Μεταμορφώσεις και...τρείς γάμοι!

  Προχθές το απόγευμα, περπατώντας στον δρόμο, παρατήρησα ένα στρογγυλό ακτικείμενο που το πέρασα γιά παλιό πόμολο. Είχε όμως και κάτι τρυπούλες και δεν κατάλαβα τί ήταν. Φυσικά και το μάζεψα! Κάτι θα εύρισκα να το κάνω!!!

 'Οταν το έπλυνα, πρώτα διαπίστωσα πως είχε καπάκι που άνοιγε  και αμέσως μετά ότι σ'ένα σημείο φαινόταν αχνά η λέξη pepper . Ήταν λοιπόν μιά παλιά, ξύλινη, σκαλιστή πιπεριέρα!

 Αφού στέγνωσε, την πέρασα με καφέ πατίνα  και χρυσή πάστα κεριού, και της πρόσθεσα ένα κερί για να δώ πώς φαίνεται σαν κηροπήγιο.

 'Οχι άσχημα!  Αλλά, τί θα έκανα με το καπάκι?

'Ε, νομίζω πως βρήκα την καλύτερη λύση!

Χριστούγεννα θα έρθουν, ανάβουμε πότε-πότε κανένα αρωματικό λιβάνι...

δεν είναι ιδανική βάση γι αυτή την χρήση?

 

Στο μεταξύ, συνέχισα να μεταμορφώνω διάφορα παλιά επάργυρα αντικείμενα προκειμένου να γλυτώσω το τρίψιμο/γυάλισμά τους. 

Αυτή την φορά, είχε σειρά μιά μπιζουτιέρα! Ήταν δώρο από μία συμμαθήτριά μου, όταν ξαναβρεθήκαμε δέκα χρόνια αφού είχαμε τελειώσει το λύκειο.

Δοκίμασα διάφορα επάνω της, και κατέληξα να της κάνω εφφέ σκουριάς με ακρυλικά χρώματα και πατίνες. 

 Κάτι κατάφερα, νομίζω! Και δεν χρειάζεται πλέον γυάλισμα κάθε τόσο!!!

 -ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-

Πολλοί γάμοι έγιναν και γίνονται ακόμα αυτή την εποχή.  Είχαμε την χαρά να παραβρεθούμε σε τρείς και η Κατερίνα μας ήταν μία από τις κουμπάρες στον πρώτο γάμο.
 

Στεφάνωσε δύο αγαπημένους συμφοιτητές και φίλους.

Στον δεύτερο γάμο, μιά άλλη φίλη/συμφοιτήτρια στεφάνωσε μιά τέταρτη με τον Ισπανό εκλεκτό της καρδιάς της.

Σας μπέρδεψα?  

Μιλάμε για μιά πολύ ωραία και δεμένη παρέα στην οποία όλοι "κουμπαριάζουν" μεταξύ τους. 

(σε λίγο καιρό, η Κατερίνα θα βαπτίσει και το μωρό των πρώτων κουμπάρων που είχε στεφανώσει πριν δύο χρόνια).

Με την ευκαιρία λοιπόν αυτών των δύο γάμων, οι παλιοί συμφοιτητές οργάνωσαν ένα reunion στην Αθήνα και κατέφθασαν από πολλά μέρη της Ελλάδας, από την Κύπρο και από την Ευρώπη για να χαρούν με τις χαρές των φίλων τους. Για να καταλάβετε...το δεύτερο ζευγάρι ζεί και εργάζεται στην Αυστραλία, αλλά ήρθε εδώ στην Αθήνα να κάνει τους γάμους του, ώστε να έρθουν οι συγγενείς της νύφης από την ιδιαίτερη πατρίδα της, αλλά και αυτοί του Ισπανού γαμπρού από την Βαρκελώνη, όπως και οι φίλοι και των δύο!!!
Ο γάμος έγινε μεσημέρι, στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Αναβύσσου, πάνω από το λιμανάκι και τον υγροβιότοπο.

Για τα παιδιά που φιλοξενήσαμε αυτές τις μέρες έφτιαξα μερικά μικρά αναμνηστικά δωράκια.

Καρδούλες...

 
Σελιδοδείκτες...
 
 


 
 











κι ένα μικρό αναμνηστικό για έναν Τυνήσιο φίλο τους που έδειξε ότι του άρεσαν τα διάφορα θαλασσόξυλα που είδε στο σπίτι. 

Ζήσαμε δηλαδή μία International κατάσταση αυτές τις μέρες!!!

 Ο  τρίτος γάμος ήταν άσχετος με τα παιδιά, πήγαμε μόνοι μας, και περάσαμε κι εκεί πολύ ωραία. 

Να ζήσουν και να ευτυχίσουν και τα τρία ζευγάρια!

Φθινοπωρινό στεφάνι

Ήταν μία χαρτοπετσέτα που με είχε εντυπωσιάσει από τον πρώτο-πρώτο καιρό που ξεκίνησα το découpage. Γιά την ακρίβεια, είχα δύο ίδιες και τις φύλαγα μέχρι να βρώ τα κατάλληλα αντικείμενα ώστε να μην πάνε χαμένες. 
Την πρώτη την χρησιμοποίησα για να φτιάξω ένα από τα γνωστά κουτιά του μπαμπά μου. Σίγουρα σας το είχα δείξει τότε, αλλά δεν μπήκα στον κόπο να ψάξω την αντίστοιχη ανάρτηση.
Ήταν το πρώτο κουτί στο οποίο, με τις ελάχιστες γνώσεις μου, θέλησα να εφαρμόσω το στυλ shabby chic.

Δεν το είχα κάν βάψει εσωτερικά, ούτε το κάτω μέρος του, αλλά το είχα στολίσει και το καμάρωνα γιατί είχα 'καταφέρει' να του κάνω την περίφημη 'παλαίωση'.
Πρόσφατα, το ξανάπιασα στα χέρια μου, του πρόσθεσα παλιά διακοσμητικά καρφάκια από εκείνα που βρήκα στην παλιά εργαλειοθήκη.  Το στόλισα με λίγα ανάγλυφα με στένσιλ και ακρυλικό στόκο και το έβαψα εσωτερικά...με λίγα λόγια το 'φρεσκάρισα' και το τελειοποίησα!

Την δεύτερη χαρτοπετσέτα την είχα φυλάξει σε μία ζελατίνα...τόσο πολύτιμη την θεωρούσα!!!
Μέχρι που έφτασε η ώρα να την βγάλω για να την εφαρμόσω σε άλλη μία 'αντίκα'.  Ε, δεν είναι ακριβώς 'αντίκα', είναι όμως ένα από τα ταψιά της μαμάς μου, εκείνα τα αλουμινένια ταψιά, πριν εμφανιστούν τα ανοξείδωτα ή τα αντικολλητικά.  Πόσα και πόσα φαγητά δεν μαγειρεύτηκαν σ'αυτό!!! Και κάθε φορά χρειαζόταν καλό τρίψιμο για να καθαρίσει και να γυαλίσει. 
Το βρήκα κρεμασμένο μ'ένα σπαγκάκι στην αποθήκη
 
 και αμέσως ο νούς μου έτρεξε στην περίφημη, όμορφη, φυλαγμένη χαρτοπετσέτα.

Νομίζω πως δεν θα εύρισκα τίποτε καλύτερο (εκτός ίσως από κάποιο στρογγυλό τραπεζάκι).

Μετά σκέφτηκα να αγοράσω κορδέλλα λινάτσας για να το ντύσω γύρω-γύρω. 

Αλλά, γιατί να μην χρησιμοποιήσω κάποια κορδέλλα από τις τόσες που έχω στα κουτιά μου;  

Και πράγματι, βρήκα μία σε απαλό πράσινο λαδί που ταίριαξε απόλυτα. 

 όπως φαίνεται και σ'αυτήν την λίγο λοξή άποψη.

 Δεν χρειάζεται λοιπόν να φτιάξω κάποιο φθινοπωρινό στεφάνι, 

αφού μπορώ κάλλιστα με αυτό να σας ευχηθώ: 

Καλό Σεπτέμβρη, 

καλή σχολική χρονιά σε μαθητές, δασκάλους και καθηγητές 

και καλό Φθινόπωρο σε όλους !!!