Οκτώ χρόνια blogging

Αγαπημένοι μου φίλοι,
Οκτώ χρόνια συμπλήρωσε χθες το μπλογκοσπιτάκι μου!!! 
Η ματιά μου έπεσε στην αρχειοθήκη ιστολογίου στην δεξιά πλευρά της οθόνης και ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα με την μείωση του πλήθους των αναρτήσεών μου τα τελευταία χρόνια! Κάποτε είχα φτάσει τις 89 αναρτήσεις, μετά τις 55,  τις 24, ενώ φέτος μετά βίας έκανα μόνο 9!!!  

Κάποιοι πολύ δραστήριοι bloggers μπορεί να χαμογελάσουν, ή να γελάσουν με τα γραφόμενά μου! 
'Οσο κι αν το έχω παραμελήσει δεν μπορώ να μην χαίρομαι που το μπλογκάκι μου αντέχει ακόμα και δεν έχει χαθεί από την μπλογκογειτονιά, όπως τόσα άλλα. Κι όμως, μου είναι τόσο πολύ πιό ευχάριστο να γράφω στο blog παρά στο προφίλ μου του FB ή στις διάφορες ομάδες του.  'Οχι πως γράφω τίποτα το σπουδαίο...πιό πολύ χαίρομαι να σας δείχνω τις ταπεινές μου ερασιτεχνικές δημιουργίες και να σας λέω πότε-πότε τα νέα μου.  Απλά δεν έχω πιά όσο ελεύθερο χρόνο είχα τα πρώτα χρόνια. 

Φυσικά και δεν παραπονιέμαι, αφού περνάω τόσο όμορφα ως χαζογιαγιά!!!  Η εγγονούλα μου γίνεται σε λίγες μέρες 9 μηνών και είναι ένα γλυκό, ήρεμο, πανέξυπνο μωράκι που μας ξετρελαίνει με τα καμώματά του και τα σκέρτσα του.

Από την άλλη, τον τελευταίο καιρό, το laptop μου άρχισε να σέρνεται. Για να γράψω και να ανεβάσω φωτογραφίες ...κάθομαι με τις ώρες και χάνω και την υπομονή μου.  Θα μάθω εάν φτιάχνεται, διαφορετικά μάλλον θα πρέπει να αποφασίσω να πάρω ένα καινούργιο.

  

Με την πολυλογία ξεχάστηκα... σας ευχαριστώ πολύ, φίλες και φίλοι μου, που περνάτε και μου αφήνετε τα σχόλιά σας στις αραιές αναρτήσεις μου. Θα προσπαθήσω να εμφανίζομαι κι εγώ πιό συχνά.  Τουλάχιστον, το ελπίζω!

Με μεγάλη μου χαρά ετοιμάζω ένα δωράκι που θα κληρωθεί ανάμεσα σε όσες/όσους αφήσουν σχόλιο σ'αυτή την ανάρτηση έως το τέλος του μήνα.  
Διότι,  μπορεί να μην κάνω συχνές αναρτήσεις, αλλά όλο και κάτι φτιάχνω... είτε αυτό είναι ντεκουπάζ, ή δημιουργική ραπτική, ή βάψιμο μικρο-επίπλων, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε...χα χα χα! Σας παρουσιάζω λοιπόν κάποια από τα τελευταία μου.

Πρόσφατα θέλησα να δοκιμάσω κάποια από τα υλικά μου, μπας και είχαν χαλάσει από τον καιρό που τα είχα αγοράσει. 

'Εφτιαξα λοιπόν αυτό το δισκάκι που μου είχε πάρει ο γυιός μου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια, μαζί με το πρωτοχρονιάτικο δώρο του μου φέρνει πάντα και διάφορα υλικά και αντικείμενα για ντεκουπάζ.  Νά'ναι καλά το παληκάρι μου!  

Πάνω από το κρακελέ ενός συστατικού συνηθίζω να περνάω το χρώμα πάντα με σφουγγαράκι γιατί μου αρέσουν τα σκασίματα που δημιουργούνται έτσι.  Αυτή την φορά, δοκίμασα να το περάσω με πινέλο και το αποτέλεσμα ήταν εντελώς διαφορετικό. 

Επειδή όμως το δισκάκι είναι μακρόστενο, του ταίριαξαν, πιστεύω, αυτά τα "είς μήκος" σκασίματα.

Πώς σας φαίνεται, αλήθεια;
 

Μιά παλιά ξύλινη κορνιζούλα της μαμάς μου, η οποία φιλοξενούσε για πολλά χρόνια μια χάρτινη ξεθωριασμένη εικονίτσα, μεταμορφώθηκε με χρώμα κιμωλίας και πατίνες πάνω από τις ανάγλυφες γωνίες που της πρόσθεσα με την βοήθεια του αγαπημένου αφρόστοκου και ενός στένσιλ.   

διάφορες φάσεις της μεταμόρφωσης

 Για να σας την παρουσιάσω, τοποθέτησα μιά παλιά φωτογραφία μου που βρήκα τυχαία προ ημερών μέσα σ'ένα συρτάρι. Είναι από την επίσκεψή μου στο Grand Canyon της Arizona το 1992... μιά εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη!

Xθες, είχαμε επισκέψεις. Στην ανηψιά μας την Σοφία, λόγω και της πρόσφατης ονομαστικής της εορτής, ετοίμασα ένα πινακάκι/σημειωματάριο για την κουζίνα της.

 Με κρακελέ και ένα από τα αγαπημένα μοτίβα με ελιές.

Σε δύο γαντζάκια που βίδωσα στο κάτω μέρος, στερέωσα και κρέμασα ένα μολυβάκι για τις σημειώσεις.

Λίγο σκούρα βγήκαν τα χρώματα, αλλά η Σοφία με διαβεβαίωσε πως ταιριάζουν πολύ στον χώρο της. 

Για την κορούλα της, την Λυδία, έφτιαξα ένα καδράκι για το καινούργιο της δωμάτιο. Χωρίς να το γνωρίζω, πέτυχα το αγαπημένο της θέμα που είναι οι κουκουβάγιες, κι έτσι, χάρηκε πολύ και φυσικά χάρηκα κι εγώ που της άρεσε το δωράκι μου! 

Χρησιμοποίησα μία στρογγυλή ξύλινη βάση στην οποία έδωσα μιά ανάγλυφη υφή περνώντας την με μείγμα κόλλας, άμμου και χρώματος κιμωλίας.
 
 Στην  συνέχεια, την έβαψα με λευκό χρώμα πριν κάνω το ντεκουπάζ με τις κουκουβάγιες,
 
έκανα φωτοσκιάσεις με χρώματα λαδιού και τόνισα κάποιες λεπτομέρειες με περλεπέν. 

 και τέλος, κόλλησα γύρω-γύρω ένα πλεκτό κορδόνι κι ένα δίχρωμο φιογκάκι στην κορυφή που κρύβει το κρεμασταράκι.

  Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο, ευελπιστώ όμως να επανέλθω το συντομότερο! 
Σας εύχομαι καλή εβδομάδα και καλό φθινόπωρο, επισήμως πλέον από σήμερα!

 

Οι παλιές κουρτίνες

‘Εφτασε η ώρα να σας δείξω τι έφτιαξα με τις παλιές κεντημένες κουρτίνες της γιαγιάς μου(ή, ίσως, της αδελφής της γιαγιάς - δεν θυμάμαι πολύ καλά). Όταν τις βρήκα διπλωμένες, μαζί με διάφορα άλλα, στον πάτο της παλιάς ντουλάπας της μαμάς μου,  

  μου ήρθαν στην μνήμη ωραίες  εικόνες από τα παλιά,  τότε που πηγαίναμε κάποιες Κυριακές στον παππού και την γιαγιά, όπως και στο σπίτι της θείας Πόπης, αδελφής της γιαγιάς,  και χάζευα στα παράθυρα τα όμορφα κεντημένα τους κουρτινάκια. 

Τα χρόνια πέρασαν, τα σπίτια άλλαξαν, τα μεγέθη των παραθύρων επίσης… και τα παλιά κουρτινάκια διπλώθηκαν και  «καταχωνιάστηκαν» σε ντουλάπες και μπαούλα, όμως δεν πετάχτηκαν από την μαμά μου, αλλά κρατήθηκαν ως κειμήλια ( μα, σε ποιόν άραγε να έμοιασα κι εγώ;;;).    Κάποια στιγμή μετακόμισαν στο εξοχικό, όπου προσέφεραν κι εκεί τις υπηρεσίες τους για κάποια χρόνια, και μετά … φτού κι απ’την αρχή, κατεβάστηκαν από τα παράθυρα, αντικαταστάθηκαν από κάποια άλλα, πιο ‘μοντέρνα’  που είχε φέρει ως δώρο κάποιος από τους εξ Αμερικής θείους,  ενώ εκείνα, τα ‘παλιά’,  ξανακλείστηκαν σε κάποια ντουλάπα. 

Μέχρι που τα βρήκα εγώ πέρυσι, τέτοια εποχή!  Η φθορά του χρόνου ήταν εμφανής σε κάποια σημεία (τρυπούλες, σχισιματάκια, μπαλωματάκια), 
 
αλλά και το μικρό τους μέγεθος, σε σχέση με τα σύγχρονα κουφώματα, δεν τους άφηναν περιθώρια για μια νέα ζωή.   Θα πήγαιναν λοιπόν χαμένα από εμένα, μετά από τόσα χρόνια (τουλάχιστον 60 τα θυμάμαι εγώ...μπορεί να είναι και αιωνόβια!);  Δεν μπορούσα κάν να σκεφθώ την περίπτωση να τα πετάξω.  Κάτι θα εύρισκα να κάνω με αυτά. 

Αρχικά, χρειάστηκε να τα πλύνω αρκετές φορές μέχρι να ασπρίσει το λινό τους ύφασμα.  Φαίνεται πως κάποια στιγμή είχαν πλυθεί μαζί με άλλα κόκκινα υφάσματα… «ρούχα μαζί που πλύθηκαν και είχαν γίνει ρόζ…».

Αφού έκοψα τα κομμάτια που ήταν γερά,  ένωσα δύο απ’αυτά, τα στρίφωσα πάνω και κάτω, πέρασα λαστιχάκι

κι έντυσα το καπέλο ενός παλαιού  αμπαζούρ. 

Η ξύλινη τορνευτή βάση του, σε δανέζικο στυλ mid century,  χωρίς σκαλίσματα, ήταν ότι έπρεπε για να ταιριάξει με το κεντητό καπέλλο.

‘Ενα δεύτερο κεντημένο κομμάτι, γαζώθηκε ανάμεσα σε δύο μονόχρωμες φάσες και έγινε ένα ωραιότατο διακοσμητικό μαξιλάρι 
 
 με κλείσιμο φάκελου στην πίσω πλευρά.

 

 

Το τρίτο κομμάτι ήταν μικρότερο. Κανένα πρόβλημα… έγινε κι αυτό κεντρικό μοτίφ σ’ένα δεύτερο μαξιλάρι.    

Το συνολάκι λίγο πριν φτάσει στην κόρη μου. Καθώς και ένα από τα παλιά τραπεζάκια της μαμάς μου, που η Κατερίνα θέλησε να κρατήσει. 
Μικρά κομματάκια από τα κεντήματα έχουν περισσέψει μετά από τα ψαλιδίσματα που έκανα, και κάποια στιγμή θα βρώ τρόπο να τα αξιοποιήσω κι αυτά. 

‘Εμενε όμως και ένα μακρόστενο κομμάτι από μια διακοσμητική φάσα  που στόλιζε παλιά την καπνοδόχο του μικρού τζακιού στο εξοχικό της γιαγιάς.  

 Η Κατερίνα μου σε μικρή ηλικία μπροστά στο τζάκι της γιαγιάς μου, που είναι στολισμένο με το κέντημα. 

Αυτή η φάσα, όπως μπορείτε να διακρίνετε διέφερε χρωματικά από τις κουρτίνες, αφού στο κεντρικό σημείο ήταν κεντημένη σε απαλή σιέλ απόχρωση (μήπωςγιατί δεν ήταν αρκετή η μπλέ σκούρα κλωστή;).  

  και σ’αυτήν υπήρχαν σχισιματάκια και έτσι αναγκάστηκα να την κόψω  και  να κρατήσω μόνο  το σιέλ κομμάτι.  Τι να το έκανα αυτό;  

Θυμήθηκα τότε πως σε ένα ντουλαπάκι στο μπάνιο της γιαγιάς  είχα βρεί ένα περισσευούμενο ράφι, το οποίο μάλιστα παλαιώτερα σίγουρα ήταν πορτάκι  κάποιου άλλου ντουλαπιού, αφού είχε σημάδια από μεντεσέδες!!!  

 

Αφού  αφαίρεσα ένα εμφανώς πρόσθετο ξύλο,  και  ‘μπάλωσα’ την μία του γωνία(με ένα ξυλάκι και ακρυλικό στόκο), το έβαψα με χρώμα κιμωλίας που έφτιαξα μόνη μου,  και το παλαίωσα με λίγο σκούρο βερνίκι σε μορφή gel. 

 και κόλλησα πάνω του το κέντημα χρησιμοποιώντας διαφανές σκληρυντικό Power Τex.

    Όταν στέγνωσε,  πέρασα από πάνω αρκετά χέρια διάφανο βερνίκι νερού, και  έτσι έγινε ένα ωραιότατο διακοσμητικό τοίχου.

 Θα μπορούσε να γίνει και δίσκος σερβιρίσματος, όπως ίσως φανταστήκατε βλέποντας την αμέσως προηγούμενη φωτογραφία, αλλά έχω φτιάξει άλλους δύο δίσκους τους οποίους θα σας δείξω στην επόμενη ανάρτηση. 

Μπορεί να μην στολίζουν πλέον κάποιο παράθυρο, αλλά τα παλιά κουρτινάκια  θα συνεχίσουν, μέσα από τα κομμάτια τους, να στολίζουν το ανανεωμένο καθιστικό του παλιού εξοχικού της γιαγιάς. 

 

Εσείς έχετε περισώσει κάποια κομμάτια από παλιά κεντήματα; 

Γνωρίζω κάποιες φίλες που το έχουν κάνει και μάλιστα με πολύ γούστο και με μεγάλη επιτυχία στο αποτέλεσμα.

Τα δικά μου χιονισμένα χωριουδάκια

Από την πρώτη στιγμή που είδα τα Χριστουγεννιάτικα χωριουδάκια της Χαράς, πραγματικά τα λάτρεψα, και μου μπήκε η ιδέα να δοκιμάσω κι εγώ να φτιάξω. Ομολογώ πως δεν είναι δα και η πρώτη φορά που έχω εμπνευστεί από τις υπέροχες δημιουργίες της πολυτάλαντης φίλης μας!

Χωρίς καμμία πρόθεση αντιγραφής, συγκέντρωσα τα υλικά μου και στρώθηκα στην δουλειά. 

Δεν ήταν δύσκολο...αφού περιμένοντας οσονούπω τον ερχομό μιάς πρώτης εγγονούλας, 

οι ετικέττες  από τα δωράκια που δέχθηκε ήδη η κόρη μου, και από κάποια μωρουδιακά 

που αγοράστηκαν, ήταν αρκετές για να μετατραπούν σε όμορφα σπιτάκια, 

με τα οποία άρχισα να δοκιμάζω να κάνω μία σύνθεση.

 Με την προσθήκη στοιχείων που κόπηκαν από παλιές χριστουγεννιάτικες κάρτες 

και από διάφορα παλιά περιοδικά - τί τα μάζευα τόσα χρόνια που εργαζόμουν στον ξένο Tύπο;- 

και με αρκετό 'σπιτικό' χιονάκι, έφτιαξα το πρώτο μου χωριουδάκι.

 

  ΄Ενα καδράκι με μαύρο πλαίσιο που είχα φυλαγμένο, βάφτηκε με απαλό γκρί χρώμα κιμωλίας 

(πιό ανοιχτόχρωμο απ'όσο φαίνεται στις φωτογραφίες) και φιλοξένησε την σύνθεσή μου 

κάτω από το υπάρχον passe-partout.

 

 'Οπως θα διαπιστώσατε, δυο-τρείς λεξούλες έμειναν φανερές πάνω στις ετικέττες, 

για να θυμίζουν στην νέα μανούλα την χρονιά που σκάρωσα αυτό το γιορτινό καδράκι! 

 Ελπίζω στο μέλλον, μαμά και κόρη να το στολίζουν κάθε Χριστούγεννα και να με θυμούνται!

'Οταν όμως φτιάχνεις κάτι που το χαίρεσαι τόσο πολύ, μπορείς να αρκεστείς σε ένα; 

Εγώ πάντως όχι! Και αφού υπήρχε περίσσευμα υλικών, συνέχισα με ένα δεύτερο.

  

Αυτή την φορά, το χωριουδάκι δεν μπήκε sous-verre  -όπως λέγουσιν και οι Γάλλοι-  

αλλά μέσα σε ένα τελλάρο με καμβά από την ανάποδη. 

 Το ξύλινο πλαίσιο περάστηκε πρώτα με ακρυλικό στόκο και με χιονάκι και μέσα του 

τοποθετήθηκε η σύνθεση που είχε γίνει πάνω σε φύλλο καμβά.

 'Οπως βλέπετε, αυτό το δεύτερο, βγήκε πρώτα για φωτογράφιση στην λιακάδα του κήπου, 

 πριν επιστρέψει στο σπίτι 

και στολιστεί πάνω στο τζάκι.

  Μου φαίνεται πως ούτε κι αυτό θα είναι το τελευταίο Χριστουγεννιάτικο χωριουδάκι μου, 

αρκεί να προλάβω να φτιάξω κι άλλο...

'Ε, όσο νά'ναι υπάρχουν και κάποιες άλλες δημιουργίες υπό κατασκευήν,  

πιό σχετικές με την άφιξη της μπεμπούλας μας!

Δέκα μόνο μέρες έμειναν έως τα Χριστούγεννα!

Καλή συνέχεια σε όλες και όλους με τις προετοιμασίες σας για τις γιορτές!

Καλό φθινόπωρο και χρόνια πολλά!!!

Επιστρέψατε από τις διακοπές σας; 

Καλώς ήρθατε λοιπόν και πάλι στην μπλογκογειτονιά! 

Και φυσικά, συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου αφού έκανα πάλι έναν μήνα (παρά δύο μέρες) να επικοινωνήσω μαζί σας!!! 
'Οχι πως πήγα πουθενά...δεν έφυγα καθόλου από το σπίτι, αλλά δεν έχω παράπονο...έχω κάνει περίπου 80 μπάνια!!!  Και συνεχίζω...εάν δεν φτάσει η πετρελαιοκηλίδα έως εδώ!!!

Από χθές, ήρθε πλέον επισήμως και το Φθινόπωρο, και το καλωσορίζουμε κι αυτό με ανακούφιση, μετά τους καύσωνες και την σκόνη από την Σαχάρα! Λίγη βροχούλα να είχαμε, θα ήταν πολύ ευπρόσδεκτη, να ποτιστούν οι κήποι, τα χωράφια, οι ελιές... 
'Εχουμε και την στενοχώρια μας για την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε το ναυάγιο του σαράβαλου δεξαμενόπλοιου στην Σαλαμίνα, αλλά τί να σας τα λέω εγώ, τα μαθαίνετε από τις ειδήσεις! Χθες ανακοινώθηκε ότι οι παραλίες της περιοχής μας είναι 'πεντακάθαρες', αλλά...

Αυτό το καλωσόρισμα προέκυψε από ένα κομμάτι παρκέ (δείγμα κάποιας εταιρείας) το οποίο αποφάσισα την τελευταία στιγμή να πάρω μαζί μου, ελλείψει κάποιου άλλου ξύλινου αντικειμένου, όταν παρακολούθησα ένα σεμινάριο για χρώματα κιμωλίας, που έγινε στην περιοχή μας τον Ιούλιο.  

'Οταν επέστρεψα στο σπίτι, και αφού πέρασαν αρκετές ημέρες χωρίς έμνευση, τελικά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τα μοτίφ της λεβάντας για να συμπληρώσω τα ανάγλυφα στένσιλς και να πλαισιώσω τις δύο λέξεις που είχαν στο μεταξύ μεταφερθεί στο ξύλο με καρμπόν. 

Η παλαίωση έγινε με καφέ και πράσινη πατίνα και τέλος η πινακίδα περάστηκε με 3 χέρια βερνίκι.

 Σ'εκείνο το σεμινάριο, εκτός από τα τρία ξυλαράκια που μας έδωσαν για να εφαρμόσουμε τις τεχνικές, είχα πάρει μαζί μου και μία μικρή κορνίζα, πιό πολύ για να δοκιμάσω πώς θα 'πιάσει' το χρώμα κιμωλίας πάνω σε άλλο υλικό.  

 Είναι φτιαγμένη από ένα κράμα, το οποίο δεν ξέρω πως ονομάζεται, κάτι μεταξύ πλαστικού και βακελίτη, αλλά πάρα πολύ ελαφρύ. Ήταν ένα αναμνηστικό δωράκι που είχαν φέρει κάποιοι φίλοι της κόρης μου από την Τυνησία πριν από κάποια χρόνια. Είχε όμως κτυπηθεί και ξεκολλήσει στις γωνίες και σίγουρα θα είχε μείνει σε κάποιο συρτάρι εάν δεν μου το έδινε να το φτιάξω. 

Αφού λοιπόν το κόλλησα, αφαίρεσα τα άλλα στοιχεία και έμεινε μόνο η κορνιζούλα, στην οποία πέρασα το χρώμα κιμωλίας και τελείωσα με καφέ κερί. 

 Και πάνω σ'ένα παριζιάνικο φόντο κρέμασα μία ξύλινη καρδούλα με κρακελέ που είχα φτιάξει παλαιώτερα. 

 

Πέρασα τα ανάγλυφα με χρυσή πάστα, και...

Δεν άλλαξε τελείως;;;

Κι εδώ, πάνω σ'ένα χαριτωμένο καβαλέτο, δώρο μεταξύ πολλών άλλων, της αγαπητής Ράνιας που μου έδωσε την χαρά να με επισκεφθεί πριν λίγο καιρό μαζί με την κόρη της και μία φίλη της.

 Πριν από αρκετά χρόνια, ο γιός μου μου είχε φέρει ένα πακέτο χαρτοπετσέτες από το Στρασβούργο με τις παραδοσιακές φιγούρες της Αλσατίας και τις σπεσιαλιτέ τους. Δεν μου είχε όμως ακόμα δοθεί η ευκαιρία να τις χρησιμοποιήσω, κι έτσι αποφάσισα πρόσφατα να στολίσω μ'αυτές ένα ξύλινο κουτί -μάλλον καφασάκι, θα έλεγα.

Δεν θυμάμαι κάν πώς είχε βρεθεί στα χέρια μου,

 αλλά μετά την μεταμόρφωσή του, σας διαβεβαιώ πως βρήκε ήδη την θέση του στο ατελιέ φιλοξενώντας κάποια υλικά.

Ας τα πάρουμε λοιπόν ξανά από την αρχή...

 

Σας καλωσορίζω, κάθε φορά που επισκέπτεστε το blog μου, κάθε φορά που διαβάζω ένα σχόλιό σας,  κι ας μην το βλέπετε κάπου γραμμένο.

 

Σας ευχαριστώ πάντα νοερά και από καρδιάς, για τα καλά σας λόγια, ακόμα και αν δεν απαντώ λόγω έλλειψης χρόνου.

Αυτή την φορά σας κερνώ και λίγο Kougelhopf, το παραδοσιακό γλυκό της Αλσατίας, μαζί μ'ένα ποτήρι σαμπάνιας για τα 6 χρόνια που κλείνει σήμερα το μπλογκοσπιτάκι μου και για την παρέα που μου κρατάτε μέσα απ' αυτό.
 Εύχομαι να συνεχίσουμε να τα λέμε μέσα από τα blogs μας για πολλά χρόνια ακόμα, και κόντρα στην γενική τάση να εγκαταλείπονται αρκετές σελίδες λόγω της πιό άμεσης επαφής που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αργώ κι εγώ πολύ να περάσω από τα δικά σας blogs, αν και προσπαθώ να διαβάσω όλες τις αναρτήσεις σας, και δεν αφήνω πάντα σχόλιο, αλλά  είμαι σίγουρη πως δεν θα με παρεξηγήσετε εάν σας πω τον λόγο...

Ετοιμαζόμαστε για τον γάμο της Κατερίνας μας, 

και όπως καταλαβαίνετε...τρέχουμε!!! 

Το πιθανότερο είναι πως θα τα ξαναπούμε πάλι σ'έναν μήνα!!! 
Με όλη μου την αγάπη!