Της νύχτας τα καμώματα…

Αποθύμησα το Παρίσι!!! 

Πόσο θα ήθελα να ξανανέβω στον πύργο του Αϊφελ!!!

Επί τριάντα σχεδόν χρόνια, ταξίδευα στο Παρίσι κάθε χρόνο την ίδια εποχή. 

Πήγαινα σ'ένα τετραήμερο συνέδριο, αλλά πάντα είχα και ελεύθερο χρόνο να επισκεφθώ τα αξιοθέατα, να πάω στο θέατρο, να επισκεφθώ τους συγγενείς μου και να κάνω και κάποια εκδρομούλα γνωρίζοντας υπέροχες περιοχές (τα παλάτια του Λίγηρα, το Mont Saint-Michel, κλπ...) ή να πάρω το τραίνο για να περάσω το Σαββατοκύριακο στις Βρυξέλλες ή στο Λονδίνο...

Περασμένα μεγαλεία!!! 

Είναι η δεύτερη χρονιά από τότε που βγήκα την σύνταξη και πραγματικά μου λείπει το Παρίσι!  

Σε πρόσφατη ανάρτησή του, το Δελφινάκι μας ξαναθύμησε πώς ονειρεύεται να ανέβει κάποτε στον πύργο του Αϊφελ. Της το εύχομαι με όλη μου την καρδιά!!! Και της αφιερώνω αυτό το μικρό πινακάκι που έφτιαξα σε καμβά με decoupage και ανάγλυφο πλαίσιο με πάστα διαμόρφωσης. 

Λίγο σκούρο μου βγήκε, αλλά...νυχτερινές ώρες το έφτιαχνα, έχει όμως κάτι το μυστηριώδες...δεν νομίζετε?.....χαχαχα!!!!

Μόλις το είχα τελειώσει, και το Δελφινάκι ανήγγειλε τον νέο του διαγωνισμό. 
24 Φωτογραφίες αντικειμένων με ονομασίες από το Α έως το Ω! 

Μά, τέτοια σύμπτωση!!! ούτε συνεννοημένες να είμασταν, χαχαχα!!!!  

Αϊφελ, λοιπόν για την συμμετοχή μου στο ΑΛΦΑ, το πρώτο γράμμα της Αλφαβήτου.  

-------------------

Η σούπερ γιαγιά!

Τις προάλλες είμασταν καλεσμένοι σε μιά υπέροχη και ξεχωριστή βραδυά κάτω από τα μεγάλα πεύκα του κήπου μιάς όμορφης μονοκατοικίας. 

Η αγαπημένη μας θεία Μαρίτσα, ξαδέλφη της πεθεράς μου, είχε τα 90στά γενέθλιά της και ο γυιός της ήρθε από την Αμερική για να τα γιορτάσουμε όλοι μαζί, συγγενείς και φίλοι.  Δεν θα σας πώ πολλά...ούτε οι φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό μου είναι πολύ καλές (νύχτα και με flash από απόσταση,  τί περίμενα κι εγώ ?) αλλά ήθελα μόνο να μοιραστώ μαζί σας την ζωντάνια και το κέφι αυτής της καταπληκτικής σούπερ γιαγιάς. Και τί δεν είδαμε από την θεία Μαρίτσα! 

Τί τραγούδι, τί χορό, 

Καμαρώνοντας το γυιό που χορεύει και λέγοντας αστεία σε κάθε τραπέζι 

τί ποιήματα, τί χάδια και πόζες με τους συγγενείς 

με την θεία Στέλλα και την ξαδέλφη μας την Βούλα

αλλά και με τους πρώτους της μαθητές που ήρθαν να τιμήσουν την παλιά τους δασκάλα και να της δώσουν τις καλλίτερες ευχές τους. 

Μιά πέτρα για την είσοδο 

και ένα παλαιό κεραμίδι με decoupage και κρακελέ

 ήταν τα δικά μου μικρά δωράκια για την θεία Μαρίτσα που ξέρω πόσο εκτιμάει τα χειροποίητα αντικείμενα.

Με την ευκαιρία της συνάντησης, είχα την χαρά να μοιράσω και στα ξαδέλφια κάποια μικρά σουβενίρ που είχα φτιάξει με decoupage και κρακελέ.

Βότσαλα Presse-papiers (καρδιόσχημα βότσαλα, decoupage, κρακελέ )

Καλοκαιρινό διακοσμητικό 

( θαλασσόξυλο, φελός, δίχτυ, decoupage ) 

Με τα Βότσαλα λοιπόν συμμετέχω στο ΒΗΤΑ του διαγωνισμού.

-------------------

Σας έλεγα στην τελευταία μου ανάρτηση για τα γατάκια που, δυστυχώς, δεν κατάφερα να σώσω.  Την προηγούμενη Κυριακή, επιστρέφοντας αργά το βράδυ στο σπίτι, ακούσαμε νιαουρίσματα στον κήπο!  Και, ναί, η γατούλα μας, η Κουτσούλα, είχε γεννήσει τέσσερα πανέμορφα γατάκια, τρία ξανθά και ένα γκριζουλίνι. 

Είναι δώδεκα ημερών και δεν έχουν ακόμα ανοίξει τα ματάκια τους. Χθές, τα 'μετακόμισε' κάτω από την μεγάλη μας γαρδένια (να δώ πώς θα την ποτίζω τώρα...!).

Με τα νέα μας Γατάκια λοιπόν, συμμετέχω στο ΓΑΜΜΑ του διαγωνισμού.

Τώρα, φθάνοντας στο ΔΕΛΤΑ, τί θα μπορούσε να είναι ??? Καθόλου πρωτότυπο, θα μου πείτε, κι όμως, εγώ θα στείλω Δελφινάκια, αλλά σας ξαναλέω, τα είχα φτιάξει πριν την ανακοίνωση του διαγωνισμού!  Για πολλά χρόνια, κάθε καλοκαίρι, η μητέρα μου πήγαινε στα λουτρά της Αιδηψού και κάθε φορά που επέστρεφε μου έφερνε και κάποιο δωράκι, πότε ένα κεντητό σεμέν, πότε μιά ποδιά κουζίνας. Η θεία μου όμως, που πήγαινε κι εκείνη στα λουτρά, μας έφερνε πάντα...δελφινάκια!! Δελφινάκια σε mobile, δελφινάκια σε ρολόϊ, δελφινάκια σε θερμόμετρο, δελφινάκια σκέτα, πάντα γαλάζια και πάντα μονόχρωμα. Ε, πιά, τα είχα βαρεθεί!!! Στην αποθήκη λοιπόν ξαναβρήκα αυτό το ταλαιπωρημένο μικρό διακοσμητικό 

το οποίο μεταμόρφωσα με ακρυλικά χρώματα. 

Και φυσικά, αυτή είναι η συμμετοχή μου στο ΔΕΛΤΑ του διαγωνισμού. 

Δελφινάκι μου, δικό σου!!!!!!

Από το ΕΨΙΛΟΝ έως το ΩΜΕΓΑ, έχουμε ακόμα μέλλον... 
Κάτι θα βρώ να φτιάξω και να σας δείξω και θα χαρώ να δώ και τις δικές σας συμμετοχές. 

---------------

Της νύχτας τα καμώματα…τα βλέπει η μέρα και γελά!!

Το παρακάτω κείμενο το έγραφα χθες την νύχτα…πριν ακόμα ανεβάσω τις φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης. Με είχε πιάσει το παράπονο… είπα να το σβύσω εντελώς, μετά έκοψα πάνω από τα μισά, αλλά, δεν βαριέστε…ας το βγάλω να ησυχάσω κι ελπίζω να μη μου κακιώσετε!!!

"Να το πώ τηλεπάθεια ???

Χθές, δέκα μόλις λεπτά πριν ανοίξω τον υπολογιστή μου και δώ τα τελευταία σχόλια στην προηγούμενη ανάρτησή μου, σκεφτόμουν πόσο μου έχουν λείψει κάποιες από τις φίλες που είχα την τύχη να γνωρίσω μέσα σ’αυτήν την ‘γειτονιά’!  Με είχε πιάσει το παράπονο (δεν μου το βγάλατε τζάμπα το παρατσούκλι της παραπονιάρας! ).

Είχα διακρίνει μια ‘αποχή’ σε πολλές αναρτήσεις μου τον τελευταίο καιρό, από αρκετές μπλογκοφίλες που άλλοτε μου άφηναν σχόλια  σε κάθε μου ανάρτηση.  Και παρόλο που εγώ τις επισκεπτόμουν, εκείνες…δεν!!!!!  Είναι πάλι κάποιες που δεν έχουν έρθει ποτέ σε μένα, ενώ εγώ τους αφήνω σχόλια!!! Δεν  έχω καταλάβει γιατί με ‘σνομπάρουν’. Αναρωτιόμουν εάν είχα ΄φταίξει’ σε κάτι, εάν είχα γράψει κάτι περίεργο ή απρεπές σε κάποιο σχόλιό μου!  Αλλά δεν είναι ‘του τύπου’ μου κάτι τέτοιο!! Το μόνο που θα μπορούσα να προσάψω στο εαυτό μου είναι ότι ίσως έχω κάποια έλλειψη του χιούμορ, και αυτό φαίνεται στην γραφή μου, χαχαχα!!! Μέχρι που κι εγώ απογοητεύτηκα και αραίωσα τα σχόλιά μου, αν και παρακολουθούσα τις αναρτήσεις σας και χαιρόμουν για τις τόσες όμορφες συναντήσεις και γνωριμίες που κάποιες από εσάς καταφέρατε να κάνετε σε διάφορες πόλεις. Μακάρι να μπορέσω κι εγώ κάποτε να συναντήσω κι άλλες από εσάς που δεν έχω ακόμα την τύχη να γνωρίζω! 

Τι σας τα γράφω όλα αυτά, θα με ρωτήσετε!  Θέλω να σας ζητήσω κι εγώ συγγνώμη που για πολλούς λόγους (λόγους υγείας της μητέρας μου και του αδελφού μου, μεταξύ άλλων, πολλές μετακινήσεις, κλπ.) δεν είμαι συνεπής στις επισκέψεις μου στα τόσο όμορφα μπλογκοσπιτάκια σας, και δεν έχω πάντα τον χρόνο να απαντώ και στα δικά σας σχόλια.  Τις περισσότερες φορές σας διαβάζω από το κινητό μου -όπου πιάνω σήμα- κι έτσι δεν μπορώ να απαντήσω ή να σας αφήσω σχόλιο. Από την άλλη δεν είμαι και τόσο ‘του τηλεφώνου’ ώστε να ‘τα λέγαμε’ τηλεφωνικώς, κι ούτε θα είχα τον χρόνο, κι έτσι έχω λίγο απομονωθεί! Μην μου το κρατάτε όμως ‘μανιάτικο’… γιατί αυτή την αίσθηση έχω!  Κάνετε μήνες να έρθετε σε μένα και είναι φορές που ενώ έχω φτιάξει κάτι και περιμένω την κριτική σας,  δεν αφήνετε κάν σχόλιο στην ανάρτησή μου, σαν να είναι εντελώς αδιάφορο. Και μην μου πείτε, πονηρούλες μου, κάποιες,  ότι κι εσείς δεν έχετε χρόνο, γιατί σας βλέπω που σχολιάζετε, ‘βολτάρετε’, ‘σφηνάρετε’ και ‘chatάρετε’  σε πολλά άλλα μπλόγκς (απόλυτο δικαίωμά σας, φυσικά, εννοείται !!! μακάρι να είχα τον χρόνο και να μπορούσα κι εγώ !).

Σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να σας επισκέπτομαι κι εγώ πιο συχνά, και αν δεν τα καταφέρνω την ημέρα, θα το κάνω την νύχτα, όπως και τώρα. Πήγε 4 το πρωϊ, ο Νίκος σηκώθηκε δύο φορές, με είδε να γράφω και κουνούσε το κεφάλι του…χαχαχα! ‘Ωρα είναι να πάω κι εγώ για ύπνο, νομίζω!!!!

Σας στέλνω την αγάπη μου!!!!  Καλό ξημέρωμα!!!!!"

Και νά, που πάλι "Καλό Ξημέρωμα", θα σας ευχηθώ, αφού μου πήρε τόσες ώρες να γράψω αυτήν την ανάρτηση!!!! Τι κακό κι αυτό μ'εμένα??!!  Πώς θα μάθω να κάνω μικρότερες αναρτήσεις, μου λέτε???? χαχαχα!!! Θα το προσπαθήσω όμως, κι έτσι θα είναι και πιό συχνές!!!!

Πολλά φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο!!!!!!!!

Η επιστροφή

Είπα κι εγώ, χθες, να επανέλθω στην όμορφη και φιλόξενη μπλογκογειτονιά μας, μετά από τόσον καιρό, και τα έκανα θάλασσα με το Bloglovin!!!

Σας ξάφνιασα? Προσπαθούσατε να διαβάσετε κείμενο αλλά ...τίποτα ! χαχαχα!!! 

Και οφείλω να ζητήσω συγγνώμη από όλες εσάς που σπεύσατε να μου αφήσετε σχόλια χθες, τα οποία, χωρίς να καταλάβω το πώς και το γιατί, νόμισα ότι τα εξαφάνισα (εκ των υστέρων είδα ότι υπάρχουν ακόμα και εμφανίζονται στην προεπισκόπηση αυτής της ανάρτησης, άρα θα φανούν και με την δημοσίευση). 
Είχα λοιπόν λάβει ένα μήνυμα από το Bloglovin ότι έπρεπε να δημοσιεύσω μια ανάρτηση με τον παρακάτω κώδικα

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/3512838/?claim=m8pub49cjfr">Follow my blog with Bloglovin</a>

και αυτό έκανα! Πίστευα ότι θα εμφανιζόταν το εικονίδιο που φαίνεται ήδη στην αριστερή στήλη.  

Σας ζητώ συγγνώμη γι αυτό! Ελπίζω μόνο να λειτουργεί καλά τώρα!!!! Εάν όχι, σας παρακαλώ να μου το πείτε!!! Και σας καλώ να με ακολουθήσετε με το Bloglovin γιατί θα λυπηθώ πολύ εάν σας χάσω την ημέρα που θα καταργηθεί το Google Friend Connect.

Και μην ανησυχείτε, θα σας αποζημιώσω πάραυτα!  Και με κείμενο, και με λουλούδια, και με χειροτεχνίες! Τί στο καλό? Πάνω από ένας μήνας πέρασε από την τελευταία μου ανάρτηση...να μην σας πώ τα νέα μου???   Είχα στενοχωρηθεί πολύ με τον θάνατο της αγαπημένης μου θείας (σύζυγο του αδελφού της μητέρας μου), όπως σας είχα πεί. Μετά, είχα πολλά πήγαινε-έλα από την εξοχή στην πόλη...όταν μένεις μακριά από γονείς και παιδιά, αυτό είναι αναπόφευκτο, και αυτή η απόσταση σε κουράζει.  Κάτι οι ιατρικές εξετάσεις (της κόρης, της μαμάς, του αδελφού, αλλά και δικές μου και του Νίκου)- ευτυχώς, τίποτα το ανησυχητικό - όλα αντιμετωπίζονται) κάτι οι απαραίτητες επισκέψεις στην πεθερά μου και στα κουνιάδια,  ψώνια και τακτοποίηση λογαριασμών, η φροντίδα του σπιτιού και του κήπου, πού να έβρισκα χρόνο για αναρτήσεις??? 
Ετοιμαζόμουν, προ ημερών, να κάνω μία, και μας ήρθε κι άλλο δυσάρεστο μαντάτο από την μακρινή Βραζιλία. Αυτή την φορά, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ένας από τους αδελφούς της μαμάς. Χρόνια ξενιτεμένος, με παιδιά και εγγόνια που δεν ξέρω εάν θα έχω ποτέ την τύχη να γνωρίσω -πολύ χλωμό το βλέπω- μόνο η μία ξαδέλφη είχε έρθει στην Ελλάδα πριν 5-6 χρόνια και δεν μιλούσε γρί αγγλικά, πόσο μάλλον ελληνικά...με τα δικά μου λίγα ισπανο-ιταλικά  και τα δικά της πορτογέζικα, κάπως καταφέρναμε να συνεννοηθούμε. Ο θείος όμως, ερχόταν κάθε  10-15 χρόνια και κάναμε μεγάλες χαρές όταν τον βλέπαμε, μέχρι που τα τελευταία χρόνια τον κτύπησε το αλτζχάϊμερ και δεν θυμόταν πιά τίποτα από την Ελλάδα. 

Όπως καταλαβαίνετε, δεν είχα χρόνο αλλά ούτε και διάθεση για blogging. Προσπαθούσα να σας παρακολουθώ και να αφήνω κάποια σχόλια στις δικές σας αναρτήσεις, αλλά σίγουρα μου έχουν 'ξεφύγει' πολλές. 

Στο μεταξύ....και ας αρχίσω από αυτό... έλαβα ένα όμορφο δωράκι...μιά ζωγραφιά από το αγαπητό σε όλους μας Δελφινάκι, μαζί με μια όμορφη καρτούλα με ευχές. 

Και το δωράκι αυτό το χρωστάω σε σάς, αφού εσείς με είχατε τιμήσει με τις ψήφους σας στο παιχνίδι/διαγωνισμό της φίλης μας με τις ανοιξιάτικες δημιουργίες.  Δελφινάκι μου, σ'ευχαριστώ για μία ακόμα φορά για την ζωγραφιά σου και για τα καλά σου λόγια! 

Κάτι ετοιμάζω και για τον καλοκαιρινό σου διαγωνισμό...ελπίζω να το τελειώσω σύντομα. 

Να σας πώ τί έκανα αυτόν τον καιρό; 

Καμάρωσα τα δέντρα μου να δένουν τους καρπούς τους. 

Ρόδια,

                                                













,  

λεμόνια, grape-fruits,    

 τα αναρριχώμενα, και όχι μόνο,

 να ανθίζουν και να μοσχοβολούν

Πολλαπλασίασα μερικά παχύφυτα, φυτεύοντάς τα σε κεραμικά αλλά και σε πραγματικά όστρακα

Έφτιαξα σαλάτες με χόρτα και λαχανικά από τον κήπο 

και πήδηξα έως το ταβάνι όταν δάγκωσα ένα κομματάκι καυτερής πιπεριάς...είχα ξεχάσει ότι ο γυιός μου είχε παραγγείλει από την Αμερική σπόρους διαφόρων ειδών καυτερής πιπεριάς !!! Από λάθος παρτέρι την είχα κόψει, χαχαχα!!!!!!!!!!

Στον λίγο χρόνο που μου έμενε, κατάφερα και έφτιαξα κασπώ από δοχεία γιαουρτιού και μαργαρίνης σαν αυτό

αλλά ντεκουπάρισα και ένα μεταλλικό κασπώ με όμορφα ηλιοτρόπια, το οποίο, μαζί μ'έναν κουμπαρά που δεν πρόλαβε να ταξιδέψει στην Πάτρα,  

καθώς και μ'ένα κρακελαρισμένο μπουκάλι 

και κάποια άλλα ψιλολόγια (που σας είχα δείξει παλαιότερα) έδωσαν το παρόν στο bazaar της ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

Κάποια Κυριακή, κάνοντας παρέα στην μαμά μου, της έδειξα πόσο εύκολα μεταμορφώνεται ένα παλιό σκαμπουδάκι. Λίγο στοκάρισμα και τρίψιμο, λίγη μπογιά, μια χαρούμενη χαρτοπετσέτα και λίγο βερνίκι

Τί άλλο έκανα; 

Ασχολήθηκα και με το ράψιμο...μεταξύ άλλων κόντυνα τις κουρτίνες που αγόρασε η κόρη μου για το δωμάτιό της, και με το ύφασμα που περίσσεψε, της έφτιαξα δύο αμπράς και δύο μαξιλάρια.

Σε άλλη ανάρτηση θα σας δείξω τί άλλο έραψα πριν βγάλω την ραπτομηχανή μου BLR...τώρα ψάχνω για σέρβις της Singer στην περιοχή μου, αλλά μάλλον θα πρέπει να την κουβαλήσω στην Καλλιθέα.

Τί έκανα ακόμη;

Προσπάθησα να σώσω τρία ολόϊδια ξανθά γατάκια που βρήκα κάτω από έναν θάμνο. Τα είχε εγκαταλείψει μιά τρελλόγατα. 

Δυστυχώς, δεν τα κατάφερα... χωρίς την φροντίδα της μάνας τους δεν επέζησαν, και στενοχωρήθηκα πολύ. 

Οι δικές μου γάτες τους γύριζαν την πλάτη...ή προτιμούσαν να φυλάνε καραούλι στις πέτρες και τα θαλασσόξυλα που είχα μαζέψει από την παραλία....

Στον κήπο, τα κλαδιά των δένδρων λύγισαν από τους καρπούς! 

Τόσα βερύκοκα (από τρία διαφορετικής ποικιλίας δέντρα) και όλα να ωριμάζουν σχεδόν συγχρόνως!  

'Εφτιαξα μαρμελάδες

έφτιαξα γρανίτες, 

στις πάνω φωτογραφίες με ψιλοκομμένα φύλλα από ένα ματσάκι στέβιας που έκοψα από τον κήπο. 'Εβαλα και λίγα φυλλαράκια αρμπαρόριζας, ένα φακελλάκι ζελατίνα, και τρείς κουταλιές της σούπας μέλι, μετά το πολτοποίησα στο blender,  το έβαλα σε μεταλλικό κουτί στην κατάψυξη, το κτύπησα δύο φορές 

και αργότερα το απολαύσαμε χωρίς ίχνος ζάχαρης!

Σε μιά δεύτερη κατσαρόλα (στις κάτω φωτογραφίες), έβρασα τα βερύκοκα με λίγη ζάχαρη (χωρίς νερό) και όταν έγιναν σαν πηχτή κομπόστα, τα έβαλα σε σακουλάκια και σε ποτηράκια στην κατάψυξη. Ανά πάσα στιγμή, αδειάζω ένα ποτηράκι στο blender, το πολτοποιώ προσθέτοντας λίγο νερό και καμμιά δεκαριά παγάκια και έχω μιά ωραιότατη και πεντανόστιμη γρανίτα μέσα σε τρία λεπτά, κι αυτό για όλο το καλοκαίρι!!!

Από την ίδια κομπόστα, έφτιαξα πηχτό σιρόπι για τα παγωτά, απλά πολτοποιώντας την στο blender. Διατηρείται στο ψυγείο για πολύ καιρό.

Μιά γρήγορη τάρτα με βερύκοκα γίνεται απλώνοντας ένα μέρος από την κομπόστα πάνω σε ζύμη σφολιάτα και πασπαλίζοντας με αμύγδαλα φιλέ. 

Και φυσικά, φύλαξα τα κουκούτσια για να φτιάξω λικέρ. Άλλες το φτιάχνουν με ολόκληρα τα κουκούτσια και άλλες τα σπάζουν και χρησιμοποιούν μόνο το αμυγδαλάκι. Εσείς;

Σχεδόν συγχρόνως έγιναν και τα κορόμηλα! 

Τραγανά να τα τρώς φρέσκα από το δέντρο αλλά εγώ προτιμώ την γλυκόξυνη μαρμελάδα τους που φτιάχνω κάθε χρόνο. Αυτήν την στιγμή, μιά κατσαρόλα είναι στην φωτιά... 

Μα τα κορόμηλα φτιάχνω επίσης ένα παχύ σιρόπι που διατηρώ σε μπουκάλια στο ψυγείο και σερβίρω σαν βυσινάδα, αραιωμένο με παγωμένο νερό. Μια ωραία 'κορομηλάδα'. 

Να σας πω και τί δεν έκανα όλον αυτόν τον καιρό;  Μα,  ούτε ένα μπάνιο στην θάλασσα!!!
Ο καιρός μας έχει τρελάνει φέτος...! Μιά τα βαρειά σύννεφα με τις λασποβροχές, 

μιά η θολούρα με την σκόνη από την Σαχάρα, και τώρα που έπιασε η ζέστη...δεν ξέρω στις περιοχές σας, αλλά εδώ άρχισαν τα μελτέμια! 
Αύριο όμως θα πάμε στην θάλασσα...το πήραμε απόφαση!!!!

Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά ας κρατήσω κάτι και για την επόμενη φορά!
Χάρηκα πάρα πολύ που σας ξαναβρήκα, σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας  όσο αργούσα να κάνω ανάρτηση και ελπίζω να επανέλθω πολύ σύντομα. 
Εύχομαι ένα καλό τετραήμερο σε όσες/όσους καταφέρουν να αποδράσουν για λίγο, με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Πνεύματος!
Φιλάκια πολλά !!!