Χρόνια πολλά!

Τρείς μήνες πέρασαν χωρίς να καταφέρω να δώσω το παρόν στην μπλογκογειτονιά μας! 

'Εεε, καλοκαίρι ήταν, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά αυτή την εποχή!  

Το πρωϊ, όχι και πολύ νωρίς είναι η αλήθεια, μέχρι να πιούμε τον καφέ μας μαζί με το απαραίτητο πρωϊνό μας,  μέχρι να ταϊσουμε τις γατούλες και τις κοτούλες μας,  να ποτίσουμε τον κήπο, να ετοιμάσουμε το φαγητό, να κάνουμε και καμμιά δουλειά 'του σπιτιού'...πάει, πέρασε το πρωϊνό.   

Καταλήγαμε να πάμε για μπάνιο μεσημέρι πιά. Μιάς και είμαστε κοντά στην θάλασσα, και στην μεγάλη αμμουδερή παραλία μας, θα ήταν κρίμα να μην πηγαίναμε! 'Ελα όμως που το μπάνιο θέλει και τον χρόνο του... Μιά γεμάτη ώρα κολύμπι συν το πήγαινε-έλα, άντε να πούμε και δυό κουβέντες με κάποιες γνωριμίες που έχουμε κάνει, ίσα-ίσα μέχρι να στραγγίξουμε, δηλαδή...γιατί δεν μένουμε ποτέ για ηλιοθεραπεία, ούτε κουβαλάμε καρεκλίτσες για να αράξουμε, να κάνουμε μιά στάση στο περίπτερο για κανένα σταυρόλεξο...επιστρέφαμε στο σπίτι για φαγητό κατά τις 2 με 2.30 μπορεί και 3. 

Τα απογεύματα, πάλι δουλίτσες, ψώνια, κάποιες επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους. 

Ασχολήθηκα και με την συλλογή των παχύφυτών μου η οποία εμπλουτίστηκε από δωρεές φίλων και γειτόνων 

 ένα παλιό ταψί της μαμάς μου συγκέντρωσε τα μικρότερα γλαστράκια 

αλλά και με την φωτογράφιση των πουλιών στα γύρω δέντρα, όπως και τώρα που είναι η εποχή του κοκκινολαίμη και του κοκκινούρη 

Το βραδάκι βλέπαμε κάποιο έργο ή κάποια σειρά στην τηλεόραση - ευχαριστηθήκαμε Ηρακλή Πουαρώ και Μίς Μάρπλ φέτος-.

Και φυσικά, ήταν και κάποιες μέρες της εβδομάδας που φεύγαμε νωρίς το πρωϊ για να πάμε στην Αθηνούλα και να μείνουμε μαζί της μέχρι το απόγευμα. 

Την μέρα της γιορτής της, της κάναμε μιά έκπληξη (αφού μας είχε πάρει τρείς ολόκληρες ώρες η συναρμολόγιση την προηγούμενη ημέρα!).

    Δεν κρατιέμαι να μην σας την δείξω...

φόρεσε αμέσως το γάντι, μου ζήτησε να της δέσω την ποδίτσα και άρχισε το μαγείρεμα!

'Ετυχαν και διάφορα άλλα, μεταξύ των οποίων, δυστυχώς, και η μεγάλη φωτιά στην περιοχή μας.  Επιστρέφαμε από την Αθήνα και σε μία στροφή της Βάρκιζας είδαμε από μακρυά ένα μεγάλο παράξενο σύννεφο. Δεν είχαμε ακούσει ειδήσεις από το πρωϊ, και σταματήσαμε για να φωτογραφίσουμε το "περίεργο" φαινόμενο!

 Τότε καταλάβαμε ότι ήταν καπνός!       

Πλησιάζοντας είδαμε και ακούσαμε πυροσβεστικά αεροπλάνα και ελικόπτερα να πετούν 

Μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι μας έφαγε η αγωνία. Τελικά σταθήκαμε τυχεροί, γιατί ο άνεμος φυσούμε δυνατά προς την αντίθετη κατεύθυνση και έτσι παρ'όλο που η φωτιά ήταν σε κοντινή απόσταση, δεν στράφηκε προς την γειτονιά μας, και ούτε κάν μας ενόχλησε ο καπνός και η μυρωδιά του.

Λυπηθήκαμε πολύ για την μεγάλη καταστροφή.     

Δύο πανέμορφοι καταπράσινοι λόφοι χάθηκαν και πολλά σπίτια υπέστησαν ζημιές, μεταξύ αυτών και κάποιων φίλων μας των οποίων το σπίτι κάηκε δυστυχώς ολοσχερώς! 

Γιά τον Covid 19 τί να σας τα λέω; η κατάσταση είναι παντού η ίδια και μας έχει καταβάλει όλους γενικά. Τα μπάνια τα συνεχίζαμε έως την περασμένη εβδομάδα, μέχρι που κρυολόγησε ο Ν. και δεν έχει ακόμα συνέλθει. Δόξα τω Θεώ, δεν έχει πυρετό, ούτε βήχα, αλλά δεν ξέρω εάν θα ξαναπάμε για μπάνιο. Πήγαμε όμως χθες για βόλτα στην θάλασσα και είδαμε και κάποιες γνωστές μας, οι οποίες, συνεχίζουν κανονικά τα μπάνια τους 

 Ο διάκοσμος του κήπου άλλαξε 

(παρ'όλο που κάποια θαλασσινά ευρήματα στολίζουν ακόμα το γέρικο κυπαρίσσι)

και πήρε λίγο από τα χρώματα του φθινοπώρου.

Τακτοποιώντας την αποθήκη, ξετρύπωσα και αυτά τα παλιά πάνινα κουκλάκια που τα φόρτωσα με μικρές κολοκύθες. 

'Εφτιαξα κι ένα φθινοπωρινό στεφάνι για την εξώπορτα, από μερικά κλαδιά που ήθελε να ξεφορτωθεί μιά ξαδέλφη...(σιγά να μην πήγαιναν στα σκουπίδια!) και με τρείς μικρούς ξεραμένους ηλίανθους που στερέωσα σ'ένα στεφανάκι από κληματόβεργες.

Με τα υπόλοιπα κλαδάκια, άλλους δύο  ηλίανθους και τις παλιές μου κολοκύθες, στόλισα την γωνιά του τζακιού που σε λίγο καιρό θα μας καλεί να το ανάψουμε.

Μ'αυτά και μ'αυτά, πού καιρός και όρεξη για χειροτεχνίες; Εκτός του ότι μετέφερα ξανά το εργαστήρι μου στο παλιό κουζινάκι, για να έχω περισσότερο χώρο στο σπίτι για τα παιδιά και την Αθηνούλα τώρα που έρχονται τα Σαββατοκύριακα και μένουν μαζί μας. Και μου πήρε πολύ καιρό αυτή η μετακόμιση!

 Για την Αθηνούλα βέβαια πάλι ήταν και το μόνο που κατάφερα να κάνω όλον αυτόν τον καιρό.             Να φρεσκάρω δηλαδή αυτό το καρεκλάκι που είχε φτιάξει ο μπαμπάς μου για το πρώτο του εγγόνι πριν από 39 χρόνια!  

Μετά τον Κώστα, το χρησιμοποίησε η Κατερίνα, και αργότερα, ήταν το σκαμπώ που μας βόλευε για να φτάσουμε τα ψηλότερα ντουλάπια της κουζίνας, ή να ακουμπάμε τα πόδια μας, μέχρι που κατέληξε, για πολλά χρόνια, στο αποθηκάκι της μαμάς μου. 'Ετσι δικαιολογείται και η φθορά του!

'Ηρθε λοιπόν η ώρα να περάσει στην νέα γενιά. Ανέβηκε στο πάγκο, τρίφτηκε, στοκαρίστηκε, ασταρώθηκε και στην συνέχεια βάφτηκε με χρώμα κιμωλίας. Στο κάθισμά του έκανα ντεκουπάζ με ασσορτί χαρτοπετσέτα. 

Στα πόδια του 'φύτρωσαν' λουλουδάκια 

και πιό ψηλά κάθησαν διάφορα χαρούμενα πουλάκια.  

Η Αθηνούλα το έχει καταχαρεί! Και κάθεται πάνω του με χάρη και ζωγραφίζει στο χαμηλό τραπεζάκι με τους μαρκαδόρους της

Και αν μας βλέπει ο προ-παππούς της από ψηλά είμαι σίγουρη πως κι εκείνος θα χαίρεται που το καρεκλάκι του δεν πετάχτηκε αλλά έφτασε μετά από τόσα χρόνια στην δισέγγονη που δεν πρόλαβε να γνωρίσει.

Και μιάς και σήμερα είναι του Αγίου Νέστορα, 

η μέρα που γιορτάζαμε την ονομαστική εορτή του αγαπημένου μου πατέρα,

 αυτή η ανάρτηση αφιερώνεται στην μνήμη του.

Χρόνια πολλά και σε όσους γιόρταζαν χθές, Δημήτρηδες και Δημητρούλες, αλλά και για την αυριανή μας Εθνική Εορτή!

'Ενα κεραμικό μήλο στολίστηκε με ένα ανάγλυφο από πηλό, βάφτηκε με χρώματα κιμωλίας και η μικρή του γιρλάντα τονίστηκε με χρυσή δαχτυλοπατίνα.  

'Ηθελα να δοκιμάσω το μικρό καλούπι που μου είχε στείλει η Μία, και το μέγεθός του ταίριαζε απόλυτα σ'αυτό το αντικείμενο.

Ακολούθησε ένα αχλάδι,

εδώ και τα δύο μαζί,

και τέλος ένα ρόδι ήρθε να συμπληρώσει το τρίο.

 Είχε προηγηθεί ένα δισκάκι που περίμενε να τα υποδεχθεί.  

Η βάση του ντύθηκε με ντεκουπαζ χαρτοπετσέτας και οι πατίνες ανέδειξαν τις γραμμές του. 

'Οπως θα καταλάβατε, πρόκειται για ένα σετ αλατοπίπερου/οδοντογλυφίδων για το τραπέζι.

Σ'αυτή την φάση σκέφθηκα να προσθέσω στο σετάκι και ένα μικρό βάζο, του οποίου το μέγεθος του επιτρέπει άνετα να στολιστεί πάνω σ'ένα τραπέζι, δίπλα στο αλατοπίπερο, 
χωρίς να εμποδίζει κατά την διάρκεια του φαγητού.   

Πραγματικά, ταίριαξε απόλυτα! 

Τί λέτε κι εσείς; 

 Εννοείται, φυσικά, πως το μικρό βάζο μπορεί να στολίσει από μόνο του οποιαδήποτε γωνιά του σπιτιού, είτε μαζί με το δισκάκι, 

είτε μόνο του!  

  

 'Ηταν ένα σετάκι που μου είχαν κάνει δώρο πριν από 20 χρόνια (!), του οποίου, εκτός του ότι δεν με ενθουσίαζε το χρώμα, είχε πέσει και σπάσει το πιατάκι του πριν ακόμα το χρησιμοποιήσω. 
Και το ξαναβρήκα πρόσφατα, κατασκονισμένο, σε μία γωνιά της αποθήκης!

Το δε βαζάκι, δεν θυμάμαι κάν από πότε το είχα κι αυτό παραπεταμένο. 

 Εδώ, στην φάση της προετοιμασίας,  

κι εδώ μετά την μεταμόρφωσή τους.

  

Πριν λίγο καιρό είχα δεί στο μπλόγκ μιάς φίλης από την Πορτογαλία, μιά φωτογραφία ενός έντονα γαλάζιου λουλουδιού, 
και είχα σχολιάσει πως έχω κι εγώ αλλά σε απαλό σιέλ και λευκό.   
Προχθές, έλαβα έναν φάκελλο με σπόρους, 

τους οποίους η χρυσοχέρα Anna,  είχε την καλωσύνη να μου στείλει. 
(μπορείτε να θαυμάσετε τα ωραία της πλεκτά αλλά και τα λουλούδια της στο blog της Annasimplecrochet.blogspot.com
Ma chère Anna, je te remercie infiniment pour les graines et pour ta gentillesse!

Η ζωγραφισμένη καρτούλα της είχε και τους όμορφους στοίχους του Hacene Mazouz:

"Μην αφήνεις κανέναν να μπεί 
στον κήπο της ζωής σου
παρά μόνο αυτούς 
που έχουν λουλούδια να φυτέψουν"  

Το Μελάνθιον το δαμασκηνόν (Nigella damascena) ή κοινώς η αγάπη-στην-ομίχλη (love-in-a-mist),

Να φυτέψουν ή να μαζέψουν....θα συμπληρώσω εγώ για να κλείσω με την γλυκούλα μας Αθηνά 
που μαζεύει με τον παππού ντοματούλες και πιπεριές από το παρτέρι 
και τις βάζει, όλο καμάρι, μέσα στο κουβαδάκι της. 

'Ηθελε μάλιστα να φορέσει ίδιο καπέλο με τον παππού...

και μου θύμησε την Sunbonnet Sue που είχα ράψει πριν από καιρό 

και την είχα κάνει απλικέ σ'ένα μαξιλαράκι, 

το οποίο φυσικά στολίζει πλέον το κρεββατάκι της Αθηνάς.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις επισκέψεις σας και εύχομαι να είστε όλοι καλά και να φυλάγεστε, 
γιατί απ'ότι φαίνεται, ο κορονοϊός δεν έχει αποφασίσει να μας εγκαταλείψει...