τόσο στην Πέμπτη όσο και στην Έκτη,  ενώ τα άλλα παιδιά αγωνίζονταν για το μεροκάματο. 
 Σεβασμός και χειροφίλημα στον Πρόεδρο
  Τί να απέγιναν οι καλές μου συμμαθήτριες;
 


Όταν τελείωσα την έκτη τάξη
Tότε ο διευθυντής κάλεσε την μητέρα μου στο σχολείο και της είπε. 
"Κυρία μου, σας συγχαίρω που επιμείνατε να τελειώσει η κόρη σας το ελληνικό Δημοτικό σχολείο, ήταν χαρά για μας να έχουμε μια τέτοια άριστη μαθήτρια, αλλά θα σας συμβούλευα να μην την εγγράψετε στο Γυμνάσιο. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει το παιδί να πηγαίνει σε δύο σχολεία. Τα ελληνικά της είναι τέλεια, στην ορθογραφία είναι άπιαστη, ας συνεχίσει από δώ και πέρα την γαλλική εκπαίδευση".   

‘Ετσι κι έγινε!


Αυτή ήταν η εμπειρία μου από τα δύο αξέχαστα χρόνια που φοίτησα στο «Νυχτερινό Δημοτικό Σχολείο Απόρων Παίδων» του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.  Πρόκειται για τον αρχαιότερο πολιτιστικό σύλλογο της Αθήνας. Ιδρύθηκε το 1865. Στις μέρες μας, όπως μαθαίνω από το http://www.lsparnas.gr/, στο  «Δημοτικὸ Σχολεῖο τῆς Νυκτερινῆς Σχολῆς μποροῦν νὰ ἐγγραφοῦν ἐνήλικες ἀναλφάβητοι καὶ ἡμιαναλφάβητοι Ἕλληνες ἀλλὰ καὶ ἀλλοδαποί, οἱ ὁποῖoι ἐπιθυμοῦν νὰ διδαχθοῦν τὴν Ἑλληνικὴ Γλώσσα καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ ἀπὸ ἐξειδικευμένο προσωπικό».



Η ανάρτηση βασίζεται σε μια ιδέα της Πέτρας (ο πιο πιστός φίλος του σκύλου) και συμμετέχουν, εκτός από εμένα, οι παρακάτω:


Άννα/Πάρος -Άστεγη Καταληψίας- φιλοξενείται από την Πέτρα
Κλαυδία -Άστεγη Καταληψίας- φιλοξενείται από την Πέτρα
Φλώρα από το blog http://texnistories.blogspot.gr




Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε και σας εύχομαι
Καλό Σαββατοκύριακο!

Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013

Μιά ιστορία θα σας πώ...

1668 - O επίσκοπος Thórdur Thorláksson, χαράζει δύο χάρτες της Ισλανδίας, 
VIA
βασιζόμενος κατά πάσα πιθανότητα σ’ έναν παλαιότερο που είχε χαραχτεί από τον προπάππο του, επίσης Επίσκοπο, Gudbrandur Thorlaksson και που είχε τυπωθεί στην Αμβέρσα το 1590.
  File:Island 1590 Theatrum Orbis Terrarum Ortelius.jpg
1968 - Τριακόσια χρόνια αργότερα, η Βασιλική Βιβλιοθήκη της Κοπεγχάγης παραχωρεί άδεια επανεκτύπωσης του ιστορικού αυτού χάρτη στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ισλανδίας, με την ευκαιρία της Υπουργικής Συνόδου του Βορειο-Ατλαντικού Συμφώνου που έγινε στο Ρέικιαβικ τον Ιούνιο του 1968. Είχαν προηγηθεί δύο επανεκδόσεις, μία το 1926 στην Αμερική από την βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Cornell  και μία το 1944  από το Γεωγραφικό ΄Ινστιτούτο της Κοπεγχάγης. Η νέα  αναμνηστική έκδοση τυπώνεται στο Haarlem  της Ολλανδίας.

Λίγα χρόνια αργότερα…ένα από τα αντίγραφα αυτής της έκδοσης φτάνει στα χέρια μου, δώρο από Ισλανδούς συνεργάτες.

1976 - Μια ομάδα Ιαπώνων φτάνει στην Ελλάδα στην εταιρεία όπου εργάζομαι με σκοπό την ανάθεση της αντιπροσωπείας μίας εταιρείας courier με σκοπό την διακίνηση ιαπωνικών εφημερίδων στα εν Ελλάδι γραφεία μεγάλων επιχειρήσεων της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. 
Η διοίκηση μου αναθέτει το project και την καθημερινή συναλλαγή με τους Ιάπωνες.Στο γραφείο, το telex παίρνει φωτιά σε καθημερινή βάση….αλήθεια ποιές από εσάς πρόλαβαν το telex???? 
Ένα ειδικό τμήμα δημιουργείται στην εταιρεία για την διακίνηση του συνδρομητικού ιαπωνικού τύπου ο οποίος αργότερα συνοδεύεται και από την επαγγελματική αλληλογραφία των ιαπωνικών εταιρειών.

1997-  H OCS εορτάζει τα 40 χρόνια της και μας στέλνει  ένα μεγάλο πενταπλό ρολόι 
 για να βλέπουμε με μια ματιά την ώρα στην Αθήνα, στο Τόκυο, στο Παρίσι, στην Νέα Υόρκη και στο Σαν Φρανσίσκο.
Το ρολόι κρεμιέται στον χώρο που γίνεται η διεκπεραίωση των φακέλων από τους συναδέλφους της διανομής.
Τα χρόνια περνούν, το ρολόι μεταφέρεται σε άλλον χώρο,
μέχρι την στιγμή που η αντιπροσωπεία αλλάζει χέρια. Ένα νέο διαφημιστικό ρολόι παίρνει την θέση του στον τοίχο κι εκείνο μπαίνει στην αποθήκη.  
Μια δεύτερη μετακόμιση γίνεται μετά από πολλά χρόνια σε ιδιόκτητους χώρους της εταιρείας.  Ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στα άδεια γραφεία, αφού έφυγε και το τελευταίο φορτηγό της εταιρείας μεταφορών, βλέπω το παλιό ρολόι πεταμένο σε μια γωνιά της αποθήκης. Μισοδιαλυμένο, σκονισμένο, άχρηστο…δεν είχε πλέον κανέναν λόγο να μεταφερθεί στα νέα γραφεία.  
Είχε όμως μια ιστορία πάνω του, για μένα, όχι για τους νεότερους που δεν είχαν τις δικές μου αναμνήσεις από εκείνη την εποχή, στα πρώτα βήματα της καριέρας μου. Το λυπήθηκα και το πήρα μαζί μου. Δεν το πήγα στο νέο μου γραφείο…δεν είχε πια καμιά θέση εκεί. Το πήρα στο σπίτι,  αλλά η μοίρα του ήταν να καταλήξει και πάλι σε μια αποθήκη. Πάντα είχα στον νου μου κάτι να κάνω με τα πέντε ρολογάκια του. Τί όμως? 

2013 - Και να που ήρθε η ώρα του!!!
Η Δράση Ελληνίδων Bloggers διοργανώνει Έκθεση Ρολογιών!!! 
 
Οι αγαπητές μας 
αναλαμβάνουν την συγκέντρωση των ρολογιών που φτιάχνονται από δεκάδες bloggers για να προσφερθούν στην έκθεση που γίνεται για το Χριστοδούλειο Ίδρυμα

Αφού τελείωσα τα πέντε ρολόγια που πρόλαβα να φτιάξω, 
μου ήρθε η φαεινή ιδέα!!!  
Θα μπορούσα να φτιάξω κάτι μ΄εκείνα τα γιαπωνέζικα ρολογάκια που έχω στην αποθήκη!!! 
Θα μπορούσα μάλιστα να φτιάξω πέντε ρολόγια προσαρμόζοντας τους μηχανισμούς σε αντίστοιχες βάσεις!  
Μου κόλλησε όμως η ιδέα να μην τα χωρίσω, αλλά να τους δώσω την ευκαιρία να συνεχίσουν να συντροφεύουν το ένα το άλλο, όπως το έκαναν για τόσα πολλά χρόνια.

Η μεταλλική ανοξείδωτη κορνίζα βάφεται σε καφέ χρώμα και περνιέται με χρυσαφιά πατίνα σε κάποια σημεία   Ο παλιός χάρτης της Ισλανδίας 
-που τόσα χρόνια ήταν τυλιγμένος σε ρολό- καλύπτει την ιαπωνική φίρμα 
και επιδέχεται μια περαιτέρω παλαίωση με πατίνες, 

όπως και τα γυαλιστερά χρυσά ρολόγια, που ξαναπαίρνουν την θέση τους μέσα στο κάδρο.



Νέες καρτελίτσες με τα ονόματα των πόλεων τυπώνονται και κολλιούνται κάτω από κάθε ρολόι. 

(χμμμ....Δεν σκέφθηκα να ρυθμίσω την αντίστοιχη ώρα της κάθε πόληςπριν την φωτογράφιση!) 

Και έτοιμο πια, πήρε κι αυτό τον δρόμο του για την έκθεση. Θα ενδιαφερθεί άραγε κάποιος να αποκτήσει ένα τέτοιο ‘ιδιαίτερο’ πενταπλό ρολόι?? 
Εγώ πάντως χάρηκα που μπόρεσα και ανακύκλωσα και τα ρολογάκια, και την κορνίζα τους αλλά και τον ιστορικό χάρτη. Θα μπορούσε κάποιος, εάν προτιμάει, να τον αντικαταστήσει μ’έναν χάρτη της Ελλάδας ή μ΄έναν παγκόσμιο χάρτη.

Αγαπητές μου Χρυσομέλισσες, σας το παραδίνω, 
φτιαγμένο με πολλή αγάπη!!!  

  

Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013

Δωράκια και... αναμνήσεις - Gifts and...souvenirs


Στην κλήρωση που ακολούθησε τις ευχές σας για τα γενέθλιά μου, 
είχα υποσχεθεί να σας δείξω τα δωράκια όταν θα τα είχα έτοιμα.  
Καθυστέρησα λίγο, αλλά σήμερα έχω την χαρά να σας τα παρουσιάσω. Ελπίζω να αρέσουν στις τυχερούλες!
For my birthday's giveaway, I have created three decoupage works for the lucky winners. 
I hope they will enjoy them! 
 
Για την ζωγράφο μας, την Μαρία Βιλλιώτη (Πνοές Τέχνης), δεν ήθελα κάτι φανταχτερό αλλά αντίθετα κάτι λιτό, διακριτικό, ένα απλό αναμνηστικό από εμένα, κι ελπίζοντας να βρεί κάποια γωνίτσα στο σπίτι της να το κρεμάσει, έφτιαξα αυτό το καθρεφτάκι 
 Decoupage χαρτοπετσέτας, παλαίωση, κρακελέ ενός συστατικού, contour/relief.
Για την φίλη Ιωάννα (Mani di Fata) η οποία με 'λούζει' στα γλυκά και ποιητικά σχόλια, έφτιαξα κάτι πιό 'λουλουδάτο' 
 Decoupage χαρτοπετσέτας, παλαίωση, κρακελέ ενός συστατικού

για την νέα φίλη Λίνα (Χωρίς Ειρμό) που έτυχε να γίνει το 350ό μέλος του blog μου εκείνη την ημέρα, είχα τάξει ένα συμβολικό δωράκι και της έφτιαξα αυτό το μπουκάλι
  Decoupage χαρτοπετσέτας,  κρακελέ one step με χρυσή πάστα

Σας είχα υποσχεθεί να αποκαλύψω τί κρύβει το αυστριακό κουτί πάνω στο γραφείο μου. 
Some of the mini souvenirs that I keep in the wooden box on my desk !
Λίγα ενθύμια από τα νεανικά μου χρόνια που περιμένουν υπομονετικά να τα προβάλλω κάπως καλύτερα, 
ανακατεμένα με κάποια περίεργα σουβενιράκια απ'αυτά που μου έφερναν οι θείες μου από το εξωτερικό και μου έκαναν τότε εντύπωση, αλλά τα βλέπω πλέον ως 'συλλεκτικά' στο διαδίκτυο, όπως ένα ζάρι που κρύβει μέσα του ένα άρωμα Molinard σε κρέμα, μία μίνι ξυριστική μηχανή (2Χ1εκ.), μιά μίνι φυσαρμόνικα-μενταγιόν και άλλα ψιλολόγια.
Όσο γι'αυτό που φαίνεται στο τελευταίο νταμάκι του collage, θα σας το ξαναδείξω στην επόμενη ανάρτησή μου...Στο μεταξύ, έχει καμμία σας ιδέα τί μπορεί να είναι?

Πριν κλείσω αυτήν την ανάρτηση, και μιάς και έχω αναφερθεί πολλές φορές στον αγαπημένο μου πατέρα, ο οποίος έχει 'φύγει΄εδώ και πολλά χρόνια, ένα μικρό collage, σαν ελάχιστο φόρο τιμής σ'εκείνον και στον δίδυμο αδελφό του, τον επίσης αγαπημένο μου θείο Νικολά. Σαν σήμερα, 11 Μαρτίου, ήταν τα γενέθλιά τους.
A small tribute to my late and beloved father and his twin brother. 11th March was their birthday!  

Αυτά για σήμερα, φίλες μου! Θα τα ξαναπούμε σύντομα!
Σας ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψή σας!

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013

My small desk - Το μικρό μου γραφείο


Hello my friends,
This is my second participation to the 'game' which was launched by my dear blog-friend Rena regarding old and vintage items.
I believe each one of us  has at least a couple of old things at home, either coming from beloved persons (parents, grandparents, etc.) or from our childhood, carrying special memories, or even bought at various antique shops or flee markets.  
Today, I will show you my small desk in the library, which carries some family heirlooms. This is where I sit to write a letter or a card  to the few dear friends with whom I do not have the chance to communicate by e-mail. 
_____________
Στον αιώνα του internet η γραπτή αλληλογραφία έχει πλέον σχεδόν εκλείψει. 
Ομολογώ οτι κι εγώ έχω πέσει στην παγίδα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μέσω του οποίου είμαι σε πολύ πιό συχνή επαφή με φίλους και συγγενείς του εξωτερικού.  
Ακόμα και οι Χριστουγεννιάτικες κάρτες είναι πιά μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού αφού ανταλλάσουμε 'ηλεκτρονικές' ευχές.  Κι όμως, είναι τόσο ωραίο να λαμβάνεις ή να στέλνεις μιά χειρόγραφη επιστολή ή μία ευχετήρια κάρτα !
Μιά τέτοια κάρτα έφτασε στα χέρια μου λίγο καθυστερημένα, μόλις προ ημερών,  από μιά παλιά συνεργάτιδα και φίλη στην Γαλλία.
Την είχα συναντήσει για τελευταία φορά στο Παρίσι πριν από δύο χρόνια και από τότε είχαμε 'ψιλοχαθεί'.  Μου έστειλε λοιπόν τις ευχές της και τα νέα της  και ενώ η πρώτη μου σκέψη ήταν να καθήσω στο laptop και να της γράψω ένα ολόκληρο 'κατεβατό' με τα δικά μου νέα,
συνειδητοποίησα ότι δεν θα ήταν σωστό να μην της απαντήσω με τον ίδιο τρόπο. 
Κάθησα λοιπόν στο γραφειάκι μου και της έγραψα ένα χειρόγραφο γράμμα.
Σε μιά γωνιά της βιβλιοθήκης το μικρό γραφείο, όντως σε προσκαλεί να καθήσεις και να γράψεις μια επιστολή.  
 Δεν το έγραψα με κονδυλοφόρο...........
 
 κρυστάλλινο μελανοδοχείο (αγνώστου προέλευσης και ηλικίας)

ούτε με πένα και μελάνι,
Αντίκα, διπλό μαρμάρινο μελανοδοχείο φτιαγμένο με οβίδες των Βαλκανικών Πολέμων
1912-1913, πριν από ακριβώς 100 χρόνια !!!

Δίπλα τους, πάνω στο γραφείο,  είναι αυτό το όμορφο κουτί
δεν ξέρω εάν είναι από την Βιέννη (σαν της Ποδηλάτισσας, χαχαχα!) αλλά μου το χάρισε μιά αυστριακή φίλη της μαμάς μου όταν ήμουν 12 ετών, αντίκα δηλαδή κι αυτό!!! 
Σε επόμενη ανάρτηση θα σας δείξω τί κρύβει μέσα του !!!

Αύριο θα πάω να στείλω το γράμμα στην φίλη μου.  Στο ταχυδρομείο θα το ζυγίσουν ηλεκτρονικά και όχι σε μία τέτοια  παλιά ζυγαριά επιστολών

Θα μπορούσα να της τηλεφωνήσω...αλλά μου έγραφε στην κάρτα της ότι θα λείπει από το Παρίσι αυτό το διάστημα...
στ'αλήθεια, αυτό το τηλέφωνο λειτουργεί ...αλλά έτσι που έχουν γίνει οι αριθμοί, δεκαψήφιοι, σου πιάνεται το δάχτυλο ώσπου να τους σχηματίσεις στο καντράν...και δεν έχει και αναγνώριση κλήσεων...χαχαχα !!!

το αμπαζούρ είναι φτιαγμένο από τον μπαμπά μου από το πόδι ενός παλαιού σπασμένου τραπεζιού (ανακύκλωση πριν από 50 χρόνια !!!) και το 'καπέλλο' ραμμένο και στολισμένο από την μαμά μου  με μία πολύ παλαιά γαλλική δαντέλλα.

Το υπόλοιπο κομμάτι από το πόδι του τραπεζιού έγινε ένα δεύτερο αμπαζούρ. 

Και μιάς και μπήκα στην βιβλιοθήκη, να σας δείξω κι άλλη μία πραγματική 'αντίκα'.
Το Μέγα Ωρολόγιον του παππού μου, από ελληνικό τυπογραφείο της Βενετίας του 1882 !
Στις τελευταίες σελίδες είναι γραμμένες προσευχές και ένα κομμάτι από τους Χαιρετισμούς, με διαφορετικούς όμως χαρακτήρες και αρκετά ανορθόγραφα. Τα δε στοιχεία του παππού Διονύση...διπλογραμμένα -με μολύβι κι από πάνω με μελάνι-, πολύ ανορθόγραφα...τα είχε γράψει μόνος του σε μικρή ηλικία? τα έγραψε ίσως η μητέρα του? ή μήπως κάποιος νονός που του χάρισε το βιβλίο? Αυτό, βέβαια δεν θα το μάθω ποτέ...

Αυτή είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο παιχνίδι της Ρένας

Εσείς, έχετε παλιά κι αγαπημένα αντiκείμενα στο σπίτι σας ?

Ελπίζω να περάσατε μια ευχάριστη Τσικνοπέμπτη και σας εύχομαι 
καλό Σαββατοκύριακο και καλές Αποκριές !

 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...