Τσίου τσίου!!!

Από το Πάσχα έως σήμερα, μόνο μία ανάρτηση κατάφερα να κάνω...;! Δεν το πιστεύω!!!  Ωσονούπω  θα αρχίσουν οι οθόνες μας να πλημμυρίζουν από Χριστουγεννιάτικα θέματα! Κι εγώ ακόμα ψάχνω να βρώ λίγο χρόνο να κάνω μιά βόλτα στην μπλογκογειτονιά!

Ας προσπαθήσω λίγο να δικαιολογηθώ...χα χα χα!

Πριν από δεκάξι χρόνια, αφήσαμε με τον Νίκο το διαμέρισμά μας στην πόλη και πήγαμε να μείνουμε στο εξοχικό μας, 45 χιλιόμετρα από την Αθήνα, ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα. Είχαν προηγηθεί κάποιες απαραίτητες εργασίες για να μετατραπεί το σπίτι σε μόνιμη κατοικία. Όπως έγραφα και τότε, ήταν μιά μεγάλη αλλαγή για μάς που είχαμε και οι δύο γεννηθεί και μεγαλώσει στο κέντρο της Αθήνας και στην συνέχεια είχαμε περάσει τα πρώτα 30 χρόνια του έγγαμου βίου μας σε κοντινό προάστειο. 

Η απόλυτη ησυχία, σχεδόν ερημιά, της αραιοκατοικημένης περιοχής, το μικρό δάσος απέναντί μας, μας δυσκόλεψαν στο να συνηθίσουμε στις νέες συνθήκες ζωής. Από την άλλη όμως, ο κήπος της μονοκατοικίας και η ενασχόλησή μας με την διαμόρφωση και την συντήρησή του μας γοήτευσε, όπως και η κοντινή θάλασσα για τα μπάνια μας και η μεγάλη παραλία για τους απογευματινούς περιπάτους μας. Επί δύο χρόνια, πηγαινο-ερχόμασταν στις εργασίες μας, σε διαφορετικές περιοχές, με δύο αυτοκίνητα, μέχρι που βγήκαμε στην σύνταξη.

Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μας παντρεύτηκαν. Η κόρη μας κληρονόμησε το διαμέρισμα της μητέρας μου κι εμείς δωρίσαμε το δικό μας στον γυιό μας, σε δύο αντικρυστές πολυκατοικίες στον ίδιο δρόμο, ενώ εμείς μέναμε μόνιμα στην εξοχή.

Και νά που, μετά από τόσα χρόνια, ήρθε η στιγμή που αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στην πόλη! 

Συμπληρώθηκε μάλιστα ήδη ένας χρόνος (και κάτι μήνες, γιά την ακρίβεια) που αυτή η μεγάλη απόφαση ήρθε και έφερε την αλλαγή στην ζωή μας. 

Ποιός ο λόγος αυτής της απόφασης; 

Μα, φυσικά, η μικρή μας Αθηνά, η οποία έφτασε σε ηλικία να πάει στο Δημοτικό! Και πώς να μην θελήσουμε να είμαστε πιό κοντά στα παιδιά μας, να βοηθήσουμε, όσο μπορούμε, να την παίρνουμε από το σχολείο όταν τελειώνει, ενώ οι γονείς της είναι στις εργασίες τους, να την κρατάμε μέχρι την ώρα που γυρίζει ο μπαμπάς της (γιατί η μαμά συνήθως γυρίζει πιό αργά), να περνάμε μαζί της λίγες ώρες σε καθημερινή βάση, πριν τις εξωσχολικές της δραστηριότητες.

Δεν το είχαμε καλά-καλά αποφασίσει να μπούμε στην διαδικασία εύρεσης διαμερίσματος κάπου κοντά στα παιδιά, όταν είχα την ανέλπιστη τύχη να μάθω πως ήταν ελεύθερο ένα μικρό διαμέρισμα στην ίδια πολυκατοικία όπου είχαμε ζήσει επί 30 χρόνια, το οποίο, φυσικά, σπεύσαμε να νοικιάσουμε! 

Γιά την ακρίβεια, εγώ είπα αυθόρμητα το ναί στον ιδιοκτήτη, πριν ακόμη το συζητήσω με τον Νίκο, τον οποίο δεν χρειάστηκε καν να πείσω...χα χα!  

Ανοίγουμε την μπαλκονόπορτα και χαιρετιόμαστε με την Αθηνούλα στην απέναντι πλευρά του δρόμου! Μεγάλη υπόθεση αυτό!

'Οπως καταλαβαίνετε, από πέρυσι τον Σεπτέμβριο που ήρθαμε στην παλιά μας γειτονιά, η ζωή μας άλλαξε εντελώς! Επιστρέψαμε στους θορύβους της πόλης, σε μιά πολυκατοικία -ευτυχώς μικρή- με γνωστούς συγκάτοικους, αφού οι περισσότεροι ιδιοκτήτες μας γνώριζαν από παλιά, με πολλά καταστήματα κοντά μας, με δύο πάρκα, και σε κοντινή απόσταση από το σχολείο της εγγονούλας μας. Κάνουμε έτσι και το καθημερινό μας περπάτημα, πολύ περισσότερο, μπορώ να πω, απ' όσο περπατούσαμε πριν. 

Στην ουσία όμως, περνάμε μισές μέρες στην πόλη και μισές στην εξοχή.

Κάθε Παρασκευή απόγευμα (κάποιες φορές και Πέμπτη) φεύγουμε για το εξοχικό, φροντίζουμε τον κήπο μας, απολαμβάνουμε την ησυχία της περιοχής, και κάθε Δευτέρα μεσημέρι επιστρέφουμε για να πάρουμε την μικρή από το σχολείο. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του να έχεις ένα εξοχικό σε κοντινή απόσταση από την πόλη. 

'Οσον αφορά τώρα τις χειροτεχνίες μου, καταλαβαίνετε πως έχω μοιράσει όλα μου τα υλικά στα δύο σπίτια! Τόσο αυτά που χρειάζομαι για το découpage και τις διάφορες χειροτεχνίες που κάνουμε με την Αθηνά, όσο και για τις ραπτο-δημιουργίες μου! Μέχρι και δεύτερη ραπτομηχανή αγόρασα για να μπορώ να ασχολούμαι. 

'Ασε που κουβάλησα κι ένα σωρό γλαστράκια στο μπαλκόνι για να τα φροντίζω κι αυτά!

Με το πήγαινε-έλα όμως, δεν μου μένει πιά και πολύς χρόνος! Και αυτός είναι ο λόγος που δεν σας έχω δείξει πολλά πράγματα εδώ και καιρό! 'Οχι πως δεν έχω φτιάξει πραγματάκια, αλλά δεν προλαβαίνω να τα φωτογραφίσω, να επεξεργαστώ τις φωτογραφίες και να τις ανεβάσω... ενώ πιό πολύ φωτογραφίζω τα λουλούδια μου και τα πουλάκια του κήπου απολαμβάνοντας τον καφέ μου στην βεράντα.

Αυτά είναι τα νέα μας!

Δεν θα σας αφήσω όμως χωρίς να σας δείξω πρώτα το κάτι τίς μου!

Μετά τα πρώτα δύο μίνι πανελάκια που έραψα/κέντησα,

     ακολούθησε ένα με κομμάτια από υφασματάκια 'κεντημένα'στην ραπτομηχανή, εντελώς πρόχειρα...                             έ δεν είμαι και καμμιά έμπειρη μοδίστρα... 

και μετά άλλο ένα πάνω στο οποίο θέλησα να δοκιμάσω τις βελονιές που διαθέτει η καινούργια μου ραπτομηχανούλα, παράλληλα με τα στοιχεία που κεντήθηκαν στο χέρι.

Στην συνέχεια ακόμα ένα πανελάκι γιατί ήθελε η Αθηνά, να της δείξω πώς τα φτιάχνω...

και φυσικά, θέλησε αμέσως να κάνει και η ίδια μία δοκιμή...

κάποια στιγμή, λέει, θα το συνεχίσει!

Μα, πείτε μου,  δεν είναι απίστευτες η αντίληψη και οι ικανότητες των σημερινών παιδιών;

Και για το τέλος, μετά το πουλάκι της προηγούμενης ανάρτησης, σας αφήνω με ένα ακόμη έργο των χειρών μου που ολοκλήρωσα πριν λίγες μέρες.

Ελπίζω να σας αρέσει!

Σας ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψή σας!